Biyernes, Marso 20, 2015

SINO ANG TUNAY NA MALAYA?

SINO ANG TUNAY NA MALAYA?

“Kaya kapag pinalaya kayo ng Anak,
kayo’y tunay ngang magiging Malaya.”
—Juan 8:36, New Pilipino Version

Sinulat ni ARVIN T. GALANG


ANG PAGIGING MALAYA ay pangarap at hangad ng maraming tao—hindi lamang mula sa mga kamay ng mapagsamantala at mapanikil, kundi, maging sa iba’t ibang suliranin ng buhay na tila gumagapos sa kanila.  Subalit, maaaring sa pananaw at sa pakiramdam ng tao ay malayang-malaya siya sapagkat walang anumang puwersa siyang nakikita na sumisikil sa kaniya o pumipigil sa kaniyang mga ginagawa.  Ngunit, pansinin ang sinabi ng ating Panginoong Jesucristo na mayroong “tunay” na magiging malaya.

Paano ba magiging tunay na malaya ang tao?  Dito pumapasok ang kahalagahan ng pagkakaroon ng tao ng pagkaunawa sa katotohanang magpapalaya sa kaniya (Juan 8:32, New Pilipino Version), na ito ay ang mga salita ng Diyos na pawang katotohanan, ayon din mismo sa ating Panginoong Jesucristo (Juan 17:17).

Ipinakilala ni Cristo kung sino ang binabanggit Niyang nangangailangan ng kalayaan sapagkat sila ay nasa kalagayang alipin:  “Sumagot si Jesus, ‘Sinasabi ko sa inyo ang katotohanan, bawat nagkakasala ay alipin ng kasalanan” (Juan 8:34, NPV).

Ang mga taong nagkakasala ay alipin ng kasalanan at dito dapat makalaya ang tao.  At sapagkat ang lahat ng tao ay nagkasala (Roma 5:12) at nakatakdang magbayad ng kamatayan sa dagat-dagatang apoy (Roma 6:23; Apoc. 20:14), kaya ang lahat ng tao, saan man sila naroroon at anoman ang kanilang kalagayan sa buhay, ay alipin ng kasalanan.

ANG TUNAY NA KALAYAAN
Kapag kalayaan ang pinag-uusapan, karaniwang ipinalalagay na ang kahulugan nito ay ang kalayaang gawin ang balang maibigan kahit na ito ay ayon na sa pita ng laman o kasalanan (Gal. 5:16-17).  Ayaw nila na sila’y nalilimitahan o nasasagkaan sa ibig nilang gawin.

Tunay nga bang malaya ang taong ganito ang isipan o pakahulugan sa kalayaan?  Hindi, sapagkat ayon sa itinuro ng mga apostol:  “Hindi ba ninyo alam na pag ibinigay ninyo ang inyong sarili kaninuman upang sumunod ay alipin kayo ng inyong sinusunod, maging sa kasalanang umaakay sa kamatayan o sa pagtalimang hahanga sa pagiging matuwid?” (Roma 6:16, NPV).

Isang alipin na maituturing ang taong napaakay sa kasalanan na maghahatid sa kaniya sa parusang kamatayan.  Ito ang tiniyak ng mga apostol na sasapitin ng mga alipin ng kasalanan:  “Sapagka't nang kayo ay mga alipin ng kasalanan, kayo'y laya tungkol sa katuwiran.  Ano nga ang ibinunga ninyo sa panahong yaon sa mga bagay na ngayo'y ikinahihiya ninyo? sapagka't ang wakas ng mga bagay na yaon ay kamatayan.(Roma 6:20-21).  Ang kamatayang tinutukoy ay ang ikalawang kamatayan sa dagat-dagatang apoy na nakaambang parusa sa lahat ng alipin ng kasalanan (Apoc. 21:8).

Tunay na walang kalayaan ang taong alipin ng kasalanan o pagpapakabuyo sa kalayawan.  Kaawa-awa ang kalagayan ng ganitong tao, sapagkat kung ilarawan ng mga apostol ay “bagama’t buhay ay patay” (I Tim. 5:6).  Sentensiyado na siya sa kaparusahan sa dagat-dagatang apoy.  Ganito kung ilarawan ng Biblia ang kalagayan ng mga tao na ginagawa ang lahat ng maibigan kahit na ito ay labag sa kalooban ng Diyos.

Ang mga nagtataglay ng kaisipan ng laman o patuloy sa paggawa ng kasalanan ay nakikipag-alit laban sa Diyos at hindi napasasaklaw sa kautusan at hindi maaaring maging sa Diyos (Roma 8:7) palibhasa’y tumatangging sumunod sa kautusan, na ang ginagamit na pamantayan sa buhay ay ang sariling kalooban o karunungan.  Mataas ang pagkakilala sa sarili, bunga marahil ng taglay nilang karunungan, kung kaya’t ipinipilit na sila naman daw ay may layang makapamili ng kung ano ang susundin sa kanilang buhay.  At may nang-aakit pa ng ibang mga tao na sumama sa kanila na malayang nakapag-iisip at nakapagsasagawa ng ibang mga bagay-bagay sa buhay nila sa mundo.  Mapanganib at nanganganib ang taong may ganitong isipan.  Sinabi ni Apostol Pablo:  “Kung ang sinoma'y nagtuturo ng ibang aral, at hindi sumasangayon sa mga salitang nakagagaling, sa makatuwid ay sa mga salita ng ating Panginoong Jesucristo, at sa aral na ayon sa kabanalan; Ang gayon ay palalo, walang nalalamang anoman, kundi may-sakit sa mga usapan at mga pagtatalo, sa mga salitang pinagbubuhatan ng kapanaghilian, mga pagkakaalit, mga pagalipusta, mga masasamang akala (I Tim. 6:3-4).  Kaya, nagpayo ang mga apostol na huwag maging palalo ang tao at sa halip ay magtaglay ng mababang isipan at ipalagay na lalong mabuti ang iba kaysa kanila (Filip. 2:3).  Sa ganito ay magagawa ng tao na sumunod sa kautusan o katuwiran ng Diyos.

ANG DAKILANG KALAYAAN
Mawawalan ng kabuluhan ang kalayaang maaaring makamit ng tao sa mundo na kaniya pa man ding pinamumuhunan at ipinakikipaglaban kung hindi siya magiging malaya sa pagkaalipin sa kasalanan.  Hindi makaiiwas dito ang sinuman sapagkat may itinakda ang Diyos na araw na kaniyang huhukuman ang lahat ng tao batay sa kautusan ng kalayaan:  “Gayon ang inyong salitain, at gayon ang inyong gawin, na gaya ng mga taong huhukuman sa pamamagitan ng kautusan ng kalayaan (Sant. 2:12).  Sa kautusan ng kalayaan na binabanggit ng mga apostol nakasalalay ang ikapagtatamo ng tunay na kalayaan.  Mahalagang ito’y matupad upang hindi lang maging malaya kundi magtamo rin ang tao ng pagpapala (Sant. 1:25).  Sinasabi rin ng Biblia na kapag ang kautusan o tuntunin ng Diyos ang sinunod ng tao, tiyak na lalakad siya sa kalayaan: At lalakad ako sa kalayaan; sapagka't aking hinanap ang iyong mga tuntunin (Awit 119:45).

Kaugnay nito, dapat na maging maingat ang tao sa paghahanap ng tunay at dakilang kalayaan—hindi kung sino na lamang ang kaniyang susundin at pakikinggan.  Dapat niyang sangguniin ang katotohanan na siyang makapagtuturo kung paano magkaroon ng tunay na kalayaan.  Napakalinaw ng pahayag ng Biblia na ang mga pinalaya ng ating Panginoong Jesucristo ang siyang tunay na malaya (Juan 8:36, Magandang Balita Biblia).  At ito ay pinatotohanan ng mga apostol na mababasa sa Gawa 13:39 na ganito ang isinasaad:  “Sa pamamagitan niya pinatatawad at nagiging malaya sa lahat ng ito ang sinumang sumampalataya sa kanya” (Biblia ng Sambayanang Pilipino)

Ngunit hindi sapat na ang gawin lamang ng tao ay sumampalataya.  Ang kapatawaran ng kasalanan na magpapalaya sa tao sa parusang walang hanggan ay makakamtan sa pamamagitan ng pagkabuhos ng dugo at maliban dito’y walang kapatawaran:  “At ayon sa kautusan, ay halos masasabi kong lahat ng mga bagay ay nililinis ng dugo, at maliban na sa pagkabuhos ng dugo ay walang kapatawaran (Heb. 9:22).  Ang tinubos ng mahalagang dugo ng ating Panginoong Jesucristo ay walang iba kundi ang Iglesia Ni Cristo“Ingatan ninyo kung gayon ang inyong mga sarili at ang buong kawan na rito’y hinirang kayo ng Espiritu Santo na mga katiwala, upang pakanin ang iglesia ni Cristo na binili niya ng kaniyang dugo.” (Gawa 20:28, isinalin mula sa Lamsa Translation).

Kung gayon, walang tunay na malaya sa sangkatauhan maliban sa mga taong tinubos ng dugo ng ating Panginoong Jesucristo o sa mga kaanib sa Iglesia Ni Cristo.  Tanging sa Iglesia lamang makakamtan ang tunay at dakilang kalayaan.

ANG IKAPANANATILING MALAYA
Ang  magpaalipin sa katuwiran o kalooban ng Diyos ay hindi isang kaapihan o kalugihan.  Sa halip, ito ang ikababanal ng tao at ikapagkakaroon niya ng buhay na walang hanggan (Roma 6:22, 19, NPV).  At upang maingatan ang dakilang kalayaan na ipinangako, ganito ang bilin ng mga apostol:  “Para sa kalayaan ay pinalaya tayo ni Cristo; kaya’t magpakatatag kayo at huwag pasakop na muli sa pamatok ng pagkaalipin” (Gal. 5:1, Ang Bagong Ang Biblia).  Ang tinutukoy na “pamatok ng pagkaalipin” ay ang gawa ng laman o kasalanan (Gal. 5:19-21).

Ang pinaghaharian ng kaisipan ng laman ay patungo sa kamatayan at sila’y hindi kalulugdan ng Diyos samantalang ang nasa kapayapaan naman ay nagtataglay ng kaisipan ng Espiritu at siyang tinatahanan ng Espiritu ng Diyos at  ni Cristo:  "Sapagka't ang mga ayon sa laman ay nangagsisitalima sa mga bagay ng laman; datapuwa't ang mga ayon sa Espiritu ay sa mga bagay ng Espiritu.  Sapagka't ang kaisipan ng laman ay kamatayan; datapuwa't ang kaisipan ng Espiritu ay buhay at kapayapaan. Sapagka't ang kaisipan ng laman ay pakikipagalit laban sa Dios; sapagka't hindi napasasaklaw sa kautusan ng Dios, ni hindi nga maaari:  At ang nangasa laman ay hindi makalulugod sa Dios.  Datapuwa't kayo'y wala sa laman kundi nasa sa Espiritu, kung gayo'y tumitira sa inyo ang Espiritu ng Dios. Datapuwa't kung ang sinoma'y walang Espiritu ni Cristo, siya'y hindi sa kaniya." (Roma 8:5-9).  Tiniyak din ni Apostol Pablo na kung saan naroroon ang Espiritu ng Panginoon, doon ay may kalayaan (II Cor. 3:17).

Kaya kung hangad ng tao ang mapayapa, masagana, at malayang pamumuhay na walang anumang bagabag o kapighatian, napakahalagang masumpungan siya sa pagsunod.  Ganito ang patotoo ng isang lingkod ng Diyos:  “Ako nama’y mamumuhay nang payapa at malaya, Yamang ako sa utos mo’y sumusunod namang kusa” (Awit 119:45, MB)

Isang dakilang kalayaan ang tatamuhin ng tao kung susunod lamang siya sa lahat ng kalooban ng Diyos sa paraang pumaloob siya sa tunay na Iglesia, ang Iglesia Ni Cristo.  Sa ganito, anuman ang mangyari sa mundo ay magkakaroon siya ng tunay na kalayaan mula sa pagkaalipin sa kasalanan at malaya ding maisasagawa niya ang paglilingkod na taglay ang pag-asa sa pagmamana ng mga pangako ng Diyos. *

Kinopya mula sa PASUGO GOD’S MESSAGE/AUGUST 2012/VOLUME 64/NUMBER 8/ISSN 0116-1636/PAGES 36-38

Bible Study Suggestion: If you have further questions, please feel free to visit the Iglesia ni Cristo congregation nearest you. A minister or an evangelical worker would be happy to answer any biblical question you have in mind.




HUWAG TUMANGGI SA TAWAG

HUWAG TUMANGGI SA TAWAG

Ni REMUEL V. CASIPIT


ANG KUMIKILALA AT sumasampalataya sa Panginoong Diyos ay hindi tatanggi sa Kaniyang pagtawag.  Gayunman, maaaring magawa ng isang tao ang pagtanggi nang hindi niya namamalayan.  Paano malalaman ng isang tao na siya’y tinatawag ng Diyos?  Paano niya nagagawang tumanggi sa banal na tawag ng Diyos?  Ano ba ang babala ng Diyos sa sinumang tumanggi sa Kaniyang pagtawag?

“AKO’Y TUMAWAG AT KAYO’Y TUMANGGI”
Pinatutunayan ng Diyos na mayroon Siyang tinatawag ngunit nagsisitanggi:

“Sapagka't ako'y tumawag, at kayo'y tumanggi: aking iniunat ang aking kamay, at walang makinig; Kundi inyong iniuwi sa wala ang buo kong payo, at hindi ninyo inibig ang aking saway. (Kaw. 1:24-25)

Kung may mga taong ayaw makinig o tumatanggi sa tawag ng Diyos, mayroon din namang pinatutunayan ang Biblia na mga taong tumutugon sa banal na tawag ng Diyos.  Sa panahong Cristiano, ang mga tinawag at tumugon ay naging bahagi ng isang katawan:

“At paghariin ninyo sa inyong puso ang kapayapaang kaloob ni Cristo, sapagkat ito ang dahilan kaya kayo tinawag upang maging bahagi ng isang katawan.  Magpasalamat kayong lagi.” (Col. 3:15, Magandang Balita Biblia)

Ang katawan na tinutukoy ay ang Iglesia (Col. 1:18, Ibid.)  Pansinin na hindi sila naging bahagi ng iba’t ibang sekta o sa iba’t ibang iglesia kundi bahagi sila ng iisang katawan.  Alin ang iglesia na dito isinasangkap o nagiging bahagi ang mga taong tinawag ng Panginoon?  Ganito ang pagtuturo ni Apostol Pablo:

“Take heed therefore to yourselves and to all the flock over which the Holy Spirit has appointed you overseers, to feed the church of Christ which he has purchased with his blood.” [Ingatan ninyo kung gayon ang inyong mga sarili at ang buong kawan na rito’y hinirang kayo ng Espiritu Santo na mga katiwala, upang pakanin ang iglesia ni Cristo na binili niya ng kaniyang dugo.] (Acts 20:28, Lamsa Translation)

Sa Iglesia ni Cristo isinasangkap ang mga tinawag ng Diyos upang sila ay makasama sa mga binili o tinubos ng mahalagang dugo ng Panginoong Jesucristo (I Ped. 1:15, 18-19).  Mahalaga na ang tao ay malinis o matubos ng dugo ni Cristo sapagkat ang nalinis ay ang may karapatang magsagawa ng paglilingkod sa Diyos (Heb. 9:14).  Kaya, nakatitiyak ang tao na siya ay tinawag ng Diyos at tumugon upang maglingkod sa Kaniya kung siya, akay ng tama at mabuting layunin, ay naging kaanib sa Iglesia ni Cristo.  Ang pagtangging umanib sa Iglesia ni Cristo ay katumbas ng pagtanggi sa tawag ng Diyos.

ANG PARAAN NG PAGTAWAG
Paano ang paraan ng pagtawag ng Diyos ng mga taong maglilingkod sa Kaniya upang dalhin sa loob ng tunay na Iglesia?  Ganito ang pagtuturo ni Apostol Pablo:

“Tinawag kayo ng Dios sa pamamagitan ng ebanghelyong ipinangangaral namin sa inyo upang makahati kayo sa kaluwalhatian ng ating Panginoong Jesu-Cristo.” (II Tes. 2:14, New Pilipino Version)

Ang pangangaral ng ebanghelyo ng mga tunay na tagapangaral ang paraan ng pagtawag ng Diyos sa mga taong maglilingkod sa Kaniya.  Subalit hindi natatapos sa pakikinig ng ebanghelyo ang pagtugon sa tawag ng Diyos. Ang pinangaralan ay dapat sumampalataya sa ebanghelyo at tumanggap ng tunay na bautismo:

“At sinabi niya sa kanila, Magsiyaon kayo sa buong sanglibutan, at inyong ipangaral ang evangelio sa lahat ng kinapal.

“Ang sumasampalataya at mabautismuhan ay maliligtas; datapuwa't ang hindi sumasampalataya ay parurusahan. (Mar. 16:15-16)

ANG KASANGKAPAN SA PAGTAWAG
Dahil tagapangaral ang kinakasangkapan ng Diyos sa pagtawag ng mga maglilingkod sa Kaniya, mahalagang maunawaan na hindi lahat ng nangangaral na gumagamit ng Biblia ay kinakasangkapan ng Diyos.  Ang mga tunay na tagapangaral ay tinawag din ng Diyos upang mangaral.  Sila ang pinagpahayagan ng Diyos ng Mabuting Balita upang ito ay maipangaral, gaya ng pagpapakilala ni Apostol Pablo sa kaniyang karapatan:

“Ngunit dahil sa kagandahang-loob ng Diyos, hinirang niya ako bago pa ipanganak, at tinawag upang maging lingkod niya.  At nang ihayag niya sa akin ang kanyang Anak, upang ang Mabuting Balita tungkol sa kanya ay maipangaral ko sa mga Hentil, hindi ako sumangguni kaninuman.”  (Gal. 1:15-16, MB)

Si Apostol Pablo ay naging masugid na tagapagtaguyod ng relihiyong Judaismo bago siya tawagin upang maging apostol (Gal. 1:13-16, Ibid.), subalit ayon sa Biblia ay hinirang at tinawag na siya bago pa ipanganak.

Si Kapatid na Felix Y. Manalo, tulad ni Apostol Pablo, ay naging kaanib muna ng ibang pananampalataya bago tinawag o isinugo ng Diyos upang ang mga tao sa ating panahon ay dalhin sa tunay na Iglesia.  Bakit kailangan munang tawagin ng Diyos ang Kaniyang sugo para ang tao ay madala sa Iglesia?  Sino ba ang tunay na tagapangaral na kinakasangkapan ng Diyos sa Kaniyang pagtawag?  Ganito ang pahayag ni Apostol Pablo:

“At paano silang magsisipangaral, kung hindi sila mga sinugo?” (Roma 10:15)

Ang sugo ang tunay na tagapangaral na dapat pakinggan ng tao at siyang kasangkapan ng Diyos sa pagtawag ng mga taong dadalhin sa tunay ng Iglesia.  Gaya ng tinalakay na, ang dakong pinaglagyan sa mga tinawag ng Diyos upang maglingkod sa Kaniya ay ang Iglesia ni Cristo.  Kaya, upang matiyak na sugo ng Diyos ang isang tagapangaral, ang isa sa mga dapat alamin ay kung Iglesia ni Cristo ang iglesiang kaniyang ipinangangaral.

ANG BABALA
Noon pa man ay mayroon nang mga pinangaralan ng ebanghelyo na tumanggi sa tawag ng Diyos.  Ang halimbawa nito ay ang mga Judio na nanlait pa sa mga sugo ng Diyos, hindi dahil sa maling aral kundi dahil sa inggit.  Ganito ang patotoo ng mga apostol:

“Nang makita ng mga Judio ang maraming tao, pinagharian sila ng inggit kaya sinalungat nila at nilait si Pablo.  Buong tapang silang sinagot nina Pablo at Bernabe: ‘Kailangang kayo muna ang aming balitaan tungkol sa salita ng Dios.  Yamang tinanggihan ninyo ito, at ayaw ninyong maging karapat-dapat sa buhay na walang hanggan, mga Hentil ang pupuntahan namin’.” (Gawa 13:45-46, NPV)

Hindi nila naunawa na ang tinanggihan nila ay buhay na walang hanggan na iniaalok ng Panginoong Diyos.  Kaya ano ang babala ng Diyos sa tumanggi sa Kaniyang pagtawag?  Darating sa kanila ang mga kasakunaan at bagabag at kapag sila naman ang tumawag ay hindi sasagot ang Diyos at hindi nila Siya masusumpungan:

“Ako naman ay tatawa sa kaarawan ng inyong kasakunaan: ako'y manunuya pagka ang inyong takot ay dumarating; Pagka ang iyong takot ay dumarating na parang bagyo. At ang inyong kasakunaan ay dumarating na parang ipoipo; pagka ang hirap at hapis ay dumating sa inyo.  Kung magkagayo'y tatawag sila sa akin, nguni't hindi ako sasagot; hahanapin nila akong masikap, nguni't hindi nila ako masusumpungan. (Kaw. 1:26-28)

Lalong kalagim-lagim na kasakunaan ang sasapit sa kanila sa araw ng paghuhukom.  Sa Zefanias 1:14-15, 18, inilarawan ang kakilakilabot na araw na yaon:

“Ang dakilang kaarawan ng Panginoon ay malapit na, malapit na at nagmamadaling mainam, sa makatuwid baga'y ang tinig ng kaarawan ng Panginoon; ang makapangyarihang tao ay sumisigaw roon ng kalagimlagim.  Ang araw na yaon ay kaarawan ng kapootan, kaarawan ng kabagabagan at kahapisan, kaarawan ng kawakasan at kasiraan, kaarawan ng kadiliman at kalumbayan, kaarawan ng mga alapaap at pagsasalimuot ng kadiliman.  Kahit ang kanilang pilak o ang kanilang ginto man ay hindi makapagliligtas sa kanila sa kaarawan ng kapootan ng Panginoon; kundi ang buong lupain ay masusupok sa pamamagitan ng apoy ng kaniyang paninibugho: sapagka't wawakasan niya, oo, isang kakilakilabot na wakas, nilang lahat na nagsisitahan sa lupain.

Kaya hindi dapat sayangin ang pagkakataong ibinibigay ng Diyos.  Tugunin natin ang tawag Niya sa paraang umanib tayo sa Iglesia ni Cristo. *



Kinopya mula sa PASUGO GOD’S MESSAGE/OCTOBER 2002/VOLUME 54/NUMBER 10/PAGES 30-31



Bible Study Suggestion: If you have further questions, please feel free to visit the Iglesia ni Cristo congregation nearest you. A minister or an evangelical worker would be happy to answer any biblical question you have in mind.

Martes, Marso 17, 2015

ANG NAKINABANG SA BIYAYANG IDINULOT NG KAMATAYAN NI CRISTO





ANG NAKINABANG
SA BIYAYANG IDINULOT
NG KAMATAYAN
NI CRISTO

“Ngunit ipinadama ng Diyos ang kanyang pag-ibig sa atin
nang mamatay si Cristo para sa atin
noong tayo’y makasalanan pa.”


VILLAMOR S. QUEBRAL


SA PAMAMAGITAN NG ebanghelyo, ang buhay ng ating Panginoong Jesucristo ay nalaman ng maraming tao.  Libu-libong aklat ang nasulat tungkol sa Kaniyang buhay at ministeryo.  Hindi mabilang na mga lalake at mga babae ang nag-alay ng buhay at talino upang pag-aralan at ituro ang pananampalatayang Kaniyang ipinunla.  Maraming tao ang tumalikod sa pansariling buhay, sa layuning taluntunin ang landas na itinuro ng Panginoong Jesucristo.

Subalit, ang hindi nauunawaan ng marami ay ang tungkol sa kamatayan ng ating Panginoong Jesucristo at kung sino ang tunay na nakinabang sa biyayang dulot nito.

SIYA’Y NAMATAY DAHIL SA ATIN
Ano ba ang dapat maunawaan tungkol sa kamatayan ng ating Panginoong Jesucristo?

“Sapagka't ibinigay ko sa inyo una sa lahat, ang akin namang tinanggap: na si Cristo ay namatay dahil sa ating mga kasalanan, ayon sa mga kasulatan.(I Cor. 15:3)

Ayon kay Apostol Pablo, si Cristo ay namatay dahil sa ating mga kasalanan.  Bukod dito, ano pa ang mahalagang maunawaan tungkol sa kamatayan ni Cristo?  Ayon pa rin kay Apostol Pablo:

“Ngunit ipinadama ng Diyos ang kanyang pag-ibig sa atin nang mamatay si Cristo para sa atin noong tayo’y makasalanan pa.” (Roma 5:8, Magandang Balita Biblia)

Ang kamatayan ng ating Panginoong Jesucristo ay kahayagan ng pag-ibig ng Diyos sa atin.  Ito ay biyaya sa mga taong bagaman nagkasala gayunman ay pinawalang sala  dahil sa kamatayan ni Cristo.  Kaya nga ito’y ipinag-utos na alalahaning lagi. (cf. Lu. 22:19-20)

LAHAT BA AY MAKIKINABANG?
Alinsunod sa karaniwang paniniwala ng marami, lahat ng tao ay makikinabang sa pagkamatay ni Cristo.  Ginagamit nilang batayan ang Juan 1:29 na doon ay sinasabi ang ganito:

“Nang kinabukasan ay nakita ni Juan si Jesus na lumalapit sa kaniya, at sinabi, Narito, ang Cordero ng Dios, na nagaalis ng kasalanan ng sanglibutan!

Malinaw daw na ang buong sanlibutan ay nakinabang sa pagkamatay ni Cristo.  Si Cristo raw ay namatay hindi para sa iilan lamang kundi para sa lahat ng tao.  Kung wasto ang kanilang pagkaunawa, masisira ang panukala ng Diyos ukol sa kaligtasan at mawawalan ng katuturan ang kamatayan ng ating Panginoong Jesucristo.

Kaya atin munang suriin ang sinasabing ito sa Juan 1:29.  Bakit sinabing si Cristo, ang Cordero ng Diyos, ang nag-alis ng kasalanan ng sanlibutan?  Sa Roma 3:19 ay ganito ang katugunan:

“Ngayon ay nalalaman natin na ang anomang sinasabi ng kautusan, yaon ay sinasabi sa nangasa ilalim ng kautusan; upang matikom ang bawa't bibig, at ang buong sanglibutan ay mapasa ilalim ng hatol ng Dios.

Sinasabi rito na ang buong sanlibutan ay napasailalim ng hatol ng Diyos.  Ang hatol ay kamatayang pagkalagot ng hininga at kamatayan sa dagat-dagatang apoy (cf. Roma 6:23; Apoc. 20:14).

Bakit ang buong sanlibutan ay napasailalim ng hatol ng Diyos?  Ayon sa Biblia:

“… sapagka’t ang lahat ay nangagkasala.” (Roma 5:12)

Bakit naman sinabi sa Juan 1:29 na si Cristo ang “nag-alis ng kasalanan sa sanglibutan”?  Kaya sinabing si Cristo ang nag-alis ng kasalanan sa sanlibutan ay sapagkat nasa sanlibutan ang kasalanan.  Ngunit hindi ito nangangahulugang lahat ng mga tao ay nakinabang sa pagtubos ni Cristo.

ANG BATAS NA DAPAT ISAALANG-ALANG
Ang isa pa sa mga talatang ginagamit na batayan ng mga nagtataguyod sa paniniwala na tinatawag na universal o general salvation ay ang I Timoteo 2:3-4.  Suriin natin ang nilalaman ng talata:

“Ito'y mabuti at nakalulugod sa paningin ng Dios na ating Tagapagligtas; Na siyang may ibig na ang lahat ng mga tao'y mangaligtas, at mangakaalam ng katotohanan.

Malinaw na sinabing ang Diyos “ang siyang may ibig na ang  lahat ng tao’y mangaligtas.”  Kaya kung ang kaligtasan daw ay para sa lahat ng tao, kung gayon, lahat ng tao ay makikinabang sa kamatayan ni Cristo.  Bakit naman daw ituturo na ang kaligtasan ay para lamang sa iilan?

Totoo na sinabi sa talata na ibig ng Diyos na “ang lahat ng tao’y mangaligtas,” subalit hindi dapat waling-kabuluhan ang sinasabi rin sa talata na ang Diyos din ang may ibig na ang lahat ng tao ay “mangaligtas at mangakaalam ng katotohanan.”  Ano ang ibig ipaunawa atin ng Biblia?  Ang kaligtasan ay dapat masalig sa pagkaalam o pagkaunawa ng katotohanan.

Ano ang katotohanan na dapat maunawaan tungkol sa mga taong nagkasala batay sa batas ng Diyos?  Sa Deuteronomio 24:16 ay ganito ang nakasulat:

“Hindi papatayin ang mga magulang dahil sa mga anak, ni ang mga anak ay papatayin dahil sa mga magulang; bawa't tao'y papatayin dahil sa kaniyang sariling kasalanan.

Dahil sa ang lahat ng tao ay nagkasala, maliban sa ating Panginoong Jesucristo, hinihingi ng batas, na ang lahat ay mamatay.  Kaya nga ang sinasabi ng Biblia ay ibig ng Diyos na “ang lahat ng tao’y mangaligtas” at dapat malaman ang katotohanan o katuwiran.

Paano ngayon maliligtas ang taong nagkasala?  Ano ang katotohanan na dapat maunawaan ukol dito?  Sa Roma 3:24-25 ay ganito ang sinasabi:

“Palibhasa'y inaring-ganap na walang bayad ng kaniyang biyaya sa pamamagitan ng pagtubos na nasa kay Cristo Jesus:  Na siyang inilagay ng Dios na maging pangpalubagloob, sa pamamagitan ng pananampalataya, sa kaniyang dugo, upang maipakilala ang kaniyang katuwiran dahil sa hindi pagpansin sa mga kasalanan na nagawa nang nagdaang panahon sa pagpapahinuhod ng Dios.

Kung gayon, ang tao ay maliligtas lamang sa pamamagitan ng pagtubos na nasa kay Cristo Jesus.  Ano ang katotohanang nakapaloob sa ginawa ni Cristo na pagtubos?  Ayon sa Biblia, Siya ang “inilagay ng Dios na maging pangpalubag-loob, sa pamamagitan ng pananampalataya, sa kaniyang dugo, upang maipakilala ang kaniyang katuwiran …”

Alin ang katuwiran ng Diyos na nayari sa pamamagitan ng ginawang pagtubos ni Cristo?  Ganito ang nakasulat sa II Corinto 5:21:

“Yaong hindi nakakilala ng kasalanan ay kaniyang inaring may sala dahil sa atin: upang tayo'y maging sa kaniya'y katuwiran ng Dios.

Ang tinutukoy na hindi nagkasala na inaring maysala ay si Cristo (cf. I Ped. 2:21-22).  Ayon kay Apostol Pablo, si Cristo ay “inaring may sala dahil sa atin:  upang tayo’y maging sa kaniya’y katuwiran ng Dios.”

Kanino ba tumutukoy ang salitang “atin” at “tayo” na naging katuwiran sa pagliligtas?  Lahat ba ng taong nakakabasa o kaya’y nakakarinig nito ang tinutukoy?  Sa talatang 17 ay ganito ang pinatutunayan:

“ Kaya't kung ang sinoman ay na kay Cristo, siya'y bagong nilalang: ang mga dating bagay ay nagsilipas na; narito, sila'y pawang naging mga bago.

Ang mga salitang “atin” at “tayo” ay tumutukoy sa nagsasalita (kay Apostol Pablo) at sa kaniyang mga kausap (mga kay Cristo) na naging bagong nilalang.  Sino ang mga kay Cristo at paano sila naging bagong nilalang?  Ganito ang sinasabi sa Efeso 2:15:

“Na inalis ang pagkakaalit sa pamamagitan ng kaniyang laman, kahit kautusan na may mga batas at ang palatuntunan; upang sa dalawa ay lalangin sa kaniyang sarili ang isang taong bago, sa ganito'y ginagawa ang kapayapaan.

Ang mga kay Cristo ay ang mga kasama na nilalang Niya na isang taong bago.  Ang taong bago ay binubuo ng isang ulo—si Cristo—at isang katawan—ang Iglesia (Col. 1:18).  Ito ang Iglesiang pinaghandugan ni Cristo ng Kaniyang buhay, ang Iglesia ni Cristo na tinubos Niya ng Kaniyang dugo (Efe. 5:25, MB; Gawa 20:28, Lamsa).

Samakatuwid, ang Iglesia ni Cristo ang katuwiran ng Diyos sa pagliligtas.  Sa pamamagitan lamang ng Iglesia ni Cristo maililigtas ni Cristo ang tao na hindi nalalabag ang batas ng Diyos ukol sa mga taong nagkasala.  Bagama’t lahat ng tao ay nais ng Diyos na maligtas, hindi sa paraang gusto ng tao ito matutupad at lalo namang hindi sa paraang sasalungat sa katuwiran ng Diyos.

Ang katotohanang ito ang nais naming ihayag sa maraming tao na gumugunita sa kamatayan ng ating Panginoong Jesucristo.  Hangad naming makasama kayo sa sinabi ni Apostol Pablo na:

“At ngayong napawalang-sala na tayo sa pamamagitan ng kanyang dugo, lalo nang tiyak na maliligtas tayo sa poot ng Diyos sa pamamagitan niya.”  Roma 5:9, MB)  *

Kinopya mula sa PASUGO GOD’S MESSAGE/MARCH-APRIL 1993/VOLUME 45/NUMBER 2/PAGES 25-27


Bible Study Suggestion: If you have further questions, please feel free to visit the Iglesia ni Cristo congregation nearest you. A minister or an evangelical worker would be happy to answer any biblical question you have in mind.

IGLESIA NI CRISTO SITE



Lunes, Marso 16, 2015

UTOS NG DIYOS NA IGALANG ANG KAPATIRAN SA LOOB NG IGLESIA NI CRISTO

UTOS NG DIYOS NA IGALANG ANG KAPATIRAN SA LOOB NG IGLESIA NI CRISTO


MARAMI ang iba’t ibang kapatiran dito sa lupa na itinatag ng mga tao. Datapuwa’t ang lahat ng mga kapatirang ito’y hindi maitutulad sa kapatiran sa loob ng Iglesia ni Cristo. Sapagka’t ang kapatiran sa loob ng Iglesia ni Cristo ay itinatag ng Diyos sa pamamagitan ng ating Panginoong Jesucristo (Mat. 23:8). Kaya ang kapatirang ito’y sa Diyos. Dapat igalang ang kapatirang ito sa loob ng Iglesia ni Cristo. Masamang lapastanganin ng sinuman ang kapatirang itinatag ng Diyos.

ANO ANG KASAMAAN NG LUMAPASTANGAN SA KAPATIRANG ITINATAG NG DIYOS?

Sa Amos, 1:9, ay ipinakikilala ang ganito:

“Ganito ang sabi ng Panginoon: Dahil sa tatlong pagsalangsang ng Tiro, oo, dahil sa apat, hindi ko ihihiwalay ang kaparusahan sa kaniya; sapagka't kanilang ibinigay ang buong bayan sa Edom, at hindi inalaala ang tipan ng pagkakapatiran.”

Ano ang kasamaan ng lumapastangan sa kapatirang itinatag ng Diyos? Parurusahan ng Diyos ang lumalapastangan at sumisira sa kapatiran. Ayon sa mga Apostol, ano ang dapat gawin ng mga kapatid upang hindi malapastangan at masira ang pagkakapatiran sa loob ng Iglesia ni Cristo? Sa Roma 12:10, ay ganito ang itinuturo:

“Sa pagibig sa mga kapatid ay mangagmahalan kayo; sa kapurihan ay ipagpauna ng isa't isa ang iba.”

Ano ang dapat gawin ng mga kapatid upang hindi malapastangan at masira ang pagkakapatiran sa loob ng Iglesia ni Cristo? Sa pag-ibig sa kapatid ay dapat na magmahalan. Paano magagawa iyon? Dapat na ipagpaunang ibigay ng kapatid ang kapurihan ng kanyang kapatid at hindi ang kapurihan ng kanyang sarili ang kanyang igigiit na ipagpapauna.

Anong uring pag-ibig sa kapatid and nararapat sa sa pagmamahalang magkakapatid upang maipagpauna ng bawa’t isa ang kapurihan ng isa’t-isa? Sa Rom. 12:9, ay ipinakikilala ang ganito:

“Ang pagibig ay maging walang pagpapaimbabaw. Kapootan ninyo ang masama; makisanib kayo sa mabuti.”

Anong uring pag-ibig? Walang pagpapa-imbabaw. Hindi pakitang tao lamang, kundi tapat na mula sa puso ang pag-ibig na walang bahid ng anumang masakim na hangarin. Bakit dapat maging malinis at walang pagpapaimbabaw ang pag-ibig na dapat na iukol ng isa’t-isa? Sino ba ang nagturo ng pag-iibigan ng magkakapatid sa loob ng Iglesia ni Cristo? Sa I Tes. 4:9, ay sinasabi ang ganito:

“Datapuwa't tungkol sa pagiibigang kapatid ay hindi ninyo kailangan na kayo'y sulatan ng sinoman: sapagka't kayo rin ay tinuruan ng Dios na mangagibigan kayo sa isa't isa.”

Sino ang nagturo? Ang Diyos. Kaya ang pag-ibig sa kapatid ay dapat maging tapat, malinis at walang pagpapaimbabaw, sapagka’t ang pag-ibig ng Diyos na nagturo ng pag-ibig sa kapatid ay walang pagpapaimbabaw, sapagka’t ang pag-ibig ng Diyos ay tapat at malinis. Hanggang kailan dapat gawin ang pag-iibigan sa isa’t isa? Sa Heb. 13:1, ay ganito ang sinasabi”

“Mamalagi nawa ang pagibig sa mga kapatid.”

Hanggang kailan? Habang nabubuhay at nasa loob ng Iglesia ni Cristo. Ano ang pinatutunayan sa mga kapatid na namamalagi ang kanilang malinis na pag-ibig sa kanyang kakapatid sa Iglesia ni Cristo? Sa I Juan 4:12, ay tinitiyak ang ganito:

“Sinoman ay hindi nakakita kailan man sa Dios: kung tayo'y nangagiibigan, ang Dios ay nananahan sa atin, at ang kaniyang pagibig ay nagiging sakdal sa atin.”

Ano ang pinatutunayan? Nagiging sakdal ang pag-ibig ng Diyos sa kanila at ang Diyos ay nananahan sa kanila. Kaya dapat maghari ang ganitong uri ng pag-iibigan sa isa’t isa sa loob ng Iglesia ni Cristo upang maigalang nila at hindi malapastangan ang banal na kapatirang itinatag ng Diyos sa pamamagitan ni Cristo.


ANONG URING KAANIB SA IGLESIA NI CRISTO ANG HINDI UMIIBIG KUNDI NAPOPOOT SA KANYANG KAKAPATID?
Sa I Juan 2:9, 11, ay ganito ang sinasabi:

“Ang nagsasabing siya'y nasa liwanag at napopoot sa kaniyang kapatid, ay nasa kadiliman pa hanggang ngayon.”

“Nguni't ang napopoot sa kaniyang kapatid ay nasa kadiliman, at lumalakad sa kadiliman, at hindi niya nalalaman kung saan siya naparoroon, sapagka't ang kaniyang mga mata ay binulag ng kadiliman.”

Anong uring kapatid? Sila’y wala sa liwanag, kundi nasa kadiliman pa hangga ngayon. Bakit ang napopoot at hindi umiibig sa kaniyang kakapatid sa Iglesia ni Cristo ay wala sa liwanag kundi nasa kadiliman pa hangga ngayon? Anong uring kasalanan ang nagagawa nila? Sila ba’y magtatamo ng buhay na walang hanggan? Sa I Juan 3:14-15, ay ganito ang tinitiyak:

“Nalalaman nating tayo'y nangalipat na sa buhay mula sa kamatayan, sapagka't tayo'y nagsisiibig sa mga kapatid. Ang hindi umiibig ay nananahan sa kamatayan.”

“Ang sinomang napopoot sa kaniyang kapatid ay mamamatay-tao: at nalalaman ninyong sinomang mamamatay-tao ay hindi pinananahanan ng buhay na walang hanggan.”

Anong uring kasalanan ang nagagawa? Ang napopoot sa kanyang kakapatid ay MAMAMATAY-TAO. Ang mga mamamatay-tao ay wala sa liwanag kundi nasa kadiliman. Saan nananahanan ang mga mamamatay tao? Sila’y nananahanan sa kamatayan. Bakit? Sapagka’t ang mga mamamatay-tao ay hindi magmamana ng buhay na walang hanggan. Samakatuwid, ang mga kapatid sa loob ng Iglesia ni Cristo na hindi tapat na umiibig sa kanyang kakapatid at sinisira ang kapatiran ay hindi magiging dapat sa Diyos. Bakit ang mga nagsasabing umiibig sa Diyos nguni’t hindi naman umiibig kundi napopoot sa kanyang kakapatid sa Iglesia ay hindi magmamana ng buhay na walang hanggan? Ano ba ang pagkilala ng Diyos sa ganitong uri ng kakapatid? Sa I Juan 4:20-21, ay ganito ang tinitiyak:

“Kung sinasabi ng sinoman, Ako'y umiibig sa Dios, at napopoot sa kaniyang kapatid, ay sinungaling; sapagka't ang hindi umiibig sa kaniyang kapatid na kaniyang nakita, ay paanong makaiibig siya sa Dios na hindi niya nakita? At ang utos na itong mula sa kaniya ay nasa atin, na ang umiibig sa Dios ay dapat umibig sa kaniyang kapatid.”

Ano ang pagkilala ng Diyos? SINUNGALING ang pagkilala sa kanila ng Diyos. Bakit? Sapagka’t paano nga naman nila maiibig ang Diyos na hindi nila nakita kung hindi nila maibig ang mga kakapatid na kanilang nakikita ? Ang utos ng Diyos na nasa atin ay ang umiibig sa Diyos ay dapat umibig sa kanilang kapatid sa Iglesia. Ano ang bahagi ng mga sinungaling na inilalaan ng Diyos sa kanila? Sa Apoc. 21:8, ay ganito ang sinasabi:

“Nguni't sa mga duwag, at sa mga hindi mananampalataya, at sa mga kasuklamsuklam, at sa mga mamamatay-tao, at sa mga mapakiapid, at sa mga manggagaway, at sa mga mapagsamba sa diosdiosan, at sa lahat na mga sinungaling, ang kanilang bahagi ay sa dagatdagatang nagniningas sa apoy at asupre; na siyang ikalawang kamatayan.”

Ano ang bahaging inilalaan ng Diyos sa mga sinungaling? Ang kanilang bahagi ay ang nagniningas na apoy at asupre na siyang ikalawang kamatayan. Sino ang mga makakasama nila roon? Makakasama nila roon ang mga mamamatay-tao, ang mga kasuklam-suklam, ang mga mapakiapid at ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Bakit tinatawag na sinungaling ang mga hindi umiibig sa kanilang kakapatid sa Iglesia? Sapagka’t sila man ay nagsasabing kumikilala sa Diyos, ngunit hindi tumutupad ng Kanyang utos. Ano ang utos ng Diyos na hindi nila tinutupad? Ang utos ng Diyos na pag-iibigan sa isa’t-isa. Kaya sila’y mapapahamak sa apoy na kasama ng mga hindi Iglesia ni Cristo. Sila ang mga kaanib sa loob ng Iglesia ni Cristo na lumalapastangan at sumisira ng pagkakapatiran.

SINO ANG MGA KAANIB SA IGLESIA NI CRISTO NA NASA LIWANAG AT TUNAY NA NAKAKAKILALA SA DIYOS?
Sa I Juan 2:10, ay sinasabi ang ganito:

“Ang umiibig sa kaniyang kapatid ay nananahan sa liwanag, at sa kaniya'y walang anomang kadahilanang ikatitisod.”

Sino ang mga nasa liwanag? Ang umiibig sa kanyang kakapatid sa Iglesia, kaya hindi natitisod anuman ang maging kadahilanan. Ito rin ba ang mga tunay na nakakakilala sa Diyos? Sa I Juan 4:7-8, ay itinuturo ang ganito:

“Mga minamahal, mangagibigan tayo sa isa't isa: sapagka't ang pagibig ay sa Dios; at ang bawa't umiibig ay ipinanganak ng Dios, at nakakakilala sa Dios.”

“Ang hindi umiibig ay hindi nakakakilala sa Dios; sapagka't ang Dios ay pagibig.”

Ang umiibig sa kanyang kakapatid sa Iglesia, tangi sa nasa liwanag ay sila rin ba ang tunay na nakakakilala sa Diyos? Ang hindi umiibig sa kakapatid sa Iglesia ay hindi nakakakilala sa Diyos. Bakit? Sapagka’t ang Diyos ay pag-ibig. Kaya kung ang mga kaanib sa Iglesia ni Cristo ay nangag-iibigan sa isa’t-isa, ang Diyos ay nananahan sa kanila. Ayon naman sa pagtuturo ng ating Panginoong Jesucristo, ano ang nahahayag sa lahat ng mga tao kung ang mga kaanib sa Iglesia ni Cristo ay nag-iibigan sa isa’t-isa? Sa Juan 13:34-35 ay itinuturo ang ganito:

“Isang bagong utos ang sa inyo'y ibinibigay ko, na kayo'y mangagibigan sa isa't isa: na kung paanong iniibig ko kayo, ay mangagibigan naman kayo sa isa't isa.”

“Sa ganito'y mangakikilala ng lahat ng mga tao na kayo ay aking mga alagad, kung kayo'y may pagibig sa isa't isa.”

Ano ang nahahayag sa lahat ng mga tao? Makikilala sila ng lahat ng mga tao na sila’y tunay na mga alagad ni Cristo, kung sila’y nag-iibigan sa isa’t-isa. Paano sila mag-iibigan sa isa’t-isa? Kung paano sila inibig ni Cristo ay gayon dapat mag-ibigan sila sa isa’t-isa. Si Cristo lamang ba ang umibig sa kanila? Hindi lamang si Cristo kundi pati ang Diyos ay umibig sa kanila. Paano sila inibig ng Diyos at ni Cristo? Sa I Juan 4:9-10, ay sinasabi ang ganito:

“Dito nahayag ang pagibig ng Dios sa atin, sapagka't sinugo ng Dios ang kaniyang bugtong na Anak sa sanglibutan upang tayo'y mabuhay sa pamamagitan niya.”

“Narito ang pagibig, hindi sa tayo'y umibig sa Dios, kundi siya ang umibig sa atin, at sinugo ang kaniyang Anak na pangpalubagloob sa ating mga kasalanan.”

Paano inibig? Isinugo ng Diyos si Cristo upang maging pampalubag-loob sa kanilang kasalanan at sa pamamagitan Niya ay magkaroon sila ng buhay na walang hanggan. Dahil dito, dapat ba naman silang mag-ibigan sa isa’t-isa? Sa talatang 11, ay sinasabi ang ganito:

“Mga minamahal, kung tayo'y inibig ng Dios ng gayon, ay nararapat na mangagibigan din naman tayo.”

Ang pag-iibigan sa isa’t-isa ang dapat makita na naghahari sa puso ng mga kapatid sa Iglesia ni Cristo upang sila’y tumahan sa liwanag at maging tunay na mga alagad ni Cristo. Datapuwa’t paano kung magkaroon ng alitan at hindi pagkakaunawaan ang magkakapatid sa Iglesia ni Cristo, maaari bang manatili pa ang kanilang pag-iibigan sa isa’t-isa? Oo, kung susunod sila sa utos ng Diyos na dapat isagawa.

ANO ANG UTOS SA NAGALIT SA KAKAPATID NA DAPAT ISAGAWA NG BOONG PUSO?
Sa Efe. 4:26, ay sinasabi ang ganito:

“Kayo'y mangagalit at huwag kayong mangagkasala: huwag lumubog ang araw sa inyong galit.”

Ano ang utos? Dapat magalit, subalit hindi dapat magkasala. Hindi dapat lubugan ng araw ang inyong galit. Paano magagawa ang magalit na hindi nagkakasala at hindi dapat lubugan ng araw ang galit? Sa Efe. 4:29, 31-32, ay ganito ang itinuturo:

“Anomang salitang mahalay ay huwag lumabas sa inyong bibig, kundi ang mabuting ikatitibay ayon sa pangangailangan, upang makinabang ng biyaya ang mga nagsisipakinig.”

“Ang lahat ng kapaitan, at kagalitan, at pagkakaalit, at kadaldalan, at panglilibak, ay mangaalis nawa sa inyo, pati ng lahat ng masasamang akala:”

“At magmagandang-loob kayo sa isa't isa, mga mahabagin, na mangagpatawaran kayo sa isa't isa, gaya naman ng pagpapatawad sa inyo ng Dios kay Cristo.”

Paano magagawa? Dapat magalit na nasa katuwiran. Huwag magsalita ng mahalay kundi mabuting ikatitibay. Ang kapaitan o ang hinanakit, ang panlilibak o pamimintas, ang kadaldalan o paghahatid-dumapit, ang masamang akala o paghihiganti ay dapat maalis sa damdamin. Hindi dapat maghari sa puso ang poot o pagtatanim, kundi ang magandang kalooban na nagpapatawaran sa isa’t isa sa lalong madaling panahon, gaya ng pagpapatawad ng Diyos at ng ating Panginoong Jesucristo. Bakit kailangang mawala sa kalooban ang galit, ang poot at paghihiganti, at ipagkaloob ang pagpapatawad sa kakapatid na nakagalit na nagkasala? Sapagka’t ang sinumang hindi magpatawad sa kanyang kakapatid ng kanilang kasalanan ay hindi rin naman magtatamo ng patawad ng Amang nasa langit ng kanilang kasalanan (Mat. 5:14-15). Ano ang itinuturo ng ating Panginoong Jesucristo na dapat gawin sa kakapatid kung magkasala sa kanya ang kanyang kapatid? Sa Mat. 18:15-17, ay itinuturo ang ganito

“At kung magkasala laban sa iyo ang kapatid mo, pumaroon ka, at ipakilala mo sa kaniya ang kaniyang kasalanan na ikaw at siyang magisa: kung ikaw ay pakinggan niya, ay nagwagi ka sa iyong kapatid. Datapuwa't kung hindi ka niya pakinggan, ay magsama ka pa ng isa o dalawa, upang sa bibig ng dalawang saksi o tatlo ay mapagtibay ang bawa't salita. At kung ayaw niyang pakinggan sila, ay sabihin mo sa iglesia: at kung ayaw rin niyang pakinggan ang iglesia, ay ipalagay mo siyang tulad sa Gentil at maniningil ng buwis.” 

Ano ang itinuturo ni Cristo? Siya na pinagkasalahan ay dapat pumaroon sa nagkasala upang ipakilala niya ang nagawa nitong kasalanan na silang dalawa lamang ang nagkakaharap. Kung pakinggan siya ng nagkasala ay nagwagi ang kanyang pakikipagkasundo. Kung ayaw siyang pakinggan ay magsama siya ng isa o dalawang kapatid na diyakono o diyakonesa upang maging saksi sa kanilang pag-uusap. At kung ayaw pa ring pakinggan sila, ay sabihin sa Iglesia o ilapit sa Pangangasiwa at kung ayaw pa ring pakinggan ang Pangangasiwa at ayaw makipagkasundo ay dapat na itulad na Gentil at maniningil ng buwis. Ang gayon ay inaalis o itinitiwalag na sa Iglesia. Bakit itinitiwalag sa Iglesia ang ayaw makinig sa Pangangasiwa sa pakikipagkasundo sa kakapatid na pinagkasalahan? Sino ba ang itinuturo ni Cristo na nagkasala na dapat patawarin? Sa Lucas 17:3-4, ay ganito ang ipinakikilala:

“Mangagingat kayo sa inyong sarili: kung magkasala ang iyong kapatid, sawayin mo siya; at kung siya'y magsisi, patawarin mo siya. At kung siya'y makapitong magkasala sa isang araw laban sa iyo, at makapitong magbalik sa iyo na sasabihin, Pinagsisisihan ko; patawarin mo siya.”

Ang nagkasala na nagsisisi ay dapat patawarin. Ilang ulit mang magkasala sa isang araw, ngunit nagsisisi, inaamin ang kasalanan at humihingi ng tawad ay dapat patawarin. Datapuwa’t sinumang hindi umaamin ng kasalanan, hindi nagsisisi at ayaw makipagkasundo ay hindi dapat patawarin, kaya itinitiwalag sa Iglesia ni Cristo. Dahil dito, ang magkakapatid sa Iglesia ni Cristo ay nararapat mag-ibigan at magpatawaran sa isa’t-isa at hindi dapat mapoot sa kanyang kakapatid. Ano ang parusang itinakda ng ating Panginoong Jesucristo sa napopoot sa kanyang kakapatid? Sa Mat. 5:22, ay tinitiyak ang ganito:

“Datapuwa't sinasabi ko sa inyo, na ang bawa't mapoot sa kaniyang kapatid ay mapapasa panganib sa kahatulan; at ang sinomang magsabi sa kaniyang kapatid, Raca, ay mapapasa panganib sa Sanedrin; at ang sinomang magsabi, Ulol ka, ay mapapasa panganib sa impierno ng apoy.”

Ano ang parusang itinakda? Ang napopoot sa kanyang kakapatid na magsabi ng Raca o Ulol sa kanyang kakapatid ay mapapasa panganib sa impiyerno ng apoy. Ano ang dapat gawin ng napopoot sa kanyang kakapatid upang makaligtas sa parusang ito? Sa Mat. 5:23-26¸ay ganito ang ipinakikilala:

“Kaya't kung inihahandog mo ang iyong hain sa dambana, at doo'y maalaala mo na ang iyong kapatid ay mayroong anomang laban sa iyo, Iwan mo roon sa harap ng dambana ang hain mo, at yumaon ka ng iyong lakad, makipagkasundo ka muna sa iyong kapatid, at kung magkagayon ay magbalik ka at ihandog mo ang iyong hain. Makipagkasundo ka agad sa iyong kaalit, samantalang ikaw ay kasama niya sa daan; baka ibigay ka ng kaalit mo sa hukom, at ibigay ka ng hukom sa punong kawal, at ipasok ka sa bilangguan. Katotohanang sinasabi ko sa iyo, Hindi ka aalis doon sa anomang paraan, hanggang hindi mo mapagbayaran ang katapustapusang beles.”

Ano ang dapat gawin? Kung sila’y maghahandog sa dambana o sasamba, ngunit nagunitang may laban sa kanila ang sinumang kakapatid sa Iglesia, iwan muna ang iyong hain at makipagkasundo kaagad sa kaalit. Hindi dapat umalis hanggang hindi lubusang nagkakasundo na malinis ang puso na wala nang bahid ng poot at pagtatanim sa kakapatid. Kung magawa na ito ay saka bumalik sa paghahandog ng kanyang hain sa dambana o pagsamba. Ang ganitong uri ng mga kapatid ang gumagalang at tunay na umiibig sa kapatiran sa loob ng Iglesia ni Cristo.

Hango mula sa aklat na Isang Pagbubunyag Sa Iglesia Ni Cristo/Copyright 1964/Kabanata XXVIII/Pahina 239-264

Bible Study Suggestion: If you have further questions, please feel free to visit the Iglesia ni Cristo congregation nearest you. A minister or an evangelical worker would be happy to answer any biblical question you have in mind.

IGLESIA NI CRISTO SITE


ANG MARAPAT NA PAGGUNITA KAY CRISTO





ANG MARAPAT NA PAGGUNITA KAY CRISTO


Ang pag-inom ng katas ng ubas ay pakikibahagi
sa Kaniyang dugo at ang pagkain naman ng tinapay
ay pakikibahagi sa Kaniyang katawan.

Ni DANIEL D. CATANGAY

MALINAW ANG ITINUTURO ng Biblia tungkol sa paraan ng paggunita o pag-aalaala sa ating Panginoong Jesucristo.  Ito ang siyang dapat sundin at gawin ng tao, hindi dapat dagdagan, bawasan, o kaya’y baguhin pa.

‘Gawin ninyo ito sa pag-aalaala sa akin’
Ganito ang naganap sa huling hapunan kung saan isinagawa ng Panginoong Jesucristo ang Banal na Hapunan:

“Dumampot siya ng tinapay at matapos magpasalamat sa Dios, ibinigay ito sa kanila, na sinasabi, ‘Ito ang aking katawan na ibinibigay sa inyo:  gawin ninyo ito sa pag-aalaala sa akin’.

“Sa gayon ding paraan, matapos maghapunan, kinuha niya ang saro at sinabi, ‘Ang sarong ito ang bagong tipan sa aking dugo, na mabubuhos dahil sa inyo’.” (Lu. 22:19-20, New Pilipino Version)

Malinaw na iniutos ni Jesus sa Kaniyang mga alagad na “gawin ninyo ito sa pag-aalaala sa akin.”  Ito ang ginawa ng mga unang Cristiano sa pag-aalaala sa Kaniya:

“Ito ang aral na tinanggap ko sa Panginoon at ibinibigay ko naman sa inyo:  ang Panginoong Jesus, noong gabing siya’y ipagkanulo ay dumampot ng tinapay, nagpasalamat, at pinagpira-piraso ito, at sinabi, ‘Ito ang aking katawan na inihahandog para sa inyo.  Gawin ninyo ito bilang pag-aalaala sa akin’.  Gayon din naman, matapos maghapunan ay hinawakan niya ang saro at sinabi, ‘Ang sarong ito ang bagong tipan na pinagtitibay ng aking dugo.  Tuwing iinumin ninyo ito, gawin ninyo bilang pag-aalaala sa akin’.” (I Cor. 11:23-25, Magandang Balita Biblia)

Ayon kay Apostol Pablo, ang aral na tinanggap niya sa Panginoon ang siyang tinupad nila noon.  Hindi sila umimbento ng iba pa o ng sariling pamamaraan sa paggunita o pag-aalaala sa Panginoong Jesus.

ANG KAHULUGAN NG BANAL NA HAPUNAN
Ang pagsasagawa ng Banal na Hapunan ay pakikibahagi ng Iglesia sa dugo at katawan ng Panginoong Jesucristo.  Ang pag-inom ng katas ng ubas ay pakikibahagi sa Kaniyang dugo at ang pagkain naman ng tinapay ay pakikibahagi sa Kaniyang katawan.  Ganito ang kabuuan ng pangungusap ni Apostol Pablo:

“Hindi ba’t ang pag-inom natin sa saro ng pagpapala na ating ipinagpapasalamat ay pakikibahagi sa dugo ni Cristo?  At ang pagkain natin ng tinapay na ating pinagpipira-piraso ay pakikibahagi naman sa kanyang katawan?  Kaya nga, yamang isa lamang ang tinapay, tayo’y iisang katawan bagamat marami, sapagkat nakikibahagi tayo sa iisang tinapay.” (I Cor. 10:16-17, Ibid.)

Iisang saro at iisang tinapay ang ginamit nang isagawa ang unang Banal na Hapunan.  Bawat nakibahagi roon ay kumuha at kumain mula sa iisang tinapay na pinagpira-piraso.  Uminom din silang lahat ng kanilang bahagi sa katas ng ubas (Mat. 26:26-29).  Ito mismo ang tinutupad ng Iglesia ni Cristo.
Sa kabilang dako, kung hindi ganito ang paraan ng paggunita kay Cristo ay hindi maituturing na Banal na Hapunan.  Kaya, kung may nagsasagawa diumano ng Banal na Hapunan ngunit hindi naman mula sa iisang tinapay ang tinanggap o kaya’y hindi pinainom ang lahat ng kumain ng tinapay ay hindi iyon tunay na Banal na Hapunan.  Sa gayong paraan ay hindi naisagawa ang marapat na pag-aalaala sa Panginoon.

ANG PAGBABAGONG-BUHAY
Ang sasalo sa dulang ng Panginoon o tatanggap ng Banal na Hapunan ay dapat na maghanda ng sarili bago ito isagawa.  Ang pagtanggap nito nang hindi nakahanda ay ipagkakasala:

“Ang sinumang kumakain ng tinapay at umiinom sa saro ng Panginoon nang di nararapat ay nagkakasala sa katawan at dugo ng Panginoon.” (I Cor. 11:27, MB)

Ang pagkain at pag-inom sa Banal na Hapunan ay mahalaga.  Ang wastong pagtanggap nito ay ikapagpapatawad ng kasalanan sapagkat ito ang layunin sa pagtatatag ng Banal na Hapunan (Mat. 26:26-28).  Sa kabilang dako, ang hindi wastong pagtanggap nito, gaya ng sinabi ni Apostol Pablo, ay ipagkakasala sa katawan at dugo ng Panginoon.

Kaya, dapat munang ihanda o igayak ng tatanggap ng Banal na Hapunan ang kaniyang sarili sa pamamagitan ng paglayo sa kasalanan.  Ang lumalayo sa kasalanan ay hindi napaaalipin dito.  Itinuro ni Apostol Pablo kung bakit hindi na dapat maging alipin pa ng kasalanan ang mga lingkod ng Diyos:

“Alam natin na ang dati nating pagkatao ay ipinakong kasama niya upang mamatay ang makasalanang katawan at nang hindi na tayo maalipin pa ng kasalanan.” (Roma 6:6, MB)

Ayon kay Apostol Pablo, ang dating pagkatao ng mga tunay na Cristiano ay napakong kasama ni Cristo at namatay na ang makasalanang katawan.  Pananagutan ng tatanggap ng Banal na Hapunan, kung gayon, ang ganap na pagbabagong-buhay.  Kaya, bago tanggapin ang Banal na Hapunan ay dapat siyasatin o suriin ng isang kaanib ang kaniyang sarili kung siya’y alipin pa ng kasalanan o tunay nang malaya rito (I Cor. 11:28).  Ang nabubuhay sa kasalanan at ayaw pa ring magbago ay alipin ng kasalanan.  Ang gayon ay kumakain at umiinom sa Banal na Hapunan nang hindi nararapat, kung kaya’t sa halip na tumanggap ng biyaya at maging banal ay nagkakasala.

Ang mga Cristiano ay inuutusang iwan ang dating masamang pamumuhay at magbago ng diwa at pag-iisip—isang pagbabago na ayon sa katuwiran at kabanalan (Efe. 4:22-24).  Dahil dito, ganito ang tagubilin ni Apostol Pablo:

“Tiyakin ninyong mabuti kung kayo’y namumuhay ayon sa pananam-palataya; subukin ninyo ang inyong sarili.  Hindi ba ninyo nadaramang sumasainyo si Cristo Jesus?  Maliban na lang kung kayo’y mga itinakwil.”  (II Cor. 13:5, MB)

AYON SA PANANAMPALATAYA
Bukod sa pagbabagong-buhay, dapat ding suriin ng tatanggap ng Banal na Hapunan kung namumuhay siya ayon sa pananampalataya.  Ipinaliwanag ni Apostol Pablo ang ganito:

“Ako’y napako sa krus na kasama ni Cristo; at hindi na ako ang nabubuhay, kundi si Cristo ang nabubuhay sa akin:  at ang buhay na ikinabubuhay ko ngayon sa laman ay ikinabubuhay ko sa pananampalataya, ang pananampalataya na ito’y sa Anak ng Dios, na sa akin ay umibig, at ibinigay ang kaniyang sarili dahil sa akin.” (Gal. 2:20)

Ang nabubuhay sa pananampalataya ay ang mga kaanib na pinapaghahari si Cristo sa kanilang buhay.  Inaasahan silang magbagong-buhay yayamang sila’y nabautismuhan kay Cristo (Gal. 3:27).  Sila ang mga naging sangkap o bahagi ng katawan:

“Tayong lahat—maging Judio o Griego, alipin o malaya—ay binautismuhan sa iisang Espiritu upang maging sangkap ng isang katawan.  At tayo’y umiinom sa iisang Espiritu.” (I Cor. 12;13, NPV)

Pananagutan din ng nakibahagi sa Banal na Hapunan na ipahayag ang kamatayan ng Panginoong Jesus hanggang sa muli Niyang pagparito:

“Sapagkat tuwing kakain kayo ng tinapay na ito at iinom sa sarong ito ay ipinahahayag ninyo ang kamatayan ng Panginoon, hanggang sa muling pagparito niya.” (I Cor. 11:26, MB)

Maaaring alam na ng marami na namatay ang Panginoong Jesucristo, ngunit kung para kanino Niya inihandog ang Kaniyang buhay ay hindi malinaw sa lahat.  Ayon kay Apostol Pablo, para kanino inihandog ni Jesus ang Kaniyang buhay?

“Mga lalaki, ibigin ninyo ang inyu-inyong asawa, gaya ng pag-ibig ni Cristo sa iglesya.  Inihandog niya ang kanyang buhay para rito.

“Sapagkat ang lalaki ang ulo ng kanyang asawa, tulad ni Cristo na siyang ulo ng iglesya, na kanyang katawan, at siyang Tagapagligtas nito.” (Efe. 5:25, 23, Ibid.)

Sa Iglesia inihandog ni Cristo ang Kaniyang buhay.  Ito ang Kaniyang katawan na inibig Niya at siya rin Niyang ililigtas.  Ito ang tinubos Niya ng Kaniyang dugo:

“Ingatan ninyo kung gayon ang inyong mga sarili at ang buong kawan na rito’y hinirang kayo ng Espiritu Santo na mga katiwala, upang pakanin ang Iglesia ni Cristo na binili niya ng kaniyang dugo.” (Gawa 20:28, Lamsa Translation, isinalin mula sa Ingles)

Kaya, ang mga kaanib sa Iglesia ni Cristo ang may pananagutang ihayag at ipaalam sa lahat ng tao ang ukol sa biyayang kaligtasang dulot ng kamatayan ni Cristo.  Sila rin ang makapagsasagawa ng wasto at tunay na Banal na Hapunan—yaong marapat na paggunita kay Cristo. *

Kinopya mula sa PASUGO/MARCH 2000/VOLUME 52/NUMBER 3/PAGES 18-19

Bible Study Suggestion: If you have further questions, please feel free to visit the Iglesia ni Cristo congregation nearest you. A minister or an evangelical worker would be happy to answer any biblical question you have in mind.

IGLESIA NI CRISTO SITE


Linggo, Marso 8, 2015

CELIBACY, FOREVER?

CELIBACY, FOREVER?

Adriel O. Meimban

CELIBACY among Catholic clergymen has been enforced as a doctrine since the fourth century.  As defined by theologians, celibacy means the prohibition to marry, implying the preservation of a bachelor’s life in order to devote one’s self to sacred vow as a priest.  Recently, however, the dogma on celibacy has come under heated inquiry by some quarters but especially among the priest themselves.  Even the incumbent pontiff, John Paul II has added fuel to the controversy by asserting ex cathedra that “celibacy is forever.”

Catholic defenders cite the Bible as their basis for upholding the sanctity of celibacy.  Verses 21, 23 of Deuteronomy 23 are used as biblical support.  It is well to quote:

“When you shall vow to a vow to the Lord your God, you shall not be slack to pay it; for the Lord your God will surely require it of you; and it would be a sin in you.  That which is gone out of your lips you shall keep and perform; just as you have vowed a freewill offering to the Lord your God, which you have promised with your mouth.” (Lamsa Version)

Celibacy: a Catholic Law
In using these scriptural passages, the Catholics argue that celibacy is merely a vow or discipline.  Is it true that it is really a mere vow or a simple discipline?  A Jesuit, John A. Hardon, in his book The Catholic Catechism:  A Contemporary of the Teachings of the Catholic Church (Garden City, New York:  Doubleday & Company, Inc.) sheds light on this matter on page 531:

“Inevitably then, the Council declared itself committed to a practice based on the mystery of Christ and his mission.  Admitting that celibacy was at first recommended to priests and only later ‘imposed on all who were to be promoted to sacred orders,’ it saw here an authentic development of the doctrine-become practice.  Hence, it concluded that this legislation, pertaining to those who are destined for the priesthood, this holy synod again approves and confirms.”

Clearly, the Jesuit writer affirms that celibacy is a doctrine, not merely discipline.  From whom did this doctrine on the celibate status originate?  Paulist Father Reverend Bertrand Conway in his book The Question Box (New York:  The Paulist Priest Press, 1929) replies, on page 317:

“Whether St. Peter was married or not is utterly irrelevant, for clerical celibacy is not a divine law, but a Church law dating only from the fourth century.

What is the vital implication of this statement?  Church law was merely legislated by man, not by God the Almighty.

Marriage, not Celibacy
Should we adhere to the laws and teachings of man?  In Titus 1:14, this is clarified by the Apostle Paul:  “And not give heed to Jewish fables and commandments of men who hate the truth” (Ibid.).  Celibacy being a teaching of man, it should not be heeded.  What was God’s original command regarding marriage?  Did he conceive that man should live alone as a celibate?  Let us study this law on celibacy by tracing history through the first couple Adam and Eve through the passages written in Genesis 2:18, 21-24:

“Then the Lord God said, It is not good that the man should be alone; I will make him a helper who is like him.  So the Lord caused a deep sleep to fall upon Adam, and he slept; and he took one of his ribs, and closed up the place with flesh in its stead.  And of the rib which the Lord God had taken from Adam he made a woman, and brought her to Adam.  And Adam said, This is now bone of my bones, and flesh of my flesh; she shall be called Woman, because she was taken out of Man.  Therefore shall a man leave his father and mother, and shall cleave unto his wife, and they shall be one flesh. (Ibid.)

God the Almighty instituted marriage.  Man and woman were designed to be one flesh.  Since Adam and Eve, God has not changed His command.

When did the Catholic Church enforce the vow that priests should not marry?  Reverend Conway testifies anew in his book:

“The earliest law enforcing celibacy was passed by the Council of Elvira (Canon 33) in Spain about the year 300.  Bishops, priests and deacons were to be deposed if they lived with their wives and begot children after their ordination… By the time of Leo the Great (440-461) the law of clerical celibacy was obligatory throughout the west…” (p. 313)

Did priests, by their own voluntary will and self-willed vow, practice celibacy?   No.  They were forced or coerced to accept the unmarried status.  It became obligatory for all clergymen to take a vow for the celibate status.  Evidently, then, the celibate practice is not a mere discipline.  It was , and is, forced upon the priests by their ecclesiastical hierarchy.

Dissent Against an Unnatural Law
What other proofs convince us that priestly celibacy is an enforced and not a voluntary act?  Historian Henry Elson in his well-researched volume Modern Times and The Living Past (Atlanta:  America Book Company, 1946) states on page 253:

“In 1073 Hildebrand ascented the papal chair and took the name Gregory VII.  One of the first changes he brought about was with reference to the married clergy.  An old rule of the Church was that priests should not marry, but many of them disregarded it.  Thousands of priests were living with their wives.  Gregory ordered them to put away their wives and forbade all others to marry.  There was wide and vehement protest against this ruling, but in the end the rule became universal in the Roman Catholic Church.”

If it is true that the priests themselves vowed to voluntary live the life of a single person, why, then, is there “wide and vehement” opposition to the papal ruling on celibacy?

Was the vehement protest among the priests voiced out only in the past?  Did not the priests of the modern era change their attitude towards the issue?  The testimony of current events through the newspaper Times Journal may be obtained (October 6, 1974 issue):

“For the second day in a row, prelates in the synod of bishops aired their dissent with the Vatican-imposed mandatory celibacy for priests.”

Dissent continued to be registered in the ranks of Catholic prelates.  Even during the Vatican I and II Councils in the 1960’s and 1970’s, celibacy was contested by thousands of dissenting priests.

The Example of Paul
That we can find solid examples of Apostles living a celibate life is an important argument brought forward by Catholic defenders and theologians to support the teaching on celibacy.  Apostle Paul’s writing (I Cor. 7:38) is used to buttress the argument.  Paul writes; thus:

“So the man who marries does well, but the one who doesn’t does even better” (TNTTEV).

The celibate, it is argued, does even better than the married man.  In verse 8 of the same chapter, defenders of the law have also found another basis to strengthen their reasoning.  Paul states in I Cor. 7:8:

“Now the unmarried and to the widows, I say that it would be better for you to continue to live alone as I do” (Ibid.).  In this verse, Paul clearly presents himself as a model for celibate existence.

What did the Apostle Paul actually mean by his statement “it would be better for you to continue to live alone as I do”?  What was the context in which he made his statements — the context against which they should be correctly viewed?  Let us go back to I Corinthians, chapter 7, verses 6 to 9:

“I say this as a concession, not as a command, I wish all men were I am.  But each man has his own gift from God; one has this gift, another has that.  Now to the unmarried and the widows I say:  It is good for them to stay unmarried, as I am.  But if they cannot control themselves, they should marry, for it is better to marry than to burn with passion.”  (New International Version)

Apostle Paul’s statement had been interpreted to mean the reverse of his intent when he made it.  Not marrying, according to the Apostle was not a command but a concession.  He is counseling the unmarried, not commanding them, to stay single.  The exception, however, was spelled out:  If they are unable to control themselves from their passions, then it is better that they marry.

Exodus of the Clergy
How did the clergymen themselves prove that they are unable to maintain their self-control and discipline?  How did they show that it was impossible for them to restrain their natural passions?  A book entitled A Concise History of the Catholic Church by Thomas Bokenkotter (New York:  Doubleday and Company, Inc., 1977) documents on pages 402-403:

“But amid all the upheavals, no conciliar trend has been so disturbing to the bishops as the spectacular decline in vocations and the exodus of large numbers of priests, brothers, and nuns.  From 1962 to 1974 the total number of seminarians in the United States alone decreased by 31.4 percent, the number of religious brothers by 20 per cent, and the number of sisters by 18 per cent.  The number of American priests who left the public ministry between 1966 and 1972 stands at approximately 8,000 or 30 times what it was in any corresponding period before the council… No doubt the desire to get married has been a major influence on the decision of many to leave the priesthood, and polls taken worldwide indicate that a majority of priests favor changing the law of celibacy.”

With this documented reaction to the law, how can celibacy be forever?  The priesthood seems to be less of a motivation for the maintenance of celibate life than while human nature and its demands are evidently strong, as the recorded exodus signifies.

As of late 1980, how many more priests signified their intention to leave their priestly vocation due to inability to temper what might be called their “burning passions”?  The Times Journal (November 6, 1980) attests:  “Nearly 5,000 priests reportedly have asked to leave the priesthood, many of them to marry.”  At the Vatican, pending applications of a good number of priests have been reported.  The reason given by the priests is their desire to marry.  A case in point which clinches the truth that Apostle Paul’s advice for the unmarried to marry if they are unable to exercise self-restraint is illustrated in the following story reported in the June 3, 1973 issue of Bulletin Today:

“Anti-war priest Philip Berrigan and nun Elizabeth McAlister have been secretly married in their own eyes — since 1969 and made an “error in judgment by keeping it secret for so long.” 

This does not seem like an easy and simple case of giving up one’s religious vows.  From the newspaper account cited, the two religious named above are more concerned with keeping their secret than violating their vows!

Paulinian Counsel in Proper Context
In imitating Apostle Paul’s celibate life, the Catholic priests sometimes argue that the other Apostles, not only Paul, were banned from marriage.  What is the evidence that God did not prohibit the Apostles to take a spouse?  Apostle Paul himself declares in I Corinthians 9:5:  “Don’t we have the right to take a believing wife along with us, as do the other apostles and the Lord’s brothers and Cephas?” (New International Version))  God never countermanded his divine command that man and woman should marry.  Apostle Paul rhetorically asks about the Apostles’ right to take a believing wife just like the other Apostles.


According to the Apostle Paul, when can the decision not to marry be considered good and beneficial?  In I Cor. 7:37, Paul definitely clarifies:

“But the man who has settled the matter in his own mind, who is under no compulsion but has control over his own will, and who has made up his mind not to marry the virgin—this man also does the right thing. (NEV)

When a man, after settling the issue in his mind, under no compulsion and with free control over his own will, finally decides not to marry, his decision is good, beneficial, and righteous, says Paul.  Think about the thousands of priests who have abandoned their vow in order to marry and about those whose pending applications at the Vatican continue to bother their conscience.

Rationale for Paul’s Counsel
If anyone, however, decides to ultimately be wed, does he commit any sin?  I Corinthians 7:28 explains:

“But and if thou marry, thou hast not sinned; and if a virgin marry, she hath not sinned. Nevertheless such shall have trouble in the flesh: but I spare you.

Marriage according to Paul, does not make an individual a sinner.  But Paul forewarned that many troubles will confront those who marry.  Lest some quarters start believing that marriage is immoral or illegal.  Paul counsels further:

“Now for the matters you wrote about:  It is good for a man not to marry.  But since there is so much immorality, each man should have his own wife and each woman her own husband. (I Cor. 7:1-2, NEV)

Priests admit that celibacy has afforded them the opportunity to devote more concentrated time and effort to their vocation.  Celibacy continues to be upheld today, especially under the conservative Pope John Paul II.  What is the real reason behind the prohibition to marry?  Will non-marriage result in a more efficient discharge of functions by the unmarried priests?  In a scholarly book written by three researchers, Lester Rogers, Fay Adams, and Walker Brown, entitled Story of Nations, page 188, this is documented:

“… Then Pope Gregory VII (1073-1085) decreed that the clergy was no longer allowed to marry.  This change was intended to remove the temptation for a priest to use Church lands to support his family.”

By decreeing celibacy, the pope had subtly but effectively removed the temptation on priests to use Church finances for their wives and children.  Even Pope John Paul II affirms this further:

“In a homily at a mass which the pontiff celebrated at St. Peter’s Basilica with the priests of the diocese of Rome, he said celibacy allows a priest to devote his time and his financial resources to the Church…” (Times Journal, November 11, 1980)

In the Final Analysis
Scripturally, therefore, the prohibition to marry is not sanctioned by God.  Celibacy as a law enforced in the Catholic Church was made by man.  Should we be surprised, however, if a sacred institution such as marriage would be banned by the Catholic clergy?  The truth is we shouldn’t be surprised at all.  Apostle Paul had prophesied the emergence of teachings such as that on celibacy:

“The spirit clearly says that in later times some will abandon the faith and follow deceiving spirits and things taught by demons…

They forbid people to marry and order them to abstain from certain foods…” (I Tim. 4:1, 3, NEV)

The doctrine on celibacy is indeed a clear, unmistakable manifestation of demonic teaching.

The recent papal pronouncement that celibacy is forever, despite its seriousness and probable intent for the good of the Catholic Church, is devilish and scripturally unfounded.  — *

PASUGO GOD’S MESSAGE/MARCH-APRIL 1981/VOLUME 33/NUMBER 2/PAGES 10-13, 15   

Bible Study Suggestion: If you have further questions, please feel free to visit the Iglesia ni Cristo congregation nearest you. A minister or an evangelical worker would be happy to answer any biblical question you have in mind.

IGLESIA NI CRISTO SITE