Panahong Mapanganib Ang Mga Huling Araw

Panahong Mapanganib Ang Mga Huling Araw

Ni Emiliano P. Magtuto Sr.

Sa panahong ito ay lalong tumitindi ang kasamaan.  Iba’t ibang nakagigimbal na krimen ang nangyayari araw-araw.  Nakapanghihilakbot na pagkitil ng buhay at pagpinsala sa mga ari-arian ng mga tao ang nagaganap sa maraming dako.  Hindi mapigil na labanan, kaguluhan, at higantihan ang laging laman ng mga balita sa telebisyon, radio, at mga pahayagan.  Ang lahat ng nangyayaring ito ay nagbabadya na dumating na ang “panahong mapanganib” na ipinagpauna ng Biblia sa pamamagitan ni Apostol Pablo:

     “Datapuwa't alamin mo ito, na sa mga huling araw ay darating ang mga panahong mapanganib.  Sapagka't ang mga tao'y magiging maibigin sa kanilang sarili, maibigin sa salapi, mayayabang, mga mapagmalaki, mapagtungayaw, masuwayin sa mga magulang, mga walang turing, mga walang kabanalan,  Walang katutubong pagibig, mga walang paglulubag, mga palabintangin, mga walang pagpipigil sa sarili, mga mabangis, hindi mga maibigin sa mabuti, Mga lilo, mga matitigas ang ulo, mga palalo, mga maibigin sa kalayawan kay sa mga maibigin sa Dios;” (II Tim. 3:1-4)

     Totoong nakasisindak ang mga pangyayari sa panahong ito at marami ang nangangamba ukol sa kapahamakang maaaring dumating sa kanila.  Wala silang kapanatagan kahit sa loob ng kanilang tahanan dahil sa mga panganib na nagbabanta saanmang dako at sa anumang pagkakataon.

Ang pag-ibig ay lalamig

     Bukod sa panganib sa buhay at mga ari-arian na dulot ng paglaganap ng karahasan sa mga huling araw na ito, mayroon pang isang matinding panganib na ibinabala ang ating Panginong Jesucristo:

     “ At dahil sa pagsagana ng katampalasanan, ang pagibig ng marami ay lalamig.”  (Mat. 24:12)

     Ang isa pang panganib na dulot ng paglubha ng kasamaan ay ang panlalamig ng pag-ibig ng tao sa Panginoong Diyos.  Ganito nga ang nangyayari sa marami.  Hindi na nila pinahahalagahan ang paglilingkod sa Diyos.  Nawalan na sila ng interes na sundin ang Kaniyang mga utos.  Sa halip nahihilig na lamang ang marami sa kalayawan at sa paggawa ng iba’t-ibang uri ng kasalanan.  Katunayan, mapapansin natin na paparami nang paparami ang nalululong sa pagsusugal, paglalasing sa alak at paggamit ng droga, pakikiapid, paglabag sa batas, at iba pang mga bisyo.

Ang lalong malaking panganib

     Bago pa man Niya ibinabala ang tungkol sa panlalamig ng pag-ibig ng marami sa Diyos, ipinagpauna na ng Panginoong Jesucristo kung sino ang may kinalaman sa pangyayaring ito:

     “At magsisibangon ang maraming bulaang propeta, at kanilang ililigaw ang marami.”  (Mat. 24:11)

     Ang mga bulaang propeta o ang mga huwad na tagapangaral ang magliligaw sa marami.  Sila ang magtutulak sa marami upang tahakin ang mga likong landas na papalayo sa Panginoong Diyos.  Kaya,  dapat mag-ingat ang tao sa mga bulaang tagapangaral na babangon sa panahong ito.

     Paano inililigaw at itinatalikod sa Panginoong Diyos ng mga bulaang tagapangaral ang mga tao?  Ayon kay Apostol Pedro:

     “Gayon din naman sa lahat ng kaniyang mga sulat, na doo'y sinasalita ang mga bagay na ito; na doo'y may ilang bagay na mahirap unawain, na isinisinsay ng mga di nakaaalam at ng mga walang tiyaga, na gaya rin naman ng kanilang ginagawa sa ibang mga kasulatan, sa ikapapahamak din nila.”  (II Ped. 3:16)

     Biblia rin ang ginagamit at binabasa ng mga bulaang tagapangaral sa kanilang pagtuturo, kaya nila nahihikayat ang mga tao na makinig sa kanila.  Subali’t isinisinsay o iminamali naman nila ang ebanghelyo at binabago ang tunay na kahulugan nito.  Ito ang dahilan ng pagkakaroon ng iba’t-ibang pangkatin ng pananampalataya sa kasalukuyan, na bagaman pawang naniniwala sa Biblia ay nagkakasalungatan naman ang mga aral na itinataguyod.

Hindi mga sinugo

     Ang Panginoong Diyos ay laban sa lahat ng bulaang propeta o mga huwad na tagapangaral.  Ito ang Kaniyang ipinahayag:

    “Ako'y laban sa mga propetang nagsasalaysay ng kasinungalingan upang dayain ang aking bayan. Hindi ko sila sinugo at wala silang kabutihang magagawa sa bayang ito.”  (Jer. 23:32, Magandang Balita Biblia)

     Bagaman hindi sinugo ng Diyos, ang mga bulaang propeta ay nangangahas na magsipangaral.  Subalit, dahil hindi sila mga sinugo at hindi pinagkatiwalaan ng Diyos ng Kaniyang mga salita, ang kanilang isinasalaysay at itinuturo ay pawang kasinungalingan sa layuning dayain at iligaw ang tao.

  Tinukoy ng Diyos ang mga kasinungalingan ng mga huwad na tagapangaral kaya sila ay nakapandaraya ng mga tao:

   ""Ako'y laban sa mga propetang gumagamit ng salita ng ibang propeta at sinasabing iyon ang aking mensahe.  Ako'y laban sa mga propetang kumakatha ng sariling salita at pagkatapos ay sasabihing galing iyon kay Yahweh.  (Jer. 23:30-31, Ibid)

     Upang kanilang palitawing sila’y pinagpahayagan ng Diyos, ang mga bulaang tagapangaral ay gumagamit ng mga salita ng mga propeta.  Kaya nga hindi tayo dapat magtaka kung may bumangong mga tagapangaral na sumisitas mula sa Biblia at nag-aangking ang kanilang ipinangangaral ay sinabi ng Panginoon.

