GOD'S PROPHECIES WILL ALWAYS FIND FULFILLMENT

GOD'S PROPHECIES WILL ALWAYS FIND FULFILLMENT

"Indeed I have spoken it; I will also bring it to pass. I have purposed it; I will also do it."

By TOMAS C. CATANGAY

WE BELIEVE THAT Brother Felix Y. Manalo is God's messenger in these last days prophesied to appear during the time "ends of the earth" which began concurrently with the outbreak of the First World War on July 27, 1914. Critics contradict this belief because, they say, Brother Felix Y. Manalo began preaching sometime in the latter months of 1913. They say further that his preaching started earlier or before the beginning of the time "ends of the earth," that is, prior to July 27, 1914. They even add that his membership from one religion to another allegedly disproves the claim of his being the messenger of God in these last days.

'FROM THE ENDS OF THE EARTH'

Tha Bible records the prophecy regarding God's Messenger in these last days. It says:

"Remember the former things of old, For I am God, and there is no other; I am God, and there is none like Me, Declaring the end from the beginning, And from ancient times things that are not yet done, Saying, ‘My counsel shall stand, And I will do all My pleasure,’ Calling a bird of prey from the east, The man who executes My counsel, from a far country. Indeed I have spoken it; I will also bring it to pass. I have purposed it; I will also do it." (Is. 46:9-11, NKJV)

This prophecy in the Book of Isaiah pertains to a man from a far country in the East who was called a bird of prey. This messenger of God, therefore, would emerge from a country in the Far East. God Himself guaranteed the fulfillment of this prophecy:

"Fear not, for I am with you; I will bring your descendants from the east, And gather you from the west; I will say to the north, ‘Give them up!’ And to the south, ‘Do not keep them back!’ Bring My sons from afar, And My daughters from the ends of the earth—" (Is. 43:5-6, Ibid.)

"East" in this verse (where God's son and daughters would come from) is rendered in Moffatt's Translation as "far east". The prophecy specified the place - the Far East - and the time element involved - the "ends of the earth." The "ends of the earth" is the period of time before the "end of the world" or the Second Coming of our Lord Jesus Christ. His coming is "at the very doors" (Mt. 24:33, NKJV), as Christ Himself declared. He used the term "at the very doors," the time to indicate His imminent return and gave His apostles the signs heralding His Second Advent:

"And you will hear of wars and rumors of wars. See that you are not troubled; for all[a] these things must come to pass, but the end is not yet. For nation will rise against nation, and kingdom against kingdom. And there will be famines, pestilences,[b] and earthquakes in various places. All these are the beginning of sorrows. o you also, when you see all these things, know that it[a] is near—at the doors! " (Mt. 24:6-8, 33, Ibid.)

The events signifying that Christ's Second Advent is "at the very doors" are wars, famines, pestilences, and earthquakes. Long before Christ predicted the signs that would precede His return, the prophet Isaiah distinguished the war that would occur prior to Christ's return:

"Come near, you nations, to hear; And heed, you people! Let the earth hear, and all that is in it, The world and all things that come forth from it. For the indignation of the Lord is against all nations, And His fury against all their armies; He has utterly destroyed them, He has given them over to the slaughter." (Is. 34:1-2, Ibid.)

The slaughter of armies involving all nations of the earth refers to a world war. The prophet Jeremiah specified the kind of weapons to be used in this war. Said he:

"Behold, he shall come up like clouds, And his chariots like a whirlwind. His horses are swifter than eagles. Woe to us, for we are plundered!
O my soul, my soul! I am pained in my very heart! My heart makes a noise in me; I cannot hold my peace, Because you have heard, O my soul, The sound of the trumpet, The alarm of war. Destruction upon destruction is cried, For the whole land is plundered. Suddenly my tents are plundered, And my curtains in a moment." (Jer. 4:13, 19-20, Ibid.)

History testifies that it was during the First World War that airplanes (horses swifter than eagles) and battle tanks (chariots like whirlwind) were first used (World History, vol. 2, pp. 478-479). Thus, the First World War that started on July 27, 1914 is the beginning of the time "ends of the earth."

THE TIME OF THE MESSENGER'S PREACHING

Granting this as a historical fact, critics aver that Brother Felix Y. Manalo and the Iglesia ni Cristo emerged at the right place - the Philippines, a country in the Far East - but allegedly not at the right time. They base this conclusion from the fact that Brother Felix Y. Manalo started preaching the words of God a few months before 1914, several months earlier than the stipulated time "ends of the earth."

The preaching of the gospel before the year 1914 is God's way of preparing the emergence of the Church of Christ, for how could the Church be registered with the Philippine government so as to officially emerge in July 27, 1914 concurrent with the First World War without having gained members or converts?

THE QUEST FOR TRUTH

Detractors question the affiliation of Brother Felix Y. Manalo with various religious organizations prior to his preaching the Iglesia ni Cristo. This, to them, only shows that he is not a true messenger of God.

Paul, before, being called to Christianity as an apostle, was a zealous Pharisee who studied under Gamaliel. He was an avowed persecutor of the Christians, binding and delivering them to prison (Acts 22:3-4). In fact, when he was called by Christ to be His apostle, Paul was on his way to Damascus, with letters from the council of elders, to arrest Christ's disciples (Acts 22:5-6). Apostle Paul, a true messenger and preacher, narrates how he was called by Christ:

"And I fell to the ground and heard a voice saying to me, ‘Saul, Saul, why are you persecuting Me?

"So I answered, ‘Who are You, Lord?’ And He said to me, ‘I am Jesus of Nazareth, whom you are persecuting.’

"So I said, ‘What shall I do, Lord?’ And the Lord said to me, ‘Arise and go into Damascus, and there you will be told all things which are appointed for you to do.’" (Acts 22:7-8, 10, NKJV)

From a zealous Pharisee and an avowed persecutor of Christians, Paul became an apostle of Christ.

Brother Felix Y. Manalo's membership with various religious groups before he embarked on the work entrusted to him by God gave him the opportunity to know the erroneous doctrines of the Catholic Church and of the various Protestant denominations which he would later expose and refute. All the events in his life is God's way of preparing him for the divine mission of preaching the unadulterated words of God.

The Bible narrates that Moses was called by God and was given the task to bring Israel out of Egypt (Exo. 3:10). But Moses was not immediately mandated by God to go to Egypt before the Pharaoh to plead that Israel be allowed to leave Egypt. He was first told what he should say and do as preparation for his mission before the Pharaoh (Exo. 3:11; 4:1-17).

Foremost of God's Messenger is our Lord Jesus Christ. How was He prepared for His mission?

"And the Child grew and became strong in spirit,[a] filled with wisdom; and the grace of God was upon Him." (Lk. 2:40, NKJV)

At the age of 12, Christ was found by His parents sitting in the midst of the teachers, both listening to them and asking them questions:

"And all who heard Him were astonished at His understanding and answers.

"And Jesus increased in wisdom and stature, and in favor with God and men." (Lk. 2:47, 52, Ibid.)

As narrated by the Holy Scriptures, Jesus "increased in wisdom." In fact, the teachers and people who heard Him were antonished. Also, before Christ unraveled the prophecy concerning His commission as messenger of God, He allowed Himself to be baptized by John (Lk. 3:21-22). He also fasted as preparation for His divine task to be the Savior and Redeemer (Lk. 4:1-2, 16-21). The fasting that Jesus did proves that He was ready to fulfill His divine mission, to overcome all temptations, including the wiles of satan himself (Lk. 4:1-13).

The events in the life of Brother Felix Y. Manalo were in a certain way a preparation for his divine task ahead. Brother Felix Y. Manalo, prompted by his eagerness to know the truth, read the Bible owned by his priest uncle. He discovered that the teachings of the Catholic Church were against the teachings of God. He also witnessed a debate between a Catholic priest and a Protestant pastor wherein the priest miserably failed against the Protestant pastor. Right then and there he decided to know more about Protestantism.

He first joined the Methodist Church and studied at this church's theological seminary. He eventually became a Methodist pastor. Later, he decided to know the doctrines of the Presbyterian Church but was not satisfied with their teachings. He joined the Misyon Kristiyano because their baptism was by immersion which coincided with the teachings of the Bible. He became a proficient evangelist of this Protestant sect.

Brother Felix Y. Manalo later met an American who invited him to hear the teachings of the Seventh-day Adventist Church. In his desire to broaden his knowledge, he joined the various meetings of this church and became a member in 1911. However, by continuously reading the Holy Scriptures, he came to know that the Sabbath, which the Seventh-day Adventist Church observed, was no longer commanded by God to observed in the Christian era. He then decided to leave the Adventist Church with the firm conviction that he cannot obey something which he knew is erroneous. Deep in his heart was the belief that the Bible alone must be the basis of his service and worship of God. With this firm conviction, he decided to study the Bible for three days and two nights with neither food nor water.

All these events in the life of Brother Felix Y. Manalo were God's way of preparing him for the great task ahead, that is, to preach the pristine gospel in order for the true Church to reemerge.

All these truths about the last messenger of God and about the emergence of the Iglesia ni Cristo in the Philippines are proofs that, indeed, God's prophecies never fail. Praise be to God, the Father Almighty, who alone knows and declares the future from the beginning of times with the explicit and firm guarantee:

"... My counsel shall stand, And I will do all My pleasure." (Is. 46:10, NKJV)

PASUGO GOD'S MESSAGE | AUGUST 1999 | PAGES 4-6

UKOL SA 1 JUAN 5:20

UKOL SA 1 JUAN 5:20

Ang tinutukoy na 'Ito ang tunay na Diyos' sa 1 Juan 5:20

Ang mga naniniwalang si Cristo'y Diyos ay tiwalang-tiwalang ginagamit ang 1 Juan 5:20 na para bagang sa talatang ito ay malinaw na itinuturong si Cristo ang tunay na Diyos. Inaakala nila na ang talatang ito ay isang malakas na katibayang nagpapatotoo sa kanilang paniniwala. Subalit kung ating susuriin ang pagpapakahulugang ibinibigay nila sa talatang ito ay makikita natin kung gaano kahina ang kanilang batayan.

Sa 1 Juan 5:20 ay sinasabi ang ganito:

"At nalalaman natin na naparito ang Anak ng Dios, at tayo'y binigyan ng pagkaunawa, upang ating makilala siya na totoo, at tayo'y nasa kaniya na totoo, sa makatuwid ay sa kaniyang Anak na si Jesucristo. Ito ang tunay na Dios, at ang buhay na walang hanggan." (PBS)

Paano ginagamit ng mga naniniwalang si Cristo'y Diyos ang talatang ito? Sinasabi nila na si Jesucrisro raw ang tinutukoy ng "Ito ang tunay na Diyos." Ang una, at siyang diumano'y pinakamalakas na dahilan na kanilang ibinibigay, ay si Jesucristo raw ang huling simuno (subject) na binanggit sa unang pangungusap at pinakamalapit sa panghalip na "ITO" ng ikalawang pangungusap. Ikalawa, magiging paulit-ulit daw (tautulogous) kung sa Ama uli tutukoy ang banggit na "ito ang tunay na Diyos" dahil dalawang ulit nang sinabi na ang Ama ang totoo (siya na totoo at nasa kaniya na totoo). Ikatlo, sa mga Sulat daw at sa Ebanghelyo ni Apostol Juan ay si Cristo ang itinuturo at tinatawag na BUHAY (ayon sa 1 Juan 5:12, "Ang kinaroroonan ng buhay"; sa Juan 11:25 ay sinabi ni Jesus, "Ako ang pagkabuhay na mag-uli, at ang kabuhayan"; at sa Juan 14:6 ay sinabi Niyang, "Ako ang daan, at ang katotohanan at ang buhay", kaya Siya raw ang tinutukoy ng banggit na "Ito ang tunay na Diyos at ang buhay na walang hanggan."

Unahin nating sagutin ang ikatlong dahilan na ibinibigay nilang katunayan na si Cristo ang tinutukoy ng "Ito ang tunay na Diyos", sapagkat dito ay gumagamit sila ng talata ng Biblia.

Ano ang kamalian ng ibinibigay nilang pakahulugan sa 1 Juan 5:20?

Dapat pansinin na kung itinuro man ni Apostol Juan na si Cristo ang buhay, nilinaw din niya na ang buhay na nakay Cristo ay ipinagkaloob sa Kaniya ng Ama gaya ng pinatutunayan sa Juan 5:26:

"Sapagka't kung paanong ang Ama ay may buhay sa kaniyang sarili, ay gayon din namang pinagkalooban niya ang Anak na magkaroon ng buhay sa kaniyang sarili."

Itinuro din ni Apostol Juan na ang Ama ang nagbigay sa atin ng buhay na walang hanggan sa pamamagitan ni Cristo:

"At ito ang patotoo, na tayo'y binigyan ng Dios ng buhay na walang hanggan, at ang buhay na ito ay nasa kaniyang Anak. Ang kinaroroonan ng Anak ay kinaroroonan ng buhay; ang hindi kinaroroonan ng Anak ng Dios ay hindi kinaroroonan ng buhay. " (1 Juan 5:11-12)

Kaya ang buhay na walang hanggan na nakay Cristo, na ibibigay din sa atin, ay nagmula sa Diyos. Dahil dito, maling sabihin na ang tinutukoy na "tunay na Diyos at buhay na walang hanggan" ay si Jesucristo, hindi lamang dahil sa sinipi na nating mga talata kundi sapagkat ang pariralang ito mismo ay ginamit ni Jesucristo upang tumukoy sa Ama. Ganito ang sinasabi sa Juan 17:3, 1:

"At ito ang buhay na walang hanggan, na ikaw ay makilala nila na iisang Dios na tunay,...

"Ang mga bagay na ito ay sinalita ni Jesus; at sa pagtingala ng kaniyang mga mata sa langit, ay sinabi niya, Ama, dumating na ang oras; luwalhatiin mo ang iyong Anak, upang ikaw ay luwalhatiin ng Anak.

"

Ang malaking pagkakawangis ng talatang ito (Juan 17:3) at ng 1 Juan 5:20 ay hindi maitatatwa ninuman. Kapuwa nito binabanggit ang Diyos na tunay at ang buhay na walang hanggan. Kapuwa ito nagpapatunay na ang nagpakilala sa tunay na Diyos ay ang Anak na si Jesucristo. Sa Juan 17:3 at 1 ay tiniyak na ang ipinakilala ay ang Ama at maging sa 1 Juan 5:20 ay ito rin ang ipinahihiwatig. Kaya isang tahasang paninikis sa katotohanan ang pagsasabing si Jesucristo ang tinutukoy na tunay na Diyos sa 1 Juan 5:20.

Ano ang nakatatawag ng pansin sa sinasabi nilang magiging paulit-ulit daw (tautologous) kung sa Ama uli tutukoy ang banggit na "ito ang tunay na Diyos" Dahil dalawang ulit nang sinabi sa talata na ang Ama ay totoo?

Una, nalalaman pala ng mga nagtataguyod sa paniniwalang si Cristo'y Diyos na sa unang bahagi ng 1 Juan 5:20 ay dalawang ulit nang sinabing ang Ama ang totoo, bakit naisip pa nila at iginigiit pa na hindi ang Ama ang tinutukoy na totoo o tunay sa ikalawang bahagi ng talata? Anong alituntunin ng Biblia o kahit ng anumang uri ng panitikan ang nagsasabing kapag may dalawang simuno na binabanggit at may isang bagay na makalawang ulit na sinabi tungkol sa isa ay dapat na ang pangatlong pag-uulit nito ay sa isa naman tumukoy? Wala. Manapa, kung talagang dapat ulit-ulitin pa ito kahit na makapupo ay walang nalalabag na anumang batas o alituntunin.

Ikalawa, ang pagbanggit sa katotohanan ay hindi nahahangganan sa dalawang ulit lamang. Lalu na kung isasaalang-alang na may mga hindi nakaunawa o tumangging umunawa rito. Kaya kung sinabi man nang makalawa sa unang bahagi na 1 Juan 5:20 na ang totoo o tunay ay ang Ama na ipinakilala ni Cristo, hindi katakataka na bigyang-diin itong muli sa ikalawang pangungusap.

At ikatlo, hindi ito isang bagong bagay sa mga sulat ni Apostol Juan. Kung ating susuriin ang Ebanghelyo ayon kay Juan at ang kaniyang mga Sulat, makatatagpo tayo ng di-kakaunting pahayag na, marahil sa pamantayan ng iba ay, paulit-ulit o tautologous.
Pansinin natin ang mga salitang pahilis (pinalaki ko) sa mga talatang sinipi sa ibaba:

"Kung tinatanggap natin ang PATOTOO ng mga tao, ay lalong dakila ang PATOTOO ng Dios, sapagka't ito ang PATOTOO ng Dios: sapagka't ito PAPATOTOO tungkol sa kaniyang Anak."

"Ang nananampalataya sa Anak ng Dios ay may PATOTOO sa kaniya: ang hindi nananampalataya sa Dios ay ginagawang isang sinungaling ang Dios: sapagka't hindi sumampalataya sa PATOTOO na ibinigay ng Dios tungkol sa kaniyang Anak."

"At ito ang PATOTOO, na tayo'y binigyan ng Dios ng buhay na walang hanggan, at ang buhay na ito ay nasa kaniyang Anak." (1 Juan 5:9-11)

At sa 1 Juan 4:7-8; 16 ay pansining muli kung gaanong kadalas nag-ulit si Apostol Juan ng mga salita:

"Mga minamahal, MANGAGIBIGAN tayo sa isa't isa: sapagka't ang PAGIBIG ay sa Dios; at ang bawa't UMIIBIG ay ipinanganak ng Dios, at nakakakilala sa Dios.

"Ang hindi UMIIBIG  ay hindi nakakakilala sa Dios; sapagka't ang Dios ay PAGIBIG.

"At ating nakilala at ating sinampalatayanan ang PAGIBIG ng Dios sa atin. Ang Dios ay PAGIBIG; at ang nananahan sa PAGIBIG ay nananahan sa Dios, at ang Dios ay nananahan sa kaniya."

Sa nakita nating ito na paraan ni Apostol Juan ng pagsulat ay masasabi nating talagang ang pag-uulit ng mga salita ay bahagi ng paraan o estilo ng paraan ni Apostol Juan. Dahil dito, hindi maidadahilang kaya hindi sa Ama dapat tumukoy na muli ang salitang "ito ang tunay na Dios" ay dahil magiging paulit-ulit. Bagkus, ito pa nga ang lalong nagpapatunay na sa Ama tumutukoy ang banggit na "siya na totoo", "nasa kaniya na totoo", at "tunay na Dios" sa 1 Juan 5:20.

Papaano naman natin sasagutin ang sinasabing kaya raw si Cristo ang tinutukoy na tunay na Diyos sa 1 Juan 5:20 ay dahil si Jesucristo raw ang simunong pinakamalapit sa salitang "ito"? Ang batayang ito raw ang pinakamalakas na argumento.

Kung susundan natin ang argumentong ito ng mga nagtuturong si Cristo'y Diyos, lilitaw na kailan pa ma't ang balangkas ng pangungusap ay nakatulad ng 1 Juan 5:20 (may dalawang simunong binabanggit sa unang pangungusap at ang ikalawang pangungusap ay nagsisimula sa salitang ito) ang panghalip na "ito" ay laging tumutukoy sa huling simunong binanggit o sa pinakamalapit sa panghalip na "ito". Malaking kalapastanganan ang ibubunga ng paraang ito ng pag-unawa kapag ginamit natin sa ibang mga talata ng Biblia na may ganito ring balangkas ng pangugusap. Pansinin natin ang nilalaman ng 2 Juan 1:7:

"Sapagka't maraming magdaraya na nangagsilitaw sa sanglibutan, sa makatuwid ay ang mga hindi nangagpapahayag na si Jesucristo ay napariritong nasa laman. Ito ang magdaraya at ang anticristo."

Sa talatang ito ay may dalawang simuno na binabanggit (ang mga magdaraya at si Jesucristo) sa unang pangugusap, at ang ikalawang pangugusap ay nagsisimula sa panghalip na "ito". Kung ating gagamitin ang simulaing ginagamit ng mga nagtuturong si Cristo'y Diyos sa pagpapaliwanag nila sa 1 Juan 5:20, ang dapat na tukuyin ng salitang "ito" sa 2 Juan 1:7 ay ang pinakamalapit na simuno sa panghalip na "ito" o sa pinakahuling binanggit na simuno. Sa 2 Juan 1:7 ay si Jesucristong muli ang huling binanggit. Kaya lilitaw na si Jesucristo ang tinutukoy na "Ito ang magdaraya at ang anticristo." Malaking kalapastanganan at kapusungan ito!

Maging ang nagsipag-aral ng gramatika ay hindi makapapayag sa sinasabing ang tinutukoy ng salitang "ito" (houtos sa Griego) ay si Cristo dahil lamang sa Siya ang pinakamalapit na pangngalan (noun). Nang ipaliwanag ni James Hope Moulton ang mga paggamit ng salitang "ito" o houtos sa Bagong Tipan, pinatunayan niyang ang Diyos at hindi si Cristo ang tunay na Diyos sa 1 Juan 5:20. Ganito ang sabi ni Moulton sa kaniyang aklat na pinamagatang A Grammar of New Testament Greek, p. 44:

"Houtos is very frequent in papyri and NT and as in earlier Greek refers to someone actually present..., not necessarily referring to the noun which is nearest, but to the noun which is vividly in the writer's mind (deictic).... 1 Jn. 5:20 (God, not Christ, is the true God)."

Sa Pilipino:

"Ang Houtos ay totoong madalas ginamit sa 'papyri' (mga aklat na nakabalumbon) at sa Bagong Tipan at, tulad ng gamit sa higit na makalumang Griego, ay tumutukoy sa isang talagang naroroon ... hindi kailangang tumukoy sa pinakamalapit na pangngalan, kundi sa pangngalan na pinakamalinaw sa isipan ng manunulat (deictic) ... I Juan 5:20 (Ang Diyos, hindi si Cristo, ang tunay na Diyos)." 

Pinatunayan dito na ang nagpapaliwanag tungkol sa kung alin ang tinutukoy ng panghalip na "ito" ay hindi dapat isalig sa kung alin ang pinakamalapit na pangngalan (noun) kundi sa pagtiyak kung alin ang pangngalang namamayani o siyang pinakamalinaw sa isipan ng sumulat.

Maidaragdag natin na pinakahalimbawa ang Gawa 4:10-11:

"Talastasin ninyong lahat, at ng boong bayan ng Israel, na sa pangalan ni Jesucristong taga Nazareth, na inyong ipinako sa krus, na binuhay ng Dios na mag-uli sa mga patay, dahil sa kaniya, ay nakatindig ang taong ito sa inyong harap na walang sakit.

"Siya ang bato na itinakwil ninyong mga nagtayo ng bahay, na naging pangulo sa panulok."

Bagaman tatlong pangngalan ang binanggit dito - Jesucristo, Dios, taong ito (ang may sakit na pinagaling) - at ang pinakamalayo sa banggit na "Siya ang bato" ay ang pangalang Jesucristo, gayunman walang pagtatalong si Jesucristo ang tinutukoy ng "Siya ang bato." Siya ang talagang pinapaksa sa mga talatang ito.

Gayundin naman, sa I Juan 5:20, ang talagang pinapaksa ay ang ipinakilala ng Anak, samakatwid baga'y, ang TOTOO na kinaroroonan natin, ang TOTOO na nakilala natin sa pamamagitan ni Jesucristo. Ang pangunahing simuno kung gayon ay ang Ama, kaya Siya ang tinutukoy ni Juan na "tunay na Dios at buhay na walang hanggan."

Maging ang ibang nagsipag-aral ng Biblia ay tinatanggap ang kahulugang ito:

"In the opinion of several commentators and translators thus to equate Christ and God is not what the author intended to say here. Therefore some of them prefer to follow another interpretation, which takes 'this' as a reference to the preceding 'him who is true', referring to God." (C. Haas and Swellengreball)

Sa Pilipino:

"Sa kuru-kuro ng ilang mga komentarista at tagapagsalin, ang pagparisin si Cristo at ang Diyos ay hindi siyang nais sabihin dito ng manunulat. Dahil dito, higit na gusto ng iba sa kanila na sundin ang isa pang pagpapakahulugan, na itinuturing ang 'ito' na pagtukoy sa sinusundang 'siya na totoo,' na tumutukoy sa Diyos."

Ano ang batayan ng ibang komentarista at tagapagsalin sa paniniwala na ang Ama ang talagang tinutukoy ng salitang "ito" sa I Juan 5:20? Ganito ang sabi ni Brooke Foss Westcott sa kaniyang aklat na pinamagatang The Epistle of St. John, sa pahina 196:

"As far as the grammatical construction of the sentence is concerned the pronoun, (houtos) may refer either to 'him that is true' or to 'Jesus Christ'. The most natural reference however is to the subject not locally nearest but dominant in the mind of the apostle (comp. c. ii. 22; 2 John 7; Acts iv. 11; vii 19). This is obviously 'He that is true' further described by the addition of 'His Son'. Thus the pronoun gathers up the revelation indicated in the words which precede (comp. John 1:2 note): This being this One who is true, who is revealed through in His Son, with whom we are united by His Son - is the true God and life eternal. In other words the revelation of God as Father in Christ (comp. ii. 22f) satisfies, and can alone satisfy, the need of man. To know God as Father is eternal life (John xvii. 3) and so Christ has revealed Him (c. 1.2)."

Sa Pilipino:

"Kung ang pagkakagawang pambalarila ng pangungusap ang pag-uusapan, ang panghalip, (houtos) ay maaaring tumukoy sa siya na totoo, o kaya ay kay 'Jesucristo.' Gayunpaman, ang pinakalikas na pagtukoy ay hindi sa simuno na pinakamalapit sa dako, kundi sa nangingibabaw sa isipan ng apostol (ihambing sa kapitulo ii. 22; 2 Juan 7; Gawa iv. 11; vii 19). Maliwanag na ito'y 'siya na totoo' na lalong tiniyak sa pamamagitan ng pagdaragdag ng 'kaniyang anak.' Sa gayon, tinitipon ng panghalip ang pagpapahayag na ipinakilala ng mga salitang sauna (ihambing sa Juan 1:2 nota): Itong pagiging nasa kaniya na totoo, na inihahayag sa pamamagitan ng at sa kaniyang anak, at nagkakaisa tayo sa kaniya sa pamamagitan ng kaniyang anak - ay ang tunay na Diyos at ang buhay na walang hanggan. Sa ibang salita, ang pagkakahayag ng Diyos bilang Ama kay Cristo (ihambing sa ii. 22 as.) ay nakasisiya, at siyang tanging nakasisiya, sa pangangailangan ng tao. Ang makilala ang Diyos bilang Ama ay buhay na walang hanggan (Juan xvii. 3), at dahil dito, Siya ay ipinakilala ni Cristo (kapitulo 1:2)."

Ang arguamentong ito ni Westcott na nagpapatunay na ang Ama ang talagang tinutukoy ng panghalip na "ito" ay inulit lamang ng ibang komentarista. Halos ganito rin ang pagpapaliwanag na ibinigay ni J.R.W. Sottott:

"The final sentence of verse 20 runs: This is the true God, and eternal life. To whom does 'this' refer? Grammatically speaking, it would normally refer to the nearest pareceding subject, namely his Son Jesus Christ. If so, this would be the most unequivocal statement of the deity of Christ in the New Testament, which the champions of orthodoxy were quick to exploit against the heresy of Arius. Luther and Calvin adapted this view. Certainly it is by no means an impossible interpretation. Nevertheless, 'the most natural reference' (Westcott) is to HIM THAT IS TRUE. In this way the three references to "the true" are the same Person, THE FATHER, and the additional points made in the apparent final repetition are that it is 'this' ONE, namely the GOD MADE KNOWN by Jesus Christ,..." (The Epistle of John: An Introduction and Commentary, p. )

Sa Pilipino:

"Ang huling pangungusap ng talatang 20 ay nagsasabi: Ito ang tunay na Diyos, at ang buhay na walang hanggan. Kanino tumutukoy ang 'ito'? Kung balarila ang ping-uusapan, karaniwang tumutukoy ito sa pinakamalapit na naunang simuno, na ito'y ang kaniyang anak na si Jesucristo. Kung ganito, ito ang pinakamaliwanag na pahayag ukol pagka-Diyos ni Cristo sa Bagong Tipan, na ito'y mabilis na pinagsamantalahan ng mga tagapagtaguyod ng 'orthodoxy' (ang paniniwalang dapat manghawak sa mga aral na tinanggap o establisado na) laban sa erehiya ni Ario. Tinanggap at binago nina Lutero at Calvin ang palagay na ito. Talagang pupuwede ang pagpapakahulugang ito. Gayunman, 'ang pinakalikas na pagtukoy' (Westcott) ay sa SIYA NA TOTOO. Sa ganitong paraan, ang tatlong pagtukoy sa "ANG TOTOO" ay iisang Persona, ANG AMA, at ang mga karagdagang sinabi sa wari'y huling pag-uulit ay nagsasabing ang ISANG 'ITO' ANG SIYANG DIYOS NA IPINAKILALA NI JESUCRISTO..."

Talagang hindi maitatatwa na ang tinutukoy ng salitang "ito" sa ikalawang pangungusap ng 1 Juan 5:20 ay ang Ama. Ang Ama ang namamayaning paksa sa talatang ito. Ang Ama ang ping-uukulan ng unang panghalip na binanggit: SIYA ("upang ating makilala SIYA na totoo"). Siya rin ang ping-uukulan ng ikalawang panghalip na binanggit: KANIYA ("at tayo'y nasa KANIYA na totoo"); at maging ng ikatlong panghalip na ginamit: KANIYANG (sa KANIYANG Anak na si Jesucristo").

Kaya sa takbo ng pangungusap dito ni Apostol Juan, talagang ang pangunahing simuno na nasa isip niya ay ANG AMA. Ang lahat ng ginamit niyang panghalip kasama na ang ginamit niya sa simula ng ikalawang bahagi ng 1 Juan 5:20 ("ito") ay tumutukoy sa AMA. At kahit ang higit na malapit na pangngalan sa panghalip na "ito" ay ang Jesucristo, HINDI NABABAGO na ang "ITO" ay TUMUTUKOY SA AMA, hindi kay Cristo. Kaya, ang diumano'y pinakamalakas na argumento ng mga nagtuturong si Cristo'y Diyos sa 1 Juan 5:20 ay, sa katotohanan, SIYANG PINAKAMAHINA.

Ngunit bakit inakala ng maraming tao na si Jesucristo ang ipinakikilalang tunay na Diyos sa 1 Juan 5:20?

Ang nakaimpluwensiya nang malaki sa kanila ay ang banggit na "SA MAKATUWID ay sa kaniyang Anak na si Jesucristo" (EVEN in his Son Jesus Christ" - KJV. Ang salitang "samakatuwid ay" (even) ay wala sa orihinal na tekstong Griego. Ang salitang ito ay idinagdag lamang ng mga nagsalin at ang pagdaragdag na ito ay ipinahiwatig nila sa pamamagitan ng paglilimbag sa salitang ito sa paraang italics (pahilis na pagsulat) gaya ng makikita sa saling King James at maging sa Tagalog. Upang huwag nang pagtalunan pa kung totoo o hindi na kapag italics ang pagkakasulat ng salita ay nangangahulugang wala nga ito sa orihinal. Sipiin natin ang paliwanag ng mga naglimbag ng Biblia:

Words in Italics
"Readers of some translations of the English Bible, notably the King James Version, now and again come upon words which are printed in italics; that is to say, with slanting letters. Some have supposed, mistakenly that these words were printed in this fashion for emphasis. This is not the case. The explanation, really, is quite simple. The words in italics are words which do not have any equivalent in Hebrew or Greek text. They are words which have been supplied by the translators in order to make the meaning of the sentence clearer or in order to make the passage read more smoothly in English." (Holy Bible with Helps: Revised Standard Version. Thomas Nelson & Sons, 1962)

Sa Pilipino:

Mga Salita sa 'Italics'
"Ang mga nagbabasa ng ilang salin ng Bibliang Ingles, lalo na ang 'King James Version', ay nakakatagpo kung minsan ng mga salita na nakalimbag sa 'italics;' na ang ibig sabihin nito'y nakahilig ang mga titik. Maling ipinalagay ng iba na inilimbag ang mga salitang ito sa ganitong paraan upang bigyang diin. Hindi ito ang katotohanan. Ang totoo, ang pagpapaliwanag ay napakadaling unawain. Ang mga salitang nakalimbag sa 'italics' ay ang mga salita na walang katapat sa salitang Hebreo o Griego. Ito ang mga salita na idinagdag ng mga tagapagsalin upang gawing malinaw ang kahulugan ng pangungusap, o kaya upang maging higit na makinis ang pagbasa ng sipi sa Ingles."

Dito'y malinaw na sinasabing ang mga salitang italicized sa mga saling Ingles lalo na sa King James Version ay idinagdag lamang ng mga nagsalin--minsan ay upang linawin daw ang kahulugan at minsan naman ay upang kuminis daw ang takbo ng pangungusap sa Ingles. Subalit sa kaso ng 1 Juan 5:20, ANO ANG LAYUNIN NG MGA NAGSALIN SA PAGDARAGDAG NG SALITANG EVEN ("SAMAKATUWID")? Ganito ang sabi sa The Interpreter's Bible. Vol. XII, p. 301:

"The KJV, by adding here the word EVEN, implies that HIM THAT IS TRUE now refers TO CHRIST."

Sa Pilipino:

"Sa pamamagitan ng pagdaragdag ng salitang EVEN, ang KJV ay nagpapahiwatig na ang HIM THAT IS TRUE (SIYA NA TOTOO) ay TUMUTUKOY NGAYON KAY CRISTO."

Pinatutunayan din ito sa aklat na pinamagatang Epistle of St. John (Ed. by A. Plummer, Cambridge, 1954) sa pahina 171-172:

"Omit 'even' which has been inserted in A.V. and R.V. to make 'in him that is true' refer to Christ."

Sa Pilipino:

Laktawan ang 'even' na isiningit sa A.V. at R.V. upang piliting tumukoy kay Cristo ang 'him that is true.'"

Samakatuwid ang pagkakaragdag ng salitang even sa KJV ay hindi upang linawin ang kahulugan ni pakinisin ang takbo ng pangungusap sa Ingles kundi upang magpasok ng isang aral na naiiba sa itinuturo ng Biblia. Sinikap nilang pilipitin o isinsay ang sinasabi sa talata upang mapaukol kay Cristo ang pariralang SIYA NA TOTOO upang sa kaniya na rin mapaukol ang sumusunod na pangungusap, ITO ANG TUNAY NA DIOS AT ANG BUHAY NA WALANG HANGGAN.

KUNG AALISIN ang idinagdag na ito NA SIYA NAMANG NARARAPAT GAWIN, hindi na mapipilit na iyukol kay Cristo ang ikalawang pangungusap sa 1 Juan 5:20.

At lalong magiging malinaw na talagang ang AMA ang tinutukoy na TUNAY NA DIOS kung isasaalang-alang na mabuti ang nilalaman ng talata. Pansinin nating muli:

Ayon kay Apostol Juan, naparito ang Anak ng Diyos upang bigyan tayo ng pagkaunawa na makilala natin ang TOTOO. Ang Anak ay may ipinakilala at ang ipinakilala Niya ay Siya nating kinaroroonan.

 Samakatuwid kaya natin nakilala ang totoo ay DAHIL IPINAKILALA SIYA NI CRISTO: NAKILALA NATIN SIYA SA PAMAMAGITAN NG KANIYANG ANAK NA SI JESICRISTO. Ang katotohanang ito ang inihahayag sa salin ng New English Bible (NEB) sa 1 Juan 5:20:

"We know that the Son of God has come and given us understanding to know him who is real; indeed we are in him who is real, since we are in his Son Jesus Christ. This is the true God, this is eternal life."

Sa Pilipino:

"Alam natin na naparito ang Anak ng Diyos at tayo'y binigyan ng pagkaunawa upang makilala siya na totoo; sa katunayan tayo'y nasa kaniya na totoo, sapagkat tayo'y nasa kaniyang Anak na si Jesucristo. Ito ang tunay na Diyos, ito ang buhay na walang hanggan."

Tama ang pagkakasaling ito na nagsasabing kaya tayo'y nasa Diyos na totoo (o sa Ama) ay sapagkat tayo'y nasa Kaniyang Anak na si Jesucristo. Subalit maaaring sabihing ang banggit na "since we are" ay idinagdag din gaya ng pagkakaragdag ng "even" sa KJV at RV.

Kahit hindi dagdagan, at talaga namang hindi dapat magdagdag, ang diwang ito pa rin ang lilitaw kung ating susuriing mabuti ang talata. Sa Griego, ang banggit na IN HIS SON JESUS CHRIST ay katumbas ng EN TO HUIO AUTOU IESOU CHRISTO. Ang salitang EN na isinaling IN ay may mga kahulugang gaya ng mga sumusunod:

"EN ... I. Of place, in, at ... II. Of the instrument or means, with, by, by means of... (The Classic Greek Dictionary. p. 221).

Sa Pilipino:

"EN ... Ukol sa dako, sa, nasa ... II. Ukol sa kasangkapan o paraan, kasama ng, sa pamamagitan ng, sa kaparaanang..."

Kaya kung maaari mang isalin ang en na "in" ay maaari din itong isalin na "BY MEANS OF" o "THROUGH".

Halimbawa, sa Roma 6:23 (MB) ay sinasabi ang ganito:

"Sapagkat kamatayan ang kabayaran ng kasalanan, ngunit ang kaloob ng Diyos ay buhay na walang hanggan sa pamamagitan ni Cristo Jesus na Panginoon natin."

Ang isinalin dito na "sa pamamagitan" ay ang salitang en sa Griego (tingnan sa Interlinear Greek-English New Testament). Sa boong Bagong Tipan, ang salitang Griegong EN ay 37 beses isinalin na THROUGH at 142 beses isinalin na BY (Young's Analytical Concordance to the Bible, p. 68). Hindi katakataka na sa salin ng mga Saksi ni Jehova, New World Translation, ang 1 Juan 5:20 ay isinaling:

"But we know that the Son of God has come and he has given us intellectual capacity that we may gain knowledge of the true one. And we are in union with the true one, by means of his son Jesus Christ. This is the true God and life everlasting."

Sa Pilipino:

"Subalit alam natin na naparito ang Anak ng Diyos at binigyan niya tayo ng kakayahