Linggo, Enero 25, 2015

HINDI TOTOO NA SI BIRHEN MARIA’Y UMAKYAT SA LANGIT

.HINDI TOTOO NA
SI BIRHEN MARIA’Y
UMAKYAT SA LANGIT

      ISANG MALAGANAP na aral ng Iglesia Katolika na si Birhen Maria ay nabuhay na mag-uli at umakyat daw sa langit.  Pinaniniwalaan ito ng lahat ng mga Katoliko, marunong man o di nakapag-aral, mayaman man o mahirap.  Sa aklat na CompendioHistorico de la Religion, isang aklat katoliko sa saling Tagalog ni D. Antonio Florentino ay ganito ang nakasulat:

     “Sinaputan at dinala sa halamanan nang Getsemani ang catauan ni Maria, at doon inilibing sa isang hucay na sadyang pinagyaman, at talagang inilaan sa mahal na bangcay, at hindi mabilang ang taong sumama sa libing na iyon at inibig naman ng Dios na macaaliw sa lumbay at hapis nilang lahat ang ualang humpay na pagpupuri at pag-aauit nang mga Angeles, at ang bangong humahalimuyac, na bumucal sa baunan, at lubhang nacaligaya.  Pagdating ng icatlong arao, sumilid ang calulua ni Maria sa mahal niyang catauan, at siya ay muling nabuhay, at umaquiat sa Langit, at doon pinatungan nang corona nang Santisima Trinidad, at caya ang puri at bati sa caniya nang tanang lululuhualhati sa Langit, at nating lahat dito sa lupa, ay Anac ng Dios Ama, Ina nang Dios Anac, at Esposa nang Dios Espiritu Santo, [D. Josef Pinton, Compendio Historico de la Religion. (ManilaUniv. of Sto. Tomas, 1932, p. 501.]

Nasa Biblia ba ang aral na ito ng Iglesia Katolika?  Hayaan nating ang mga tagapagturong Katoliko na rin ang magpaliwanag sa atin.  Sa aklat na What The Church Teaches, ni Monsenyor J.D. Conway, ay ganito ang sinasabi sa pagkakasalin sa Pilipino:

     “Ang pag-akyat sa langit, na ipinaliwanag ni Papa Pio XII noong Nobyembre 1, 1950, ay ang di nalalaunang doktrinang pormal ng Iglesia.  Nguni’t malayong ito ay bago.  Ito ay matatagpuan sa mga unang tradisyon, at siyang unang pista ni Maria sa Iglesia (Katolika) sa ipinagdiriwang mula pa noong ikalimang siglo.  Hindi natin makikitang tuwiran itong binabanggit sa mga Banal na Kasulatan…”  [Msgr. J.D. Conway, What the Church Teaches, (New York:  A Division of Doubleday and Company, Inc. 1962), p. 204]

     Inaamin mismo ng tagapagturong Katoliko na “ hindi natin makikitang tuwiran itong binabanggit sa Banal na Kasulatan.”  Sa isa pang aklat-katoliko na pinamagatang The Book of Mary, ay ganito naman ang nasusulat sa saling Pilipino:

     “Ang higit pang kamanghamangha ay ang kaisipan na ang ilan sa mga dakilang kapistahan ng ating Ina, ay sadyang walang katiyakan ang pinagmulan.  Isang halimbawa ay yaong ika-21 ng Nobyembre, ang Paghahandog ng Ating Ina sa Templo.  Ngayon ang pag-akyat sa langit ng Ating Ina ay isang bagay na wala sa Ebanghelyo, ni hindi ito nababanggit man lamang sa aklat ng mga Gawa ng mga Apostol na walang sinasabi man lamang tungkol kay Maria pagkatapos ng Pentecostes.”  [Henri Daniel Rops, The Book of Mary(New York:  Hawthorn Books, Inc. 1960), p. 936.]

     Kung gayon, ang sinasabing pagkabuhay na mag-uli ni Maria pag-akyat sa langit ay hindi aral ng Diyos, hindi aral ni Cristo, at hindi aral ng mga apostol.  Walang kinalaman ang Diyos, si Cristo, at ang mga apostol sa aral na ito.  Sino lamang kung gayon ang “nagpaakyat” kay Maria sa langit?  Sa isang lathalang lumabas sa Sunday Times, noong Disyembre 24, 1960, ay ganito ang salin ng nakasulat: 

    “Ipinahahayag ng Papa sa harap ng 500,000 sa Roma ang dogma ukol sa Pag-akyat (ni Maria) sa langit…  Sa isang maliwanag at tumataginting na tinig na hatid ng mga ‘loudspeaker,’ sinabi ni Papa Pio (XII) sa Latin na banal nang naihayag na si Maria ay nagtungo sa langit na katawan at kaluluwa…  Sa harap ng 35 Kardinal at 500 Obispo, binasa ni Papa Pio (XII) noong martes (Oktubre 31, 1950) ang kaniyang tanging panalangin tungkol sa Dogma sa Pag-akyat sa Langit.  Nagkakaisang sinag-ayunan ito ng matataas na kagawad ng Iglesia (Katolika)…”

     Sino lamang ang “nagpaakyat” kay Birhen Maria sa langit?  Si Papa Pio XII lamang.  Ano ang karapatan ni Papa Pio XII na magpaakyat na tao sa langit?  Sino ang nagbigay sa kaniya ng karapatang ito?  Ni siya ay hindi nakakasigurong makaakyat sa langit, makapagpaakyat pa kaya siya ng iba?  Kaya ang aral na si Birhen Maria ay umakyat sa langit ay sinsay sa katotohanan.  Ito’y hindi aral ng Diyos kundi aral lamang ang tao.  At kung ang aral ng tao ang pagbabatayan sa pagsamba sa Diyos, ito’y walang kabuluhan (Mat. 15:9).  Dapat itong itakwil sapagka’t naiiba sa aral ng mga apostol (Gal. 1:8-9).*****

Pasugo God’s Message
Mayo-Hunyo 1983,
Pahina 39.

Miyerkules, Enero 21, 2015

THE BELIEF THAT GOD IS OBEDIENT TO THE VIRGIN MARY

THE BELIEF THAT GOD IS
OBEDIENT TO THE VIRGIN MARY

By TOMAS C. CATANGAY

THIS SUBJECT MAY surprise some people especially our Catholic friends, but we assure you that this is not a mere concoction that is aimed at maligning the bearer of this belief.  Who propagates the belief the God is obedient to the Virgin Mary?

“BLESSED VIRGIN MARY (Mother of God)
“Admire then both the benign condescension of the Son and the most excellent dignity of the mother; and choose which one of the more admirable.  Each is a wonder, each a miracle.  God is obedient to a woman, an unexampled humility!  A woman is in the place of an ancestor of God, a distinction without a sharer!” (John Chapin, gen. ed., The Book of Catholic Quotations, p. 82)

The above citation from a Catholic book should dispel any doubt that the Catholic Church indeed entertains the belief that “God is obedient to a woman, a creature of God.”  And that “woman,” according to the above citation, is “an ancestor of God!”

Who is the woman to whom “God is obedient”?  How does the Catholic Church magnify its claim that God indeed is “obedient to a woman”?  From another Catholic book, this is written:

“St. Bernardine of Siena declares that all obey Mary’s commands, even God …” (Rev. J. Alberione, Glories And Virtues of Mary, p. 177)

The Virgin Mary is the woman referred to by Catholic authorities.  They assert that “obey Mary’s commands, even God …”

Is it true that “God is obedient to the Virgin Mary”?  Is it equally true that God’s “obedience” to Mary is “an unexampled humility” and that she “is an ancestor of God”?

We will not answer all these questions by ourselves but will cite the Holy Scriptures for a response which is clear and beyond any reasonable doubt.  The Holy Scriptures says, thus:

“God said to him, ‘I am God Almighty’ …” (Gen 35:11, New Revised Standard Version)

“Before the mountains brought forth, or ever you had formed the earth and the world, from everlasting to everlasting you are God.”  (Ps. 90:2, Ibid.)

The Holy Scriptures testify that God is Almighty.  Being Almighty, it is unbelievable that he is obedient to one of His creatures, the Virgin Mary.

He is from everlasting to everlasting, that is, He has neither beginning nor end.  Having neither beginning nor end, no one could be His ancestor.  This is precisely so because for God to have an ancestor is to have someone ahead of Him and that “ancestor” would at one time have had authority over Him which is unacceptable because it will contradict His attribute of being Almighty.

Could it be that the Almighty God might have, at one time in the past, given His glory as Lord to someone, specifically to the Virgin Mary?

“I am the Lord, that is my name; my glory I give to no other, nor my praise to idols.” (Is. 42:8, Ibid.)

“Then Mary said, ‘Here am I, the servant of the Lord; let it be with me according to your word’.” (Lk. 1:38, Ibid.)

“The end of the matter, all has been heard.  Fear God, and keep his commandments; for that is the whole duty of everyone.”  (Eccl. 12:13, Ibid.)

God categorically stated that He will not give to anyone his glory of being Lord.  Being Lord means being obeyed (cf. Lk. 6:46).  Man is mandated to obey God because it is the obligation of everyone.  It is not God who is bound to obey man.  Mary, being the servant of God, bowed to the Lord’s will.  Thus, it was not God who became “obedient to Mary” but Mary to God.  It was the Virgin Mary who exercised an “unexampled humility” before God and not God before Mary.

These are the teachings of the Holy Scriptures concerning some of the attributes of God, the humility of the Virgin Mary before her Creator, and man’s obligation toward the Almighty God.  Man is obliged to accept these teachings of the Holy Scriptures which are sacred and inspired by God.  Apostle Paul further testifies that the Scriptures are profitable not only for teaching but also for reproof, for correction, and for training in righteousness to led man to salvation (cf. II Tim. 3:15-16).

The Catholic Church, may promulgate teachings for all her followers to accept and believe.  On our part, we will stick to what the Holy Scriptures teach because we sincerely believe this will lead us to the attainment of salvation and eternal life. *


Copied from PASUGO GOD’S MESSAGE/July 1996/Page 7/Volume 48/Number 7/ISSN 0116-1636

HOW EXCESSIVE IS THE WORSHIP OF MARY?

HOW EXCESSIVE IS THE WORSHIP OF MARY?

By LLOYD I. CASTRO

IMPORTANT QUESTIONS posed by Rene Laurentin in his book, Mary’s Place in the Church, echo the concern of thinking Catholics about the development of the Marian movement.  On pages 27 to 28, Laurentin writes:

“There is no doubt that the Marian movement is fruitful, fertile and prosperous, but would it not be true to say that its abundance is excessive, its intensity, and its development specialized and partly pathological?  If something of the sort is true, should it not be remedied both for the good of Catholic theology and for the honour of the Virgin Mary?”

Laurentin wonders whether the development of the Marian movement has become excessive, unhealthy, and partly pathological.  He suggest that, if it has, then it should be remedied because of its harm on Catholic theology and on Mary’s honor itself.

This article aims to answer Laurentin’s question by presenting six Catholic doctrines, beliefs and/or claims and comparing to the teachings of the Holy Scriptures, which is the authority on God’s truth.

1.        Mary’s approval in Christ’s redemption
This is one claim that makes the recognition of Mary excessive, unhealthy, and partly pathological, according to Laurentin:

     “Thus according to certain theories which have, it must be added, had little success, since Christ was not a human person, the consent of Mary, who was no more than a creature, was necessary to ratify the redemption in the name of humanity.  According to others, she is for this same reason closer to us and more merciful than Christ himself.” (p. 77)

     How far has the Catholic veneration of Mary gone?  Laurentin reveals that certain theories, surely Catholic in origin, allege that Mary’s authorization was needed in Christ’s act of redemption.  This completely opposes the following proclamation of God:

     “The LORD says, ‘It was my will that he should suffer; his death was a sacrifice to bring forgiveness.  And so he will see his descendants; he will live a long life, and through him my purpose will succeed’.” (Is. 53:10, Today’s English Version)

     This biblical passage is a prophecy about the suffering and death of Christ.  It is God who willed that Christ must suffer and die for the forgiveness of sins.  There is not a single reference in the Bible, explicit or implicit, to the necessity of Mary’s approval to Christ’s act of redemption.

2.       Salvation depends on Mary
In his book Mary and the Priest, Mark J. Lyons expresses bewilderment to this allegation:

     “It is bewildering to realize that salvation of the whole world, of millions yet unborn, depended on a little maiden, no more than fourteen years of age, going through the great adventure of motherhood.” (p. 64)

     Not only is this Catholic teaching that salvation depends on Mary bewildering, but it is also totally alien to the Bible.  The Savior introduced by the Bible is the One whom Mary gave birth to—our Lord Jesus Christ:

“For there is born to you this day in the city of David a Savior, who is Christ the Lord. (Lk. 2:11, New King James Version)

3.        Mary is now in heaven
Otto Semmelroth, author of Mary, Archetype of the Church, alleges that, “except for Christ—Mary is the only human being dwelling body and soul in eternal glory in Heaven” (p. 161).

     This teaching is not in consonance with the Scriptures.  Henri Daniel-Rops, author of The Book of May, testifies that the so-called Assumption of Mary into heaven is found nowhere in the whole of the Bible:

     “What is even more astonishing is the thought that some of the great festivals of Our Lady are of very uncertain origin.  An example is that of November 21, the Presentation of Our lady In the Temple.  Now the Assumption of Our Lady is something unknown to the Gospel, nor is it mentioned at all in the book of the Acts of the Apostles which says nothing whatever of Mary after the Pentecost.” (p. 36)

     Checking the Bible to see if there is any mention in it about Mary ascending to heaven after her death will lead to the conclusion that the Catholic doctrine of the Assumption is merely an assumption.

4.       God is subject to Mary
The Catholic Church teaches through its so-called saints that God is subject to Mary.  Catholic saint Louis Mary De Monfort in his work, True Devotion to Mary, writes:

     “When the saints tell us that all things in heaven and on earth, including God Himself, are subjected to the Blessed Virgin, they mean that the authority God gave her is so great that she appears to have the same powers as the Trinity, and that her prayers and requests have such an effect upon God that He receives them as commands.” (p. 9)

     Catholic saint Louis Mary De Monfort is one with his fellow “saints” in teaching that God is subject to Mary.  He is saying simply that Mary commands God, or that God allows Himself to be commanded by a human being.

     But according to the Bible, the Father is the One above all—not Mary:

     “One God and Father of all, who is above all, and through all, and in you all.” (Eph. 4:6, NKJV)

5.       Mary is worshiped
The blasphemous belief that God is subject to Mary is accompanied by the profane act of worshiping her.  In fact, the Catholic Church worships her more than it does God and Christ.  This is the testimony of F.C.H. Dreyer and E. Weller:

     “THE ROMAN CATHOLIC CHURCH in actual fact worships Mary, the mother of Jesus, more than it worships either God or Christ.” (Roman Catholicism in the Light of Scripture, p. 179)

      This is in stark contrast with the teaching of the Lord Jesus Christ on who the true worship.  In John 4:23, , He explicitly declares:

“But the hour is coming, and now is, when the true worshipers will worship the Father in spirit and truth; for the Father is seeking such to worship Him. (NKJV)

     Christ declares that the true worshipers worship the Father, whom He, the Son, recognized and introduced as the only true God (Jn. 17:1, 3).  He did not say that it is His mother.  So, those who worship Mary are certainly not true worshipers and their worship is false.

     The way the Catholic Church justifies its worship of Mary all the more proves that it indeed worships her.  Jesuit priest John A. Hardon, author of The Catholic Catechism, attempts to draw the line between the worship of Mary and of God:

     “… The technical name for the worship of God is adoration or latreutic worship (from the ancient Greek word latreia, which meant the service given to the gods).  The lesser form of veneration given to the angels and saints that Catholicism recognizes has the theological name of dulia (from the Greek term douleia, which means the respect shown to a master by his servant).  The Blessed Virgin is said to be honored with hyperdulia, i.e., a higher form of what is essentially the same veneration paid to other creatures among the saints but in essence unlike the adoration given only to God.” (p. 442)

     Whatever terminologies Catholic authorities may use to distinguish their worship of Mary from that of God, the fact remains that the Catholic Church worships her.  Hardon admits that they honor Mary with hyperdulia, a form of veneration or worship higher than that paid to the Catholic saints.  So , she is not the only creature the Catholic Church worships but also its “saints” who number by the thousands.  That is a direct affront to God (Exo. 20:3-5; Rom. 1:23, 25).

6.       Queen of Heaven
So high is Roman Catholicism’s exaltation of Mary that it has crowned her Queen of Heaven and more.  In his book Glories and Virtues of Mary, Catholic priest, J. Alberione, tries to show the imagined extent of Mary’s domain:

     “Mary is the Queen of heaven and earth; she is the Queen of purgatory, of the missions, of the rosary, of peace—the universal Queen.” (p. 165)

     Jeremiah 7:18-20 records God’s pronouncement against people who worship the false goddess called the Queen of Heaven:

     “The children gather firewood, the men build fires, and the women mix dough to bake cakes for the goddess they call the Queen of Heaven.  They also pour out offerings of wine to other gods, in order to hurt me.  But am I really the one they are hurting?  No, they are hurting themselves and bringing shame on themselves.  And so I, the Sovereign LORD, will pour out my fierce anger on this Temple.  I will pour it out on people and animals alike, and even on the trees and the crops.  My anger will be like a fire that no one can put out.” (TEV)

     God abhors the worship the Catholic Church renders to Mary, whom it exalts as the Queen of Heaven.  This is one of the roots causes of His curse of pestilence in this world.

     Recognition of Mary should not go beyond what is written in the Bible.  To criticize the Catholic Church’s excessive regard of her is not equivalent to defaming her person.  Mary, the mother of Jesus, has nothing to do with the Mary being portrayed by the Catholic Church.

     Marian veneration is excessive because it is against the teaching of the Bible.  In fact, thinking Catholics have felt its destructive threat to Catholic theology itself, or what sound teaching is left of it, if any. *



References:

Alberione, Very Rev. J. Glories and Virtues
of Mary. Philippines:  St. Paul Publication, n.d.

Daniel-Rops, Henri. The Book of Mary.
Garden City, New York:  Doubleday &
Company, Inc. 1960.

De Monfort, St. Louis Mary.
True Devotion To Mary.  Bay Shore,
New York:  Monfort Publications, 1985.

Dreyer, F.C.A. and E. Welles.
Roman Catholicism in the Light of Scripture.
Chicago:  The Moody Bible Institute, 1960.

Hardon, John A., S.J.  The Catholic Catechism.
New York, New York:  Doubleday Dell
Publishing Group, Inc., 1981.

Laurentin, Rene. Mary’s Place in the Church.
London:  Burns & Oates, 1965.

Lyons, Rev. Mark J. Mary and the Priest.
Milwaukee:  The Bruce Publishing Company, 1963

Semmelroth, Otto.  Mary, Archetype of the Church.
Ireland:  M.H. Gill and Son Ltd., 1963

Copied from PASUGO GO’S MESSAGE/August 2002/Pages 9-11/Volume 54/Number 8/ISSN 0116-1636


*René Laurentin>>>>>>>[http://en.wikipedia.org/wiki/Ren%C3%A9_Laurentin]



UKOL KAY MARIA: PINAHAHALAGAHAN ANG ISANG NILALANG LAMANG NANG HIGIT PA SA DIYOS AT KAY CRISTO

UKOL KAY MARIA:  PINAHAHALAGAHAN
ANG ISANG NILALANG LAMANG NANG
HIGIT PA SA DIYOS AT KAY CRISTO

Sinulat ni BENJAMIN SANTIAGO SR.

NAPAKARAMI ang mga katangiang ipinatutungkol ng Iglesia Katolika kay Mariang Ina ni Jesus.  Iba’t iba ang mga katawagang ikinapit sa kaniya bilang pagpaparangal, pagpuri at pagsamba.  Pati na ang mga katangiang nauukol lamang sa Diyos at sa ating Panginoong Jesucristo ay ikinapit na rin kay Maria.  Marahil ay upang pagpapaalalahanan ang mga Katoliko na pag-ibayuhin ang pamimitagan at pamimintakasi sa kaniya.

Ano ang pagkakilala ng Iglesia Katolika kay Mariang ina ni Jesus?  Sa isang aklat na pinamagatang Glories and Virtues of Mary, sinulat ng isang pareng Katoliko na ang pangala’y J. Alberione, may Nihil Obstat ng pareng si Joseph Villena, may Imprimatur ni Richard J.  Cushing, arsobispo ng Boston, at may Reimprimatur ni Rufino J. Cardinal Santos, ganito ang sinasabi sa pahina 150:

“Mary had a fullness of grace for all men; she was destined to be the universal mediatrix between the Son of God and us.”

Sa Pilipino:

“Si Maria ay nagkaroon ng kaganapan ng mga biyaya para sa lahat ng tao; siya ay itinalaga upang maging pambuong daigdig na tagapamagitang babae sa Anak ng Diyos sa atin.”

Tinatanggap ba ng mga apostol ang aral na ito ng Iglesia Katolika?  Itinuro ba nila na si Maria ay tagapamagitan sa Anak ng Diyos at sa atin?  Ganito ang pahayag ni Apostol Juan:

“Mumunti kong mga anak, ang mga bagay na ito ay isinusulat ko sa inyo upang kayo'y huwag mangagkasala. At kung ang sinoman ay magkasala, ay may Tagapamagitan tayo sa Ama, si Jesucristo ang matuwid. (I Juan 2:1)

Ang itinuro ni Apostol Juan na Tagapamagitan kung tayo’y magkasala ay ang ating Panginoong Jesucristo—hindi si Maria.

Sino naman at ilan ang Tagapamagitan sa Diyos at sa  mga tao na itinuro ni Apostol Pablo?  Sa I Tim. 2:5, ay ganito ang sinasabi:

“Sapagka't may isang Dios at may isang Tagapamagitan sa Dios at sa mga tao, ang taong si Cristo Jesus.

IIsa lamang—hindi marami—ang itinuro ni Apostol Pablo na Tagapamagitan sa Diyos at sa mga tao, ang taong si Cristo Jesus—hindi si Maria.  Isa itong katunayan na ang katangiang tanging kay Cristo nauukol ay ikinapit kay Maria.  Hindi ito kasalanan ni Maria.  Walang kamalay-malay si Maria sa ginawa sa kaniya ng mga pare!

Ano ang isang katawagan na ikinapit ng Iglesia Katolika kay Mariang ina ni Jesus?  Sa aklat ding Glories and Virtues of Mary, pahina 32, ay ganito ang sinasabi:

“We avow that Mary Most Holy is the true Mother of God …”

Sa Pilipino:

“Tahasang ipinahahayag namin na ang Kabanal-banalang si Maria ay ang tunay na Ina ng Diyos …”

Totoo bang ang Diyos ay may ina?  Ang tunay na Diyos ba’y ipinanganganak?  Ang Diyos ba’y anak ng Tao?  Ganito ang pahayag ng Biblia:

“Ang Dios ay hindi tao na magsisinungaling, Ni anak ng tao na magsisisi; Sinabi ba niya, at hindi niya gagawin? O sinalita ba niya, at hindi niya isasagawa? (Blg. 23:19)

Labag sa aral ng Biblia ang turo na si Maria’y ina ng Diyos.

Ano pa ang napakamaling pagkakilala ng Iglesia katolika kay Mariang ina ni Jesus?  Sa isang munting aklat na pinamagatang Ang Aking Birhen Mariang Tagapamagitan, inihanda nina S. Flores at R. Alejandro, may Nihil Obstat ng pareng Artemio G. Casas, censor, at may Imprimatur ni J. Jovellanos, Arzobispado de Manila, ay ganito ang sinasabi sa pahina 57-59:

“Palakasin mo Birhen ko ang aking katawan at kaluluwa sa ikakikilala sa kapangyarihan mong walang-hanggan, paglingkuran ka ng tapat at sundin ang iyong mga utos, luwalhatiin ang iyong pangalan at biyaya, ibigin ka ng boong ningas sa aking puso, sambahin ka at tuwina’y alalahanin, SAPAGKA’T IKAW ANG DIYOS NG AWA, ang aking pag-asa, ang aking tungkod, ang aking lakas at ang buhay.  Maawa ka Panginoon, lawitan ako ng biyayang kalusugan at katahimikan, lingapin itong kahabag-habag na magulang ng iyong mga nilalang.”

Kagulat-gulat ang pagkakilalang ito ng Iglesia Katolika kay Maria!  Walang hanggan daw ang kapangyarihan nito, kaya dapat paglingkuran nang tapat at sundin ang kaniyang (Maria) mga utos.  Luwalhatiin daw ang pangalan, ibigin nang boong ningas sa puso, sambahin at tuwina’y alalahanin, sapagka’t si Maria raw ang Diyos ng awa, ang kanilang pag-asa, ang kanilang tungkod, ang kanilang lakas at buhay.  At lumalabas pa sa panalanging ito kay Maria na siya ang lumalang sa tao.  Napakalaking pagkakamali!  Hindi na kaya ito inisip ng mga pare?  Hindi na kaya sila kinilabutang ituro na si Maria ay siyang Diyos ng awa at siyang lumalang sa tao?  Matatanggap kaya ito ng mga matitinong kaanib sa Iglesia Katolika?  At anong uring Diyos daw si Maria?  Sa munting aklat din na pinalabas ng mga pareng katolikong sina Artemio Casas at Jose Jovellanos, sa pahina 63, ay ganito ang sinasabi:

“… ang aking mga kapatid at ang kapuwa ko tao na iyong mga nilikha.  Mahabag ka, Ina ko, dito sa iyo, na nagnanasang ikaw ay sambahin, igalang, at purihin ng boong pag-ibig sa lahat ng bagay, sapagka’t Diyos kang maawain at makapangyarihan sa lahat…  Igawad mo Diyos ko, ang iyong pag-iingat at pagpapala sa puso at kaluluwa kong nagnanasang umibig sa iyo sa kabuhayan at sa kamatayan magpasa walang hanggan. Siya nawa.”

Anong uring Diyos si Maria ayon sa mga pare?  Diyos daw na maawain at makapangyarihan sa lahat at siya raw lumikha sa tao.  Diyos na makapangyarihan sa lahat si Maria?  Nakakikilabot!  Matatanggap ba ninyo ang kamaliang ito, mga kababayang Katoliko?  Susundin ba ninyo ang itinuturong ito ng mga pare?  Mag-isip-isip kayo, mga kababayan!  Ang karapatan at ang katangiang tanging sa Diyos lamang nauukol ay ibinigay ng mga pare kay Maria.  Walang kasalanan si Maria sa bagay na ito!  Hindi niya nalalaman ang ginawa sa kaniya ng mga pare, sapagka’t siya ay patay na.  Kung siya’y buhay ay hindi niya papayagan ang malaking kalapastanganang ito sa Diyos.

Dahil sa ang kinikilalang Diyos na makapangyaarihan sa lahat ng Iglesia Katolika ay si Maria, ano ang malaking bagay na nawala sa kanila ayon sa turo ng ating Panginoong Jesucristo?  Sa Juan 17:3, 1¸ay ganito ang sinasabi:

“At ito ang buhay na walang hanggan, na ikaw ay makilala nila na iisang Dios na tunay, at siyang iyong sinugo, sa makatuwid baga'y si Jesucristo.  Ang mga bagay na ito ay sinalita ni Jesus; at sa pagtingala ng kaniyang mga mata sa langit, ay sinabi niya, Ama, dumating na ang oras; luwalhatiin mo ang iyong Anak, upang ikaw ay luwalhatiin ng Anak.

Dahil sa maling pagkakilalang itinuro ng mga pare ay nawalan ng buhay na walang hanggan ang mga Katoliko.  Ang pananalig na may buhay na walang hanggan ay ang makilala ang iisang Diyos na tunay.  Sino ang iisang Diyos na tunay na itinuro ng ating panginoong Jesucristo?  Ang Amang nasa langit na Kaniyang dinadalanginan.  Ni hindi Niya itinurong Siya ang iisang Diyos na tunay.  Kailanman ay hindi inangkin ni Jesus ang karapatang hindi Kaniya.  Kaya sapagka’t si Maria ang kinikilala ng mga pare na Diyos ng awa at makapangyarihan sa lahat, wala silang buhay na walang hanggan.  Kung ibig ninyong magtamo ng buhay na walang hanggan, mga kababayang Katoliko, itakwil ninyo ang maling turo ng mga pare at tanggapin ninyo ang itinuro ng ating Panginoong Jesucristo.

Mayroon pa bang hidwa o maling pananampalataya ang Iglesia Katolika tungkol kay Mariang ina ni Jesus?  Sa aklat na Glories and Virtues of Mary na atin nang ginamit sa unahan nito, mga pahina 53-54, ay ganito ang nasusulat:

Co-Redemtrix — Even though it was in a secondary manner, Mary did co-operate with Jesus Christ, Our Redeemer, in saving us from eternal damnation.” 

Sa Pilipino:

Katulong na Manunubos — Bagama’t hindi sa pangunahing paraan si Maria ay gumawang kasama ni Jesucristo, ang ating Manunubos, sa pagliligtas sa atin mula sa walang hanggang kaparusahan.”

Totoo kaya ang sinasabing ito ng mga pare?  Mayroon nga kayang naitulong si Maria sa ating Panginoong Jesucristo sa pagliligtas sa atin sa kaparusahan?  Si Maria nga kaya’y katulong na Manunubos ng ating Panginoong Jesucristo?  Sinasang-ayunan ba ito ng mga apostol?  Sa Efe. 1:7, ay ganito ang pahayag ni Apostol Pablo:

“Na sa kaniya'y mayroon tayo ng ating katubusan sa pamamagitan ng kaniyang dugo, na kapatawaran ng ating mga kasalanan, ayon sa mga kayamanan ng kaniyang biyaya.

Kanino naroon ang katubusan ng tao at kapatawaran ng mga kasalanan?  Na kay Cristo—wala kay Maria. Hindi sinabi ni Apostol Pablo na na kay Cristo at na kay Maria ang ating katubusan at kapatawaran ng mga kasalanan—hindi sila magkatulong na gaya ng itinuturo ng mga pare.  Isa pang katunayang walang katulong si Cristo sa pagtubos, ay ganito pa ang sinasabi sa Roma 3:24-25:

“Palibhasa'y inaring-ganap na walang bayad ng kaniyang biyaya sa pamamagitan ng pagtubos na nasa kay Cristo Jesus:  Na siyang inilagay ng Dios na maging pangpalubagloob, sa pamamagitan ng pananampalataya, sa kaniyang dugo, upang maipakilala ang kaniyang katuwiran dahil sa hindi pagpansin sa mga kasalanan na nagawa nang nagdaang panahon sa pagpapahinuhod ng Dios.

Ang pagtubos ay na kay Cristo—wala kay Maria, at ang ipinantubos ni Cristo ay ang Kaniyang dugo—hindi ang dugo ni Maria.  At ang tinubos ni Cristo o binili ng Kaniyang dugo ay ang Iglesia ni Cristo (Gawa 20:28, LAMSA)

Hidwa o maling pananampalataya ang itinuturo ng mga pare na si Maria ay katulong ni Cristo sa pagtubos sa tao para iligtas sila sa walang hanggang kaparusahan.  At sapagka’t ito’y hidwang pananampalataya, ano ang kasamaan nito?  Sa Gal. 5:20-21, ay ganito ang nasusulat:

“Pagsamba sa diosdiosan, pangkukulam, mga pagtataniman, mga pagtatalo, mga paninibugho, mga pagkakaalitan, mga pagkakampikampi, mga pagkakabahabahagi, mga hidwang pananampalataya, Mga kapanaghilian, mga paglalasing, mga kalayawan, at ang mga katulad nito; tungkol sa mga bagay na ito ay aking ipinagpapaunang ipaalaala sa inyo, tulad sa aking pagpapaalaala nang una sa inyo, na ang mga nagsisigawa ng gayong mga bagay ay hindi magsisipagmana ng kaharian ng Dios.

Marahil ay iisipin ng mga makababasa nito, lalo na ng mga kababayan naming mga Katoliko, na hindi kinikilala ng Iglesia ni Cristo si Maria.  Marahil ay pinagwiwikaan nila kami ng lapastangan at walang galang sa Ina ni Jesus.  Hindi po totoo iyan!  Kinikilala namin si Maria.  Siya’y aming iginagalang at pinagpipitaganan.  Subali’t ang aming pagkilala kay Maria ay hindi hihigit sa pagpapakilala ng Biblia.  Kung ano lamang ang sinasabi ng Biblia tungkol kay Maria ay yaon lamang ang aming tinatanggap at sinasampalatayanan.

Ano ang pagpapakilala ng Biblia tungkol kay Maria?  Sa Gawa 1:14 ay sinasabi ang ganito:

“Ang lahat ng mga ito'y nagsisipanatiling matibay na nangagkakaisa sa pananalangin na kasama ang mga babae, at si Maria na ina ni Jesus, at pati ng mga kapatid niya.

Si Maria ay ina ni Jesus.  Iyan ang pagpapakilala ng Biblia.  Ayaw na naming humigit pa sa riyan.  Higit pa riyan ay kasalanan na.  Sinabi ni Apostol Pablo:

“… upang sa amin ay mangatuto kayo na huwag magsihigit sa mga bagay na nangasusulat …” (I Cor. 4:6)

Sinusunod namin ang turong ito ni Apostol Pablo.  Hindi dapat humigit sa nasusulat.

Ano naman ang pagkakilala ni Maria sa sarili?  Naniniwala ba si Maria na siya’y Diyos na makapangyarihan sa lahat?  O kaya’y tagapamagitan sa Anak ng Diyos at sa atin, gaya ng itinuturo ng Iglesia Katolika?  Pabayaan nating si Maria mismo ang magpakilala sa kaniyang sarili.  Ganito ang sabi niya: 

“At sinabi ni Maria, Narito, ang alipin ng Panginoon; mangyari sa akin ang ayon sa iyong salita. At iniwan siya ng anghel. (Luk. 1:38)

Maliwanag ang sabi ni Maria.  Siya’y alipin lamang ng Panginoon.  Hindi siya tagapamagitan, lalong hindi siya Diyos na makapangyarihan sa lahat.  Napakaganda ng pagkakilala ni Maria sa kanyang sarili.  Siya’y mababang loob.  Siya’y masunurin sa Diyos.  Kung ano ang kalooban ng Diyos ay siyang sinusunod niya, kahit na siya’y maging kahiyahiya sa harapan ng mga tao.

Naniniwala ba naman si Maria na siya’y Tagapagligtas?  Tunghayan natin ang pahayag ni Maria:

“At sinabi ni Maria, Dinadakila ng aking kaluluwa ang Panginoon, At nagalak ang aking espiritu sa Dios na aking Tagapagligtas. (Luk. 1:46-47)

Si Maria’y hindi tagapagligtas.  Siya’y napaliligtas lamang sa Diyos na kaniyang Tagapagligtas.  Sawimpalad  ang mga taong napaliligtas kay Maria sa pag-asang siya’y tagapagligtas.  Mabibigo ang mga ito, sapagka’t si Maria’y hindi tagapagligtas kundi nangangailangan din siya ng kaligtasan tulad natin.  Marahil ay itatanong natin;  “Bakit sinabi ni Maria na ang Diyos ang kaniyang Tagapagligtas?  Hindi ba si Cristo ang Tagapagligtas?”  Ang Diyos nga ang ating Tagapagligtas, subali’t ang Diyos ay nagliligtas sa pamamagitan ng ating Panginoong Jesucristo (Jud. 1:25).

Napakarami pang mga titulo o pamagat ang ikinapit ng Iglesia Katolika kay Maria, na kung iisa-isahin ko rito ay hahabang totoo ang lathalaing ito.  Sapat na ang mga inihayag dito upang makilala ng lahat na labis na sa talagang nararapat ang pagpapahalaga ng Iglesia Katolika kay Maria.  Pinahahalagahan nila si Maria, dinadakila at sinasamba nang higit pa sa Diyos at kay Cristo.  Hindi na ito pagpaparangal at pagdakila kay Maria kundi paglapastangan at pag-alipusta sa marangal na babaing ina ni Jesus.--*

Kinopya mula sa PASUGO/May 1978/Pahina 34-36/Volume XXX/Number 5




IF FAITH ALONE IS ENOUGH TO BE SAVED, WHAT ABOUT LOVE?

IF FAITH ALONE IS ENOUGH TO BE SAVED, WHAT ABOUT LOVE?

By ROMMEL V. SAN PEDRO

PROTESTANTS PROCLAIM that faith alone is enough to be saved, but is this teaching really biblical?  If they would only truly examine the Scriptures, they would learn that though faith is extremely important and absolutely necessary, love is greater.

The importance of love
Love is greater than faith:
“And now these three remain:  faith, hope and love.  But the greatest of these is love.” (I Cor. 13:13, New International Version)

If love is greater than faith, then how can anyone believe that salvation is by faith alone?  Loving God, moreover, is not merely an emotion, but is shown by following God’s commands:

“This is love for God:  to obey his commands.  And his commands are not burdensome.” (I John 5:3, Ibid.)

This is why our Lord Jesus Christ taught that the greatest command is to love God (Matt. 22:36-39) and only those who love God will receive the crown of life:

“Blessed is the man who perseveres under trial, because when he has stood the test, he will receive the crown of life that God has promised to those who love him.” (James 1:12, NIV)

If loving God, as our Lord Jesus Christ taught, is the greatest command, and only those who love God will receive the crown of life, then how could Protestants say faith alone is enough to be saved?  Does that mean then that a person does not have to love God?  And that all he has to do is believe in God to be saved? 

Faith by itself is
Dead and barren
Further proof that faith alone is not enough to be saved is the biblical teaching that faith without works is dead:

 “So faith by itself, if it has no works, is dead.” (James 2:17, New Revised Standard Version)

It is also barren (James 2:20).  If something is both dead and barren, then how could anyone expect that this would lead to salvation?  How could anyone be of value to God?  God expects us to do good things or works:

“My brothers and sisters, what good does it do if someone claims to have faith but doesn’t do any good things?  Can this kind of faith save him?” (James 2:14, God’s Word)

This rhetorical questions shows that faith without works can not save.  A person can not be justified before God by faith only:

“You see then that a man is justified by works, and not by faith only.” (James 2:24, New King James Version)

In this verse, the words “by faith only” are preceded by the word “not.”  In other words, the doctrine that a person is saved by just believing in God or in Jesus as Lord and personal Savior and not by obeying the commands of Christ and God contradicts the Bible.

No one will expect demons to be saved, yet they believe (James 2:19).  So those who profess this kind of faith are not wise, but fools whose faith is useless (James 2:20)

The good required
For Salvation
What about if man does something good?  Doing good does not mean just anything that people regard as good.  The law or command of God is what is good (Rom. 7:12).  God’s commands are found in the Bible (II Tim. 3:15-17).  The Bible, therefore, is the source of the true teachings which equip God’s people to do good works.  Even though God wants people to be saved, but they have to know the truth:

“This is good and pleases God our Savior, who wants everyone to be saved and to understand the truth.” (I Tim. 2:3-4, New Living Translation)

The truth is the word of God (John 17:17).

The truth that Christ taught
Christ did not teach that faith alone is needed for man to be saved.  He even criticized those who called Him Lord but did not obey Him and did not really believe in Him:

“What good is it to mouth the words, ‘Lord! Lord! If you don’t live by My teachings?” (Luke 6:46, The Voice)

If someone really accepts Jesus as his Lord, then he ought to obey the teachings or commands of Christ.  Christ commanded those who want to be saved not just to believe in Him but to enter Him:

“I am the door.  If anyone enters by Me, he will be saved.” (John 10:9, NKJV)

Those who entered are found in the one flock (John 10:16).  The flock is the Church Of Christ:

“Take heed therefore to yourselves and to all the flock over which the Holy Spirit has appointed you overseers, to feed the church of Christ which he has purchased with his blood.” (Acts 20:28, Lamsa Translation)

Therefore, the command to enter the Church Of Christ is from Christ.

Not enough to be in the
True Church
When Christ was asked the question:  “What good thing shall I do that I may have eternal life?”  he answered, “If you want to enter into life, keep the commandments” (Matt. 19:16-17, NKJV).  The apostles also reiterated the importance of obedience:

“My friends, I want you to remember the message that I preached and that you believed and trusted.  You will be saved by this message, if you hold firmly to it.  But if you don’t, your faith was all for nothing.”  (I Cor. 15:1-2, Contemporary English Version)

By obeying Christ’s commandments, members of the  true Church remain in His love:

“I have loved you even as the Father has loved me.  Remain in my love.  When you obey my commandments, you remain in my love, just as I obey my Father’s commandments and remain in his love.”  (John 15:9-10, NLT)

Choose life
Why would God inspire His words to be written in the Bible, send our Lord Jesus to preach His words, and teach people about salvation, and yet not expect people to obey?  From the very beginning God gave a choice:

“I call heaven and earth as witnesses today against you, that I have set before you life and death, blessing and cursing; therefore choose life, that both you and your descendants may live; that you may love the LORD your God, that you may obey His voice, and that you may cling to Him, for He is your life and the length of your days; and that you may dwell in the land which the LORD swore to your fathers, to Abraham, Isaac, and Jacob, to give them.” (Deut. 30:19-20, NKJV, emphasis ours)

     God gave mankind a choice between life and death, between blessing and cursing, but told them to choose life by loving Him through obedience and clinging or trusting in Him.  If they did that, then they would dwell in the land.  It is mankind’s hope that one day they will live forever with God and Christ.  Without faith it is impossible to please God (Heb.11:6).  Faith is absolutely necessary to be saved.  But just like what Apostle Paul declared:

“If I have the gift of prophecy and can fathom all mysteries and all knowledge, and if I have a faith that can move mountains, but have not love, I am nothing.” (I Cor. 13:2, NIV) *

Copied from PASUGO GOD’S MESSAGE/October 2014/Pages 33-35/Volume 66/Number 10/ISSN 0116-1636









Martes, Enero 20, 2015

PARE-PAREHO LAMANG BA?

PARE-PAREHO LAMANG BA?

Ni CRISPIN N. FLORENTINO

“HINDI NA KAILANGAN ang Iglesia ni Cristo.”  Ito ang sinasabi ng iba.  Wala raw kaibahan kung ang tao ay kaanib man o hindi kaanib sa Iglesia ni Cristo.  Lahat naman daw ng naglilingkod sa Diyos ay maliligtas pagdating ng Araw ng Paghuhukom.

Ang malaking pagkakaiba
Ipinakikilala ng Biblia ang malaking pagkakaiba ng mga nasa loob sa mga nasa labas ng Iglesia ni Cristo.  Sinabi ni Apostol Pedro ang ganito:

“Na nang nakaraang panahon ay hindi bayan, datapuwa't ngayo'y bayan ng Dios: na hindi nagsipagkamit ng awa, datapuwa't ngayo'y nagsipagkamit ng awa. (I Ped. 2:10)

May tinutukoy si Apostol Pedro na nang nakaraang panahon ay hindi bayan, subalit “ngayon,” ang sabi niya, ay bayan ng Diyos.  Noon ay hindi sila nagkamit ng awa subalit “ngayon,” o nang sila’y maging bayan ng Diyos, ay nagkamit ng awa.  Ang tinutukoy ng apostol na bayan ng Diyos ay ang mga tinawag at hinirang ng Diyos.  Ganito ang kaniyang patotoo:

“Datapuwa't kayo'y isang lahing hirang, isang makaharing pagkasaserdote, bansang banal, bayang pag-aaring sarili ng Dios, upang inyong ipahayag ang mga karangalan niyaong tumawag sa inyo mula sa kadiliman, hanggang sa kaniyang kagilagilalas na kaliwanagan. (I Ped. 2:9)

Ang Diyos ay humirang ng mga tao upang bigyan ng karapatang maglingkod sa Kaniya.  Silang dati’y nasa kadiliman ay dinala sa kaliwanagan upang magparangal at lumuwalhati sa Kaniya.

Ang pagtawag o paghirang
Ang paghirang o pagtawag ng Diyos sa tao ay sa pamamagitan ng ebanghelyo:

“…Sa kalagayang ito'y tinawag niya kayo sa pamamagitan ng aming evangelio, upang magkamit ng kaluwalhatian ng ating Panginoong Jesucristo.” (II Tes. 2:14)

Subalit hindi nangangahulugang lahat ng pangangaral ng ebanghelyo ay pagtawag ng Diyos.  Ang pagtawag ng Diyos ay sa pamamagitan ng pangangaral ng ebanghelyo ng mga sinugo:

“Datapuwa't ang lahat ng mga bagay ay pawang sa Dios, na pinakipagkasundo tayo sa kaniya rin sa pamamagitan ni Cristo, at ibinigay sa amin ang ministerio sa pagkakasundo; Sa makatuwid baga'y, na ang Dios kay Cristo ay pinakipagkasundo ang sanglibutan sa kaniya rin, na hindi ibinibilang sa kanila ang kanilang mga kasalanan, at ipinagkatiwala sa amin ang salita ng pagkakasundo. Kami nga'y mga sugo sa pangalan ni Cristo, na waring namamanhik ang Dios sa pamamagitan namin: kayo'y pinamamanhikan namin sa pangalan ni Cristo, na kayo'y makipagkasundo sa Dios. (II Cor. 5:18-20)

Ang mga sinugo lamang ang may karapatang mangaral ng ebanghelyo.  Ang kanilang pangangaral ay katumbas ng pagtawag ng Diyos sa tao.  Itinuturo ng Biblia na ang mga tinawag ng Diyos sa pamamagitan ng Kaniyang mga sinugo ay tinipon sa isang katawan:

“At maghari sa inyong puso ang kapayapaan ni Cristo, na diya'y tinawag din naman kayo sa isang katawan; at kayo'y maging mapagpasalamat.(Col. 3:15)

Ang katawan na tinutukoy ay ang Iglesia (Col. 1:;18).  Ito ang Iglesia ni Cristo:

“Mangagbatian kayo ng banal na halik. Binabati kayo ng lahat ng mga iglesia ni Cristo. (Roma 16:16)

Kaya, ang mga tinawag ng Diyos ay nasa loob ng Iglesia ni Cristo.  Mula sa kadiliman, sila ay inilipat sa kaharian ng Anak.  Ganito ang patotoo ni Apostol Pablo:

“Na nagpapasalamat sa Ama, na nagpaging dapat sa atin upang makabahagi sa mana ng mga banal sa kaliwanagan; Na siyang nagligtas sa atin sa kapangyarihan ng kadiliman, at naglipat sa atin sa kaharian ng Anak ng kaniyang pagibig; Na siyang kinaroroonan ng ating katubusan, na siyang kapatawaran ng ating mga kasalanan. (Col. 1:12-14)

Ang kaharian ng Anak ay ang kinaroroonan ng katubusan at kapatawaran ng kasalanan.  Ito ang tinubos ng dugo ni Cristo—ang Iglesia ni Cristo ayon din kay Apostol Pablo:

“Take heed therefore to yourselves and to all the flock over which the Holy Spirit has appointed you overseers, to feed the church of Christ which he has purchased with his blood. [Ingatan ninyo kung gayon ang inyong mga sarili at ang buong kawan na rito’y hinirang kayo ng Espiritu Santo na mga katiwala, upang pakanin ang iglesia ni Cristo na binili niya ng kaniyang dugo.]  (Acts 20:28, Lamsa Translation)

Kaya sa panahong Cristiano, ang Iglesia ni Cristo ang bayan ng Diyos.  Ang mga kaanib nito ay tinawag at hinirang, inalis mula sa kadiliman at dinala sa kaliwanagan.  Tinubos sila at pinatawad sa kanilang mga kasalanan.

Ang maliligtas at ang parurusahan
 Sa araw ng Paghuhukom, hindi lahat ng tao ay maliligtas.  Pinatutunayan ng propetang si Daniel na ang bayan ng Diyos ang maliligtas:

“At sa panahong yaon ay tatayo si Miguel, na dakilang prinsipe na tumatayo sa ikabubuti ng mga anak ng iyong bayan; at magkakaroon ng panahon ng kabagabagan, na hindi nangyari kailan man mula nang magkaroon ng bansa hanggang sa panahong yaon: at sa panahong yaon ay maliligtas ang iyong bayan, bawa't isa na masusumpungan na nakasulat sa aklat. (Dan. 12:1)

Pinatutunayan din ng mga apostol na ang mga hinirang ang maliligtas:

“Nguni't kami ay nararapat magpasalamat sa Dios dahil sa inyo, mga kapatid na minamahal ng Panginoon, sa pagkakahirang sa inyo ng Dios buhat nang pasimula sa ikaliligtas sa pagpapabanal ng Espiritu at pananampalataya sa katotohanan. (II Tes. 2:13)

Ang tiniyak lang na maliligtas ay ang nasa bayan ng Diyos o mga hinirang—ang mga kaanib sa tunay na Iglesia.

Sa kabilang dako, ang pagtuturing ng Diyos sa mga nasa labas ng tunay na Iglesia ay mga kaaway.  Sinabi ni Apostol Pablo:

“At kayo, nang nakaraang panahon ay nangahihiwalay at mga kaaway sa inyong pagiisip sa inyong mga gawang masasama. (Col. 1:21)

Ang sinulatan ni Apostol Pablo rito ay mga kaanib na sa Iglesia ni Cristo.  Sila ang noong “nakaraang panahon” o noong una ay hiwalay pa sa tunay na Iglesia at itinuring na kaaway ng Diyos.  Sa mga kaaway ay nakatakda ang kaparusahan sa dagat-dagatang apoy:

“Kundi isang kakilakilabot na paghihintay sa paghuhukom, at isang kabangisan ng apoy na lalamon sa mga kaaway.(Heb. 10:27)

Isang kasawian ang naghihintay sa mga nasa labas ng tunay na Iglesiang kay Cristo—sila’y parurusahan sa apoy pagdating ng paghuhukom.

Ang dinirinig
Bagaman ang iba ay nagsasagawa rin ng paglilingkod sa Diyos at tumatawag sa Kaniyang pangalan, hindi nangangahulugan sila ay sa Diyos na at maliligtas na.  Itinuturo ng Biblia ang ganito:

“Nguni't talastasin ninyo na ibinukod ng Panginoon sa ganang kaniyang sarili ang banal: didinggin ng Panginoon pagka ako'y tumawag sa kaniya.(Awit 4:3)

Ang kinikilala ng Panginoon ay ang Kaniyang mga ibinukod o ang Kaniyang mga hinirang at tinawag.  Sila ang Kaniyang bayan.  Samantala, ang mga nasa labas ng bayan ng Diyos ay walang karapatang maglingkod at tumawag sa Kaniya.  Ang kanilang ginagawang paglilingkod sa Diyos ay walang kabuluhan.

Bagaman totoong mahalaga ang pagkilala ng tao sa Diyos, higit na dapat matiyak ng tao na siya ay nakikilala ng Diyos:

“Datapuwa't ngayon yamang nakikilala na ninyo ang Dios, o ang lalong mabuting sabihin, kayo'y nangakikilala ng Dios, bakit muling nangagbabalik kayo doon sa mahihina at walang bisang mga pasimulang aral, na sa mga yao'y ninanasa ninyong magbalik sa pagkaalipin? (Gal. 4:9)

At ayon sa Biblia, ang kinikilala ng Diyos ay ang Kaniyang mga ibinukod o hinirang.  Sa kabilang dako, sa labas ng pagbubukod, ang pagkilala at paglilingkod ng tao ay hindi tinatanggap ng Diyos.  Ano ang dahilan nito?  Bakit hindi tinatanggap ng Diyos ang paglilingkod ng mga hindi ibinukod, ng wala sa Kaniyang bayan?  Bakit kailangan pang magbukod?  Ganito ang paliwanag ni Apostol Pablo:

“Sapagka't tayo rin naman nang unang panahon ay mga mangmang, mga suwail, mga nadaya, na nagsisipaglingkod sa sarisaring masamang pita at kalayawan, na nangamumuhay sa masasamang akala at kapanaghilian, mga napopoot, at tayo'y nangagkakapootan.(Tito 3:3)

Ang mga nasa labas ay mga nadaya ng diablo.  Sila’y itinuturing ng Diyos na mangmang, suwail, at nagsisipaglingkod sa sari-saring masamang pita at kalayawan.  Kaya hindi totoong pare-pareho ang mga nasa labas at ang mga nasa loob ng Iglesia ni Cristo.  Napakalaki ng pagkakaiba nila!

Hindi pagtanggap sa katotohanan
Nadaya ang mga nasa labas sapagkat hindi nila tinanggap ang katotohanan:

“At may buong daya ng kalikuan sa nangapapahamak; sapagka't hindi nila tinanggap ang pagibig sa katotohanan, upang sila'y mangaligtas.  At dahil dito'y ipinadadala sa kanila ng Dios ang paggawa ng kamalian, upang magsipaniwala sila sa kasinungalingan: Upang mangahatulan silang lahat na hindi nagsisampalataya sa katotohanan, kundi nangalugod sa kalikuan. (II Tes. 2:10-12)

Ang isa sa mga katotohanan na hindi nila tinanggap ay ang sinabi ni Cristo na ang tao’y pumasok sa Kaniya:

“Muli ngang sinabi sa kanila ni Jesus, Katotohanan, katotohanang sinasabi ko sa inyo, Ako ang pintuan ng mga tupa.

Ako ang pintuan; ang sinomang taong pumasok sa akin, ay siya'y maliligtas, at papasok at lalabas, at makasusumpong ng pastulan.(Juan 10:7, 9)

Ayon kay Cristo, ang tao’y dapat pumasok sa Kaniya upang maligtas.  Ang mga sumunod sa utos na ito ay nasa isang kawan o umanib sa Iglesia ni Cristo (Juan 10:16; Gawa 20:28, Lamsa Traslation).

Ngunit sa halip na tanggapin ang katotohanang ito, ang tinanggap ng marami ay ang kasinungalingan.  Nadaya sila ng isipang pare-pareho lang ang lahat ng Iglesia, na walang pagkakaiba ang mga nasa labas at ang mga nasa loob ng Iglesia ni Cristo.  Subalit malinaw na ipinakikita sa Banal na Kasulatan ang napakalaking pagkakaiba ng mga nasa loob  sa mga nasa labas ng tunay na Iglesia.

Pasugo God’s Message/December 2001/Pages 12-13, 23/Volume 53/ Number 12/ISSN 0116 1636