     Ang isa pang uri ng pandaraya na ginagawa ng mga bulaang tagapangaral ay ang pagsasabi nilang sila raw ay pinagpakitaan ng Diyos ng pangitain o kaya ay ng panaginip.  Sinabi raw sa kanila ng Diyos na sila ay humayo at ipangaral ang Kaniyang mga salita.  Palibhasa ay wala silang makitang talata sa Biblia na nagpapatotoo na sila ay sinugo ng Panginoong Diyos, pinapaniniwala na lamang nila ang mga hindi nakauunawa na nakausap raw nila ang Diyos sa pamamagitan ng pangitain o panaginip.  Subalit, dapat nating tandaan ang sinabi ng Panginoong Diyos na “Ako’y laban sa mga propetang kumakatha ng sariling pangitain, saka sasabihing iyon ang sabi ni Yahweh.”

      Ano ang ginagawa ng mga bulaang tagapangaral na lalong ikinagagalit ng Panginoong Diyos?  Sa Jeremias 23:21 at 25 ay maliwanag ang nakasulat:

    "Sinabi ni Yahweh, "Hindi ko sinugo ang mga propetang iyan, lumakad sila nang hindi ko inuutusan. Nagpahayag sila sa aking pangalan, gayong wala naman akong sinabi sa kanila." 

    "Alam ko ang ginagawa ng mga propetang sinungaling; ginagamit nila ang aking pangalan at ipinamamalitang binigyan ko sila ng pangitain! "  (Ibid.) 

     Nagagalit ang Panginoong Diyos sa mga propeta o tagapangaral na bagama’t hindi Niya isinugo ay gumagamit ng Kaniyang pangalan at diumano’y binigyan Niya sila ng pangitain.  Nangangahas silang mangaral gayong di naman sila isinugo ng Diyos.

     Dapat lamang na tayo’y mag-ingat sa pagtanggap sa mga tagapangaral ng relihiyon.  Hindi dahil sa bukambibig nila sa kanilang pangangaral ang pangalan ng Diyos at hindi dahil sa ikinakapit nila ang pangalan ng Diyos sa kanilang organisasyon ay nangangahulugang sila’y tunay nang sa Diyos.

     Ang madaya at mailigaw ukol sa tunay na landas ng paglilingkod sa Panginoong Diyos ang pinakamalaking panganib na maaaring dumating sa atin.  Kung paanong kahit saang panig ng mundo ang buhay ng tao ay nanganganib sa panahong ito dahil sa laganap na karahasan, lalong nanganganib sa panahong ito ang kaluluwa ng mga tao dahil sa dami ng mga bulaang tagapangaral na nagdadala sa tao sa kadiliman at nagtutulak sa kanila sa walang hanggang kapahamakan.

Kung ano ang dapat gawin

     Ang Panginoong Diyos na rin mismo ang nagsabi kung ano ang dapat gawin ng tao upang huwag siyang mailigaw ng bulaang propeta:

     “Ganito ang sabi ng Panginoon, Magsitayo kayo sa mga daan at magsitingin kayo, at ipagtanong ninyo ang mga dating landas, kung saan nandoon ang mabuting daan; at magsilakad kayo roon, at kayo'y mangakakasumpong ng kapahingahan sa inyong mga kaluluwa…” (Jer. 6:16)

     Ipinahahanap ng Diyos sa tao ang “mabuting daan,” at kapag ito’y kaniyang nasumpungan ay dapat niyang lakaran ang mabuting daan na ang tinutukoy ng Diyos ay walang iba kundi si Jesus:

     “Sinabi sa kaniya ni Jesus, Ako ang daan, at ang katotohanan, at ang buhay: sinoman ay di makaparoroon sa Ama, kundi sa pamamagitan ko.” (Juan 14:6)

     Samantala, iniutos ni Cristo na ang tao ay pumasok sa kawan sa pamamagitan Niya (Jn. 10:9, Revised English Bible).  Ang kawan ay ang Iglesia ni Cristo:

     “Take heed therefore to yourselves and to all the flock over which the Holy Spirit has appointed you overseers, to feed the church of Christ which he has purchased with his blood.”  [Ingatan ninyo kung gayon ang inyong mga sarili at ang buong kawan na rito’y hinirang kayo ng Espiritu Santo na mga katiwala, upang pakanin ang iglesia ni Cristo na binili niya ng kaniyang dugo.] (Acts 20:28, Lamsa Translation)

     Kaya, ang mga kaanib sa tunay na Iglesia ni Cristo ang nakasumpong ng mabuting daan na magdudulot sa kanila ng kapahingahan ng kanilang kaluluwa o kaligtasan.  Sila ay nakatitiyak na hindi sila nadaya o nailigaw ng bulaang mangangaral, sapagkat ang nagawa nila ay ang ipinagagawa ng Panginoon.  Bagaman ang mga huling araw na ito ay panahong mapanganib dahil sa paglubha ng kasamaan, mamamalagi silang panatag at walang pangambang nagpapatuloy sa kanilang masiglang paglilingkod sa Panginoong Diyos.  Ito ay sapagkat alam nilang sila’y nasa katotohanan at makaaasang sila ay maliligtas at magkakamit ng buhay na walang hanggan.*****

Pasugo God’s Message, May 2003, Pahina 12-14

-------------------------------------------------------------
Basahin din:
SUGO NG DIYOS: KAILANGAN NGA BANG TALAGA?
 Isang Paanyaya Para Maging Lingkod Ng Diyos
 Ang Layon Ni Cristo Sa Pagtatayo Ng Iglesia Niya

Visit:
[Study IGLESIA NI CRISTO]

INDEX
_________________________________________________________________________

Bible Study Suggestion: Malugod po namin kayong inaanyayahan sa mga pagsamba ng Iglesia ni Cristo sa ating Lumikha.

Kung mayroon po kayong mga katanungan ukol sa mga aral na sinasampalatayanan ng Iglesia ni Cristo, maaari po kayong magtungo sa kapilya o bahay-sambahan na malapit sa inyo at makipag-ugnayan po kayo sa ministrong nakadestino rito.  Nagagalak po silang kayo'y paglingkuran.  Sa Diyos po ang lahat ng kapurihan!
_____________________________________________________     

    

The Modern-day Cornelius

The Modern-day Cornelius

By Dennis C. Lovendino

God’s Message

April 2010

pp. 28-30

John Doe is a quintessential family man—a faithful and devoted husband, a good provider and role model for his children.  At work, he is diligent and conscientious.  Everyone—from his boss and office mates down to the parking attendant—has something nice to say about him.  He pays Uncle Sam his taxes regularly, and has no criminal record whatsoever.  Nay, not even a parking ticket.  On weekends, he takes his family to the place of worship, gives tithes generously, and still has something to spare for his favorite charity.  What a good man John Doe is!  Almost saintly, in the eyes of his adorning friends and relatives.

     In fact, many people today may hastily deduce that such a good person as John Doe has all but secured for himself a place in heaven.  For if someone like him will not be saved and not go to heaven—they point out—then who else will?

The first-century Cornelius

John Doe’s outstanding character traits resemble those of a New Testament figure named Cornelius, a captain of a Roman Army regiment.

     Cornelius' conversion to Christianity has been chronicled in the Acts of the Apostles serves one relevant purpose:  to debunk the claim and mistaken belief of some people that simply being “good” and “religious”—traits that our fictional character John Doe exhibits—is enough for one to be guaranteed an entrance into the pearly gates of heaven.

A man of sterling qualities

How was Cornelius portrayed by Luke, the writer of the book of Acts?  This was recorded:

“There was a certain man in Caesarea called Cornelius, a centurion of the band called the Italian band, A devout man, and one that feared God with all his house, which gave much alms to the people, and prayed to God always.” (Acts 10:1-2, NKJV).  In other translations, Cornelius was described as “a very religious man” (Contemporary English Version), “good” (Easy-to-Read Version), “righteous” (Lamsa Translation), and “a man of piety” (Living Oracles New Translation).  To sum it all up, this man—at least by human standards—is one, who, without question, is qualified for a sure spot in heaven.

     Looking around us, we can find a number of people—among our friends, kin and acquaintances—who may exhibit the sterling qualities of Cornelius.  Indeed, even in these evil, decadent times, it is exhilarating to know that there are still plenty of people out there who lead generally clean, decent lives, are law-abiding citizens, and who, by nature, can be considered good and even pious.  In other words, many a person can be considered a modern-day Cornelius.  Some people, casting aside all modesty, may even regard themselves as such.

Not by our own standards

We must bear in mind, however, that people have divergent perceptions and interpretations of what is “good.”  What a particular society, culture or group accepts as good may be anathema to another.  And inasmuch as the final judge of what is good is none other than the Creator Himself, let us consult the Bible on this matter.  This is what Apostle Paul pronounced:

“Wherefore the law is holy, and the commandment holy, and just, and good.” (Rom. 7:12, NKJV).

     What is good, therefore, before God’s eyes is His law or commandment and obedience to it, as prescribed in the gospel.  In truth, the gospel itself is God’s power to salvation (Rom. 1:16).  Hence, regardless of an individual’s seemingly outstanding qualities, his failure to submit to and comply with the gospel will deprive him of the cherished salvation and life everlasting.

A heavenly directive to Cornelius

How was it proven that Cornelius’ commendable traits were simply not enough for him to be counted worthy of salvation?  Let us return to where we left off:  “He saw in a vision evidently about the ninth hour of the day an angel of God coming in to him, and saying unto him, Cornelius.  And when he looked on him, he was afraid, and said, What is it, Lord? And he said unto him, Thy prayers and thine alms are come up for a memorial before God. And now send men to Joppa, and call for one Simon, whose surname is Peter:   He lodgeth with one Simon a tanner, whose house is by the sea side: he shall tell thee what thou oughtest to do.” (Acts 10:3-6, Ibid).

     Taking into account Cornelius’ righteous deeds, God sent an angel to Cornelius with a clear message:  to summon Simon Peter, the apostle, who would “tell him what [he] must do.”  It must be stressed that the angel did NOT tell him, “Cornelius, your good works have earned for you salvation and eternal life.  Keep them up and your reward is guaranteed.  You need not do anything else.”  On the contrary, the angel made it clear that although God was pleased with Cornelius’ good works, he needed to be told what he must do by a preacher of the gospel.

The need to be in fellowship

With the messenger

Why was Cornelius commanded to send for Apostle Peter?  Because it is God’s messengers—like Simon Peter—who speak His words and were given the authority to preach the Good News (John 3:34; Rom. 10:15).  It is also to the messengers that the word and ministry of reconciliation had been entrusted (II Cor. 5:18-20).  Who needs reconciliation with whom?  Man, whose wicked works caused his separation from God and his being regarded as His enemy (Isa. 59:2; Col. 1:21), needs to be reconciled with his Creator.  Otherwise, man is accountable to pay the wages of sin which is death in the lake of fire (Rom. 6:23; Rev. 20:14).  Hence, for man to be absolved from the burden, it is absolutely necessary for him to return and be reconciled with God (Mal. 3:7).  And that reconciliation can only be administered by God’s messengers who were entrusted to preach the gospel.

Cornelius became

a true Christian

The rest of the book of Acts recounts how Cornelius, in compliance with the heavenly instruction, sent for Apostle Peter.  The latter, who earlier received a vision from God telling him not to hesitate to accept Cornelius who was non-Jewish (Acts 10:10-16, 28), gladly obliged to the request and traveled from Joppa to Caesarea—a good 30-mile journey.  There, Apostle Peter taught Cornelius and his household the word of God and in the process, they received the Holy Spirit.  Afterwards, they were baptized and became bona fide Christians (Acts 10:34-48).

Where true Christians

Are gathered

The process by which Cornelius became a Christian was in compliance t the instruction of our Lord Jesus Christ:  “And He said to them, ‘Go into all the world and preach the gospel to every creature.  He who believes and is baptized will be saved; but he who does not believe will be condemned’” (Mark 16:15, NKJV).

     As clearly mandated by the Savior, those who are to receive baptism must first listen to and believe in the gospel.  That was why despite Cornelius’ supposed “good” works, he was still instructed to see an authorized preacher of the gospel in the person of Apostle peter.  Those who received baptism are being gathered in one body, as Apostle Paul enunciated:  “For by one Spirit are we all baptized into one body, whether we be Jews or Gentiles, whether we be bond or free; and have been all made to drink into one Spirit.” (I Cor. 12:13, Ibid).  The body being referred to is the Church headed by Christ (Col. 1:18) and, being His body, is called the Church of Christ:  “Take heed therefore to yourselves and to all the flock over which the Holy Spirit has appointed you overseers, to feed the church of Christ which he has purchased with his blood” (Acts 20:28, Lamsa Translation).

A wake up call

Many an individual today exhibits the endearing traits of the Roman Centurion Cornelius.  May his story serve as a wake up call to everyone that the traits of being “good” and being “religious” still fall short of the requirements for salvation.  John and his ilk should take notice, too. *****

___________________________________________________________________________________

[Study IGLESIA NI CRISTO]
_________________________________________________________________________

Bible Study Suggestion: If you have further questions, please feel free to visit the Iglesia ni Cristo congregation nearest you. A minister or an evangelical worker would be happy to answer any biblical question you have in mind. 
_________________________________________________________________________

And Call No Man Your Father... (Matthew 23:9)

“AND CALL NO MAN YOUR FATHER…”

(Matthew 23:9)

By PEDRITO B. PLACIO

Catholic priest are called “Fathers” although they are forbidden to marry and are thus theologically forbidden to have children.  They are called fathers in spite of the biblical prohibition which we can read in Matthew 23:9.  Many a priest gets rilled when compronted by this verse and replies that his being father is not at all referred in Mathew 23:9.  He can even claim that the term “father” is used more than 360 times in the bible but not in reference to God.

“Father”

What does the term “father” mean?  When is a man called “father”?  Why did our Lord Jesus Christ forbid the use of the term “father” in reference to any man when God commanded, “Honor your father and your mother”?

Webster’s New Universal Unabridged Dictionary contains an exhaustive list of meanings for the term.  The first set of meaning is,

     “he who begets a child;  the nearest male ancestor;  a male parent.”

This meaning is not what our Lord Jesus Christ alluded to in Matthew 23:9, because in Matthew 15:4 God commanded “Honor your father and mother…”  In this verse, the father to be honored is not the same “father”, which is forbidden to be called on any man in Matthew 23:9.  That term refers to God the Father in heaven, as the verse indicates.  Obviously, the term “father” used in “Honor your father and mother does not apply to any Catholic priest who practices celibacy.

Another set of meaning given by Webster’s Dictionary, usually in plural, is

     “a forefather or forebear;  a lineal ancestor, the progenitor of a race or family.”

This meaning is not referred to in Jesus’ prohibition, because the Bible speaks of Abraham as the father of the Israelites.

     The term may also refer to the “oldest member of any profession or body; as the father of the bar.”  This does not refer in any way to God, and thus is not included in

Christ’s intended meaning.

     The senators in ancient Rome were also called by this term.  In fact, they were called “Conscript Fathers,” the term also being used to mean the legislators of any nation or state.  We often read in the newspapers “city dads” to refer to the members of the legislative body of a city.  This is apparently not referred to by our Lord Jesus, since God, being the Father, is not even alluded to here.

     The term “father” is also attached to “one who creates, invents, makes, originates, or composes anything; the author, former, or contriver; a founder, director, or instructor; the first to practice any art; as Homer is the father of epic poetry; Gutenbeerg is the father of printing; the pilgrim fathers.”  This is not what Christ had in mind in Matthew 23:9, because He was thinking of the term in reference to God.

     Websters Dictionary includes the term “Father of Waters” to refer to the Mississippi River, a translation of the Indian name; “Father Time” where is personified as a very old man carrying a scythe and a hourglass.  There is also a phrase “gathered into one’s fathers” which means to die.  Such meanings are not in the statement of Christ’s prohibition.

Christ’s meaning of “Father”

In Matthew 23:9

     Matthew 23:9 reads:  “And call no man your father upon the earth: for one is your Father, which is in heaven.”  This was part of Christ’s discourse to the Jews on their religious functions (cf. Mt. chapter 23).  Our Lord Jesus Christ was referring to God when He said, “for one is your Father, which is in heaven.”

     In what sense is God the “Father”?  In an all-embracing sense, He is the Father because He is the Creator of all things.  Isaiah stated:  “Have we not all one father? hath not one God created us? why do we deal treacherously every man against his brother, by profaning the covenant of our fathers?” (Mal.2:10).

God is also our spiritual Father or “Father of spirits”:

     “Furthermore we have had fathers of our flesh which corrected us, and we gave them reverence: shall we not much rather be in subjection unto the Father of spirits, and live?” (Heb. 12:9)

In a narrower sense, God is Father to His chosen people who are specifically referred to as the children of God.  He is “a father to Israel” (cf. Jer. 31:9).  We know that Israel was God’s chosen people in the Old Testament of the Bible.

     God is Father to the Christians in the New Testament.  Christians are those who receive Christ and are given the power to become sons of God:

     “But as many as received him, to them gave he power to become the sons of God, even to them that believe on his name:” (Jn. 1:12)

This power to become sons of God is the Spirit of adoption:

     “For as many as are led by the Spirit of God, they are the sons of God. For ye have not received the spirit of bondage again to fear; but ye have received the Spirit of adoption, whereby we cry, Abba, Father.  The Spirit itself beareth witness with our spirit, that we are the children of God:” (Rom. 8:14-16)

In summary, God is the Father in the all-embracing sense that He is the Creator of all men and Father of Spirits.  In the narrower sense, He is the Father to the people, who obey all His commandments, namely, His chosen people, both of the Old and New Testaments—the Israelites and the Christians, respectively.  This is the fatherhood that Christ forbade to be addressed to any man on earth, for there is only one father of this kind, the Father in heaven.

The apostles were never called

“fathers” the way Catholic priests are

Our Lord Jesus Christ forbade the use of the title “father to any man who does the functions of God.  Catholic priest, who are called “fathers” by their followers, justify this by saying that since Apostle Paul called Timothy “my own son” (cf. I Tim. 1:2) and the Christians of Galatia “my little children” (cf. Gal. 4:19), then he must have been called by them “father”.  This is mere assumption, without basis of fact.  Nowhere in the New Testament does it say that the apostles were called by the title “father”.  What is evident in the Bible is that their role was only likened to that of a “father”, but not as a real father.  Such role is even likened to that of a mother, too:  “even though as apostles of Christ we could have made demands on you.  But we were gentle when we were with you, like a mother taking care of her children…  You know that we treated each one of you just as a father treats his own children.”  (I Thess. 2:7, 11, Today’s English Version)

     Thus, this claim by the Catholic priests that they should called “fathers” because the apostles called the Christians “their children” is baseless.  The apostles were only likened to “fathers” and “mothers.”  Would any priest agree to be called “Reverend Mother”?

      Is there any verse in the Bible that states definitely that the apostles were never called “father” in the Catholic sense?

     Christ states, categorically, that there is only one Father who is in heaven.  When Apostle Paul, in his letter to the Corinthians, said that “… I have become your father by bringing the Good News to you.” (cf. I cor. 4:15, Ibid.), did this mean was likening himself to the father in Heaven?  No, but since he called Timothy “my true son in the faith” (cf. I Tim. 1:2, Ibid.) then Apostle Paul is “father in the faith”.  Apostle Paul became a father in the faith by preaching the Gospel.  This was why Gentile converts of the apostles who were Jews were considered their children in the faith.  This fatherhood is not the same as the Fatherhood of God.

The fatherhood of

the Catholic priest

     In what sense is the Catholic priest a “father?  Surely, not in the physical sense for a priest is theoretically bound by the law of celibacy.  A Catholic priest, Rev. Leslie Rumble, in his work, Another Thousand Radio Replies, third volume, has this to say:

     “Catholics rightly, therefore call the priest ‘father’, not to exclusion of their Father in heaven, but as a manifestation on earth of the supreme Fatherhood of God in the spiritual order, even as an earthly parent is a similar manifestation of that same Fatherhood in the natural order.” (p.75)

Rev. Rumble thus asserts that a priest is a spiritual father like God who is the Father of spirits.  This is forbidden by Christ—to call any man a father in the sense of God’s Fatherhood because that sense is exclusive of God’s alone.

     We know that God is not only our Father.  He is the Father of our Lord Jesus Christ, too, as we can read in John 20:17:

     “Jesus saith unto her, Touch me not; for I am not yet ascended to my Father: but go to my brethren, and say unto them, I ascend unto my Father, and your Father; and to my God, and your God.”

But Catholic priest claim this honor, because they are called the “parents of Jesus Christ,” (Dignity and Duties of the Priest by St. Alphonsus De Liguori, p. 32).  In the same book, on page 33, it is stated that “the words of the priest create Jesus Christ.”  Such honor belongs to God alone, the Creator of all men, the Father of our Lord Jesus Christ, and our Father as stated by our Lord Jesus Himself.

     What about the pope, the allegedly highest father of souls, who is called “Holy Father”?  The title “Holy Father” is used by our Lord Jesus Christ to refer to God:

     “And now I am no more in the world, but these are in the world, and I come to thee. Holy Father, keep through thine own name those whom thou hast given me, that they may be one, as we are.” (Jn. 17:11)

     Thus, the term “Holy Father”, referring to a man, the pope of the Catholic Church, is use in defiance of Christ’s command in Matthew 23:9.

Who actually is personified by the Catholic priest?

     The use of the term “father” to refer to any man in the meanings of our lord Jesus Christ in Matthew 23:9 is a usurpation of the honors that belong to God alone.  The meanings of the term “father” as “Creator of all,” as “father of spirits,” as “Father of Jesus Christ,” and as “Holy Father” refer to God alone.  Using those meanings to refer to a man is what our Lord Jesus Christ prohibited.  The Catholic priest asurp this title.  They are the personification of that “son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God” (cf. II Thess. 2:3-4).  This is emphasized by De Liguori in his book, Dignity and Duties of the Priest:

     “St. Clement, then, had reason to say that the priest is, as it were, a God on earth.” (p. 36)

The Prophet Isaiah spoke of an individual who had tried to asurp the prerogatives of God:

     “How art thou fallen from heaven, O Lucifer, son of the morning! how art thou cut down to the ground, which didst weaken the nations! For thou hast said in thine heart, I will ascend into heaven, I will exalt my throne above the stars of God: I will sit also upon the mount of the congregation, in the sides of the north: I will ascend above the heights of the clouds; I will be like the most High.  Yet thou shalt be brought down to hell, to the sides of the pit.  ” (Isaiah 14:12-15)

We know that this Lucifer became Satan, the enemy of God, the head of devils who uphold the teachings, “forbidding to marry, and commanding to abstain from meats, which God hath created to be received with thanksgiving of them which believe and know the truth.” (cf. I Tim 4:3)

     Incidentally, these same teachings are given to the Catholic priests who are called “fathers”.  They are forbidden to marry by the pope.  All Catholics are also commanded by the pope to abstain from meats during certain days of the year in the Lenten Season.

     The title “father”, in the meanings reserved for God alone, should not be used for any man.  Other meanings such as procreator, ancestor, reverence due to age or position, inventor, author, contriver, source etc., are not included in Christ’s prohibition.*****

Pasugo God’s Message

March 1995

Pages 7-9
________________________________________________________________________

[Study IGLESIA NI CRISTO]

INDEX
_________________________________________________________________________
Bible Study Suggestion: If you have further questions, please feel free to visit the Iglesia ni Cristo congregation nearest you. A minister or an evangelical worker would be happy to answer any biblical question you have in mind. 
_________________________________________________________________________

Nalalaman Ba Ninyo?

NALALAMAN BA NINYO?

Ni Benjamin Santiago, Sr.

NA SI PEDRO AY HINDI NAGING PAPA KAILANMAN SA IGLESIA KATOLIKA AT LALONG HINDI NAGING PAPA SA IGLESIANG

 ITINAYO NI CRISTO SA JERUSALEM?

KAYA MALAKAS ang loob ng mga pare na sabihing ang Iglesia Katolika ang tunay na iglesiang itinayo ni Cristo sa Jerusalem noong unang siglo, ay sa dahilang paniwalang-paniwala sila at pinapaniwala rin nila ang marami na si Pedrong apostol ni Cristo ang kanilang unang papa.  Kung mapapatunayan nga naman nila na si Pedro nga ang unang papa, lalabas na sila’y may kaugnayan kay Cristo at sa mga Apostol.  Ito nga ba ang kanilang itinuturo?  Sa Commentary on the Official Catechism of the Philippines pahina 134, ay ganito ang nasusulat:

      “Where Peter is, there is the Church.  Jesus appointed St. Peter as head of  His Church… The successor of St. Peter  is the bishop of Rome, and is usually called the Pope.”

 Sa Pilipino:

      “Kung saan naroon si Pedro, naroon ang Iglesia.  Hinirang ni Jesus si Pedro na ulo ng Kaniyang Iglesia… Ang kahalili ni San Pedro ay ang Obispo ng Roma, at karaniwang tinatawag na Papa.”

     Ginawa ba ni Jesus na Papa si Apostol Pedro?  Sa aklat ng mga “Caballeros de Colon,” (aklat Katoliko) na pinamagatang Why Millions Call Him Holy Father, pahina 1, ay sinasabi ang ganito:

     “Christ Never Called Peter Pope.”

Sa Pilipino:

     “Hindi Kailanman Tinawag Ni Cristo Si Pedro Na Papa.”

     Bakit kailanma’y hindi maaring tawagin at lalong hindi maaring gawin ni Cristo na Papa si Pedro?  Ano ba ang kahulugan ng salitang Papa?  Sa aklat ng pareng si Juan Trinidad na pinamagatang   Ang Iglesia ni Kristo at iba’t ibang Sektang Protestante, pahina 26, ay ganito ang nasusulat:

     “At ang Santo Papa (Ama) ay ang pinakamataas na ama ng ating kaluluwa dito sa lupa, dahil sa siya ang kahalili n gating Panginoon.” 

     Ama ang kahulugan ng salitang Papa.  Ito raw ang pinakamataas na ama ng kaluluwa dito sa lupa.  Sang-ayon ba ito sa aral ni Cristo?  Sa Mat. 23:9, ay sinabi ni Cristo:

     “At huwag ninyong tawaging inyong ama ang sinomang tao sa lupa: sapagka't iisa ang inyong ama, sa makatuwid baga'y siya na nasa langit.”

     Nasasaklaw kaya ng pagbabawal na ito ang ating ama na asawa ng ating ina o ang ating ama sa laman?  Hindi, sapagka’t sinabi rin Niya:

     “Sapagka't sinabi ng Dios, Igalang mo ang iyong ama at ang iyong ina:…” (Mat. 15:4)

     Kung gayo’y anong uring ama ang ipinagbabawal ni Cristo na itawag sa kaninomang tao sa lupa?  Ang katulad ng pagiging Ama ng ating Ama sa langit, na ito ang Diyos.  Anong uring Ama ang Diyos?  Ang Diyos ay Ama ng kaluluwa (Ezek. 18:4).  Sa makatuwid, nagkakasala ang mga papa sa pagpapatawag nila ng “Banal na Ama”, sa kanilang sarili sapagka’t iisa lamang ang Ama ng kaluluwa, ang Diyos.  Kaya ito ang dahilan kung bakit hindi maaaring gawin ni Cristo na Papa si Pedro, sapagka’t ito’y labag sa aral na Kaniyang itinuro.

     Bakit naman sa talaan ng mga papa ng Iglesia Katolika ay nangunguna si Pedro?  Inilagay nga nilang una si Pedro sa talaan ng mga naging papa sa Iglesia Katolika, subali’t ang mga nagtala ay may alinlangan, kaya sa dulo ng pangalan ni Pedro ay naglagay sila ng tandang pananong (?-question mark). (Catholic Encyclopedia, vol. 12, p. 272).  Ang sagot nila ukol dito ay hindi raw ang pagiging papa ni Pedro ang pinag-aalinlanganan kundi ang petsa.  Ito’y pangangatwiran lamang!  Ang totoo’y hindi hindi lamang ang pagiging papa ni Pedro ang pinag-aalinlanganan kundi ang sa marami pa, gaya ng mababasa sa Catholic Dictionary, pahina 389:

     “The number of popes since St. Peter is not certain; there are 262 commonly enumerated…Some of these are uncertain, and dozen are definitely unknown.” 

Sa Pilipino:

     “Ang bilang ng mga papa mula kay San Pedro ay hindi tiyak; may 262 na karaniwang binabanggit…Ang ilan sa mga ito ay hindi tiyak, at may isang dosena ang tiyak na hindi kilala.”

     Bakit nag-alinlangan ang mga nagsisulat ng Catholic Encyclopedia sa pagiging papa ni Pedro?  Kailan ba nagsimula ang tungkuling papa?  Sa “Catholic Encyclopedia,” vol. 12, pahina 270, sinasabing noong ikaapat na siglo o ikaapat na raang taon, ito ay pinasimulang maging katangi-tanging katawagan ng Pontipise Romano.  Kailan naman namatay si Apostol Pedro?  Ayon din sa “Catholic Encyclopedia,” vol. 11, pahina 750, si Pedro ay namatay noong taong 67-68, unang siglo.  Paano magiging papa si Pedro na namatay noong 67, unang isang daang taon, samantalang ang tungkuling papa ay nagsimula noong ikaapat na raang taon?  Mahigit nang tatlong daang taong patay si Pedro nang magkaroon ng tungkuling papa, kaya may katuwiran ang mga nagsisulat ng “Catholic Encyclopedia” na magalinlangan sa pagiging papa ni Pedro.

     Maging ang kasaysayan ay nagsasabing napakalabo at walang katiyakan ang umano’y pagiging papa ni Pedro.  Ganito ang sinasabi ng “World’s Great Events,” vol. 2, pahina 163:

     “Our knowledge of the Papacy in its earliest days is very dim and uncertain.  Peter, the fishermen of Galilee, who as tradition relates, was crucified with his head downward about 66, is claimed by the advocates of the Papal system, but without a shadow of historical proof, as first Bishop of Rome.”

Sa Pilipino:

     “Ang ating kaalaman tungkol sa kapapahan sa mga unang araw nito ay napakalabo at walang katiyakan.  Si Pedro, ang mangingisda ng Galilea, na ayon sa isinasaysay ng sali’t-saling sabi na ipinako sa krus nang patiwarik humigit-kumulang noong ika-66, ay ipinahahayag ng mga tagapagtanggol ng pamahalaan ng Kapapahan, ngunit walang anino ng patunay ng kasaysayan, bilang unang Obispo ng Roma.”

     Maging sa Biblia at maging sa kasaysayan ay napatunayan natin na si Pedro kailanman ay hindi naging papa sa Iglesia Katolika at lalong hindi naging papa sa Iglesiang itinayo ni Cristo sa Jerusalem.  Kaya walang kaugnayan sa karapatan kay Cristo at sa mga apostol ang mga papa at mga pare ng Iglesia Katolika.*****

Pasugo God’s Message, Mayo 1978, pahina 28, 33.

NA HINDI TOTOO NA

SI BIRHEN MARIA’Y

UMAKYAT SA LANGIT

      ISANG MALAGANAP na aral ng Iglesia Katolika na si Birhen Maria ay nabuhay na mag-uli at umakyat daw sa langit.  Pinaniniwalaan ito ng lahat ng mga Katoliko, marunong man o di nakapag-aral, mayaman man o mahirap.  Sa aklat na CompendioHistorico de la Religion, isang aklat katoliko sa saling Tagalog ni D. Antonio Florentino ay ganito ang nakasulat:

     “Sinaputan at dinala sa halamanan nang Getsemani ang catauan ni Maria, at doon inilibing sa isang hucay na sadyang pinagyaman, at talagang inilaan sa mahal na bangcay, at hindi mabilang ang taong sumama sa libing na iyon at inibig naman ng Dios na macaaliw sa lumbay at hapis nilang lahat ang ualang humpay na pagpupuri at pag-aauit nang mga Angeles, at ang bangong humahalimuyac, na bumucal sa baunan, at lubhang nacaligaya.  Pagdating ng icatlong arao, sumilid ang calulua ni Maria sa mahal niyang catauan, at siya ay muling nabuhay, at umaquiat sa Langit, at doon pinatungan nang corona nang Santisima Trinidad, at caya ang puri at bati sa caniya nang tanang lululuhualhati sa Langit, at nating lahat dito sa lupa, ay Anac ng Dios Ama, Ina nang Dios Anac, at Esposa nang Dios Espiritu Santo, [D. Josef Pinton, Compendio Historico de la Religion. (Manila: Univ. of Sto. Tomas, 1932, p. 501.]

Nasa Biblia ba ang aral na ito ng Iglesia Katolika?  Hayaan nating ang mga tagapagturong Katoliko na rin ang magpaliwanag sa atin.  Sa aklat na What The Church Teaches, ni Monsenyor J.D. Conway, ay ganito ang sinasabi sa pagkakasalin sa Pilipino:

     “Ang pag-akyat sa langit, na ipinaliwanag ni Papa Pio XII noong Nobyembre 1, 1950, ay ang di nalalaunang doktrinang pormal ng Iglesia.  Nguni’t malayong ito ay bago.  Ito ay matatagpuan sa mga unang tradisyon, at siyang unang pista ni Maria sa Iglesia (Katolika) sa ipinagdiriwang mula pa noong ikalimang siglo.  Hindi natin makikitang tuwiran itong binabanggit sa mga Banal na Kasulatan…”  [Msgr. J.D. Conway, What the Church Teaches, (New York:  A Division of Doubleday and Company, Inc. 1962), p. 204]

     Inaamin mismo ng tagapagturong Katoliko na “ hindi natin makikitang tuwiran itong binabanggit sa Banal na Kasulatan.”  Sa isa pang aklat-katoliko na pinamagatang The Book of Mary, ay ganito naman ang nasusulat sa saling Pilipino:

     “Ang higit pang kamanghamangha ay ang kaisipan na ang ilan sa mga dakilang kapistahan ng ating Ina, ay sadyang walang katiyakan ang pinagmulan.  Isang halimbawa ay yaong ika-21 ng Nobyembre, ang Paghahandog ng Ating Ina sa Templo.  Ngayon ang pag-akyat sa langit ng Ating Ina ay isang bagay na wala sa Ebanghelyo, ni hindi ito nababanggit man lamang sa aklat ng mga Gawa ng mga Apostol na walang sinasabi man lamang tungkol kay Maria pagkatapos ng Pentecostes.”  [Henri Daniel Rops, The Book of Mary (New York:  Hawthorn Books, Inc. 1960), p. 936.]

     Kung gayon, ang sinasabing pagkabuhay na mag-uli ni Maria pag-akyat sa langit ay hindi aral ng Diyos, hindi aral ni Cristo, at hindi aral ng mga apostol.  Walang kinalaman ang Diyos, si Cristo, at ang mga apostol sa aral na ito.  Sino lamang kung gayon ang “nagpaakyat” kay Maria sa langit?  Sa isang lathalang lumabas sa Sunday Times, noong Disyembre 24, 1960, ay ganito ang salin ng nakasulat: 

    “Ipinahahayag ng Papa sa harap ng 500,000 sa Roma ang dogma ukol sa Pag-akyat (ni Maria) sa langit…  Sa isang maliwanag at tumataginting na tinig na hatid ng mga ‘loudspeaker,’ sinabi ni Papa Pio (XII) sa Latin na banal nang naihayag na si Maria ay nagtungo sa langit na katawan at kaluluwa…  Sa harap ng 35 Kardinal at 500 Obispo, binasa ni Papa Pio (XII) noong martes (Oktubre 31, 1950) ang kaniyang tanging panalangin tungkol sa Dogma sa Pag-akyat sa Langit.  Nagkakaisang sinag-ayunan ito ng matataas na kagawad ng Iglesia (Katolika)…”

     Sino lamang ang “nagpaakyat” kay Birhen Maria sa langit?  Si Papa Pio XII lamang.  Ano ang karapatan ni Papa Pio XII na magpaakyat na tao sa langit?  Sino ang nagbigay sa kaniya ng karapatang ito?  Ni siya ay hindi nakakasigurong makaakyat sa langit, makapagpaakyat pa kaya siya ng iba?  Kaya ang aral na si Birhen Maria ay umakyat sa langit ay sinsay sa katotohanan.  Ito’y hindi aral ng Diyos kundi aral lamang ang tao.  At kung ang aral ng tao ang pagbabatayan sa pagsamba sa Diyos, ito’y walang kabuluhan (Mat. 15:9).  Dapat itong itakwil sapagka’t naiiba sa aral ng mga apostol (Gal. 1:8-9).*****

Pasugo God’s Message

Mayo-Hunyo 1983,

Pahina 39.

NA ANG KRUS AY

BIBITAYAN

     PINAPANIWALA TAYO ng mga pare na ang krus ay isang banal na bagay, kagalang-galang at dapat sambahin.  Dahil sa pagpapahalaga sa krus, ito’y isinasabit sa dibdib, hinahalikan, niluluhuran, sinasamba ipinagpipista.  Ang katunaya’y may pista ng krus, lalo na kung buwan ng Mayo.  Ito ang nagiging kasangkapan upang mairaos ang kalayawan ng mga kabataan.  Sinasangkalan ang krus upang maipagparangalan ang mararangya at magagandang kasuotan ng mga naggagandahang sagala, malimit ay may mga artista pa sa pelikula, kaya nagiging isang panoorin tuloy.

     Subali’t nalalaman kaya ng mga kababayang Katoliko kung ano itong krus na kanilang iginagalang at sinasamba?  Nalalaman kaya nila kung saan ito nagbuhat?  Ang sasagot sa mga katanungang iya’y isang pareng Katoliko, si Fernando Mempin, sa kaniyang sinulat aklat na pinamagatang Ang Pitong Huling Wika Ng Ating Mahal Na Panginon, may Nihil Obstat ni Jesus Arcellana, at may Imprimatur ni Jose N. Jovellanos.  Sa pahina 2 ay ganito ang mababasa:

     “Ano kaya ang krus?  Saan kaya nagbuhat ang krus?  Ang krus ay kinatha ng mga tao upang igawad bilang kaparusahan sa mga kriminal, sa mga suwail at palamara.”

Malinaw ang sagot ng pare.  Ang krus ay isang kasangkapan sa pagpaparusa sa mga kriminal, sa mga suwail at palamara.  Sa ibang salita’y isang bibitayan tulad ng silya elektika na ginagamit sa panahong ito.

     Sinasang-ayunan din ito ng isa pang pareng Katoliko, si Clement H. Crock, sa kaniyang aklat na sinulat na pinamagatang Discourses on the Apostles Creed, may Nihil Obstat ni Arthur J. Scanlan, at may Imprimatur ni Patrick Cardinal Hayes.  Sa pahina 16, ay ganito ang sinasabi kung isasalin sa Pilipino:

     “Bago ang panahon ni Cristo, ang krus ay sagisang ng kahihiyan, kamangmangan at kawalan ng dangal.  Katulad ng gilotina, lubid na pambitay, o ng silya elektrika, ito ang kasangkapan sa pagpaparusa sa mga pinakamasasamang kriminal.”

     Sino ang unang umimbento ng parusahan  bibitayang krus?  Ganito ang sagot ng pareng si Fernando Mempin sa kaniyang aklat na ating sinipi na sa unahan nito:

     “Ang mga taga Penicia ang siyang unang nagimbento ng krus bilang parusa sa mga kriminal.  Sinubok nila ang pumatay ng tao sa pamamagitan ng sibat, sinubok nila ang kumukulang langis, sinubok nila ang paghahagis ng bato, sinubok nila ang pagsakal, ang panununog—NGUNIT—ang lahat ng mga ito ay natuklasang hindi tumpak at kasiyasiya, sapagka’t napakabilis; mabilis mamatay ang kriminal.  Ang nais ng mga taga Penicia ay isang paraan na marahan, mabagal—ngunit masaklap at masakit—kaya’t inimbento nila ang Krus.  Ideal na ideal ang Krus, sapagka’t ang Krus ay isang paraang mabagal, ngunit masakit at kakilakilabot.  Ang karaniwan, ang isang taong ipinako sa Krus ay nabubuhay humigit kumulang nang 2 araw o mahigit pa.  Ang biktima ay pinababayaang humibik at maghingalo samantalang nadadarang siya sa init ng araw, dinanas ang hapdi at sakit, gutom at uhaw, hanggang tuloy masira ang kaniyang mga binti.  Hindi lamang ito; ang napapako sa Krus ay hubo’t hubad.  Ito ay nakapagdaragdag sa kahihiyan ng mga kriminal at siya ay nagiging pagkain ng mga libo-libong hayop na nagbubuhat sa himpapawid, samantalang naghihintay namang damputin ang mga natitira ng mga maliliit na hayop na gumagalaw sa lupa.  Hindi lamang ito.  Ang pagpapako sa Krus ay laging idinadaos sa labas ng pintuan ng bayan at sa isang tanyag na pook upang makita ng lahat ng tao at magsilbing isang babala sa mga may masasamang kalooban.  Kaya nga, nang hiramin ang Krus ng mga Romano upang maging kaparusahan ng kanilang mga kriminal, malaki ang kanilang pagtitiwala sa bisa ng Krus.”.

     Naliwanagan na natin kung ano itong krus at kung sino ang umimbento nito.  Hindi ito banal.  Hindi ito sa Diyos, ni kay Cristo.  Ito ay parusahan. Ito ay bibitayan.  Hiniram lamang ito ng mga Romano, kaya sa krus binitay ang ating Panginoong Jesucristo.  Huwag sabihing kaya nila sinasamba ang krus at isinasabit sa dibdib ay sapagka’t dito pinakuan an gating Panginoon.  Kung ang inyong mahal sa buhay binitay sa silya elektrika, magpapagawa ba kayo ng larawan nito na nakaupo roon ang inyong minamahal at isasabit ninyo sa inyong dibdib, hahalik-halikan at ipagpaparangalan sa iba?  Hindi ninyo ito gagawin kailanman.*****

Pasugo God’s Message

August 1978

Pahina 29, 36.
_______________________________________________________________________________

[Study IGLESIA NI CRISTO]

INDEX 
_________________________________________________________________
Bible Study Suggestion: If you have further questions, please feel free to visit the Iglesia ni Cristo congregation nearest you. A minister or an evangelical worker would be happy to answer any biblical question you have in mind. 
_________________________________________________________________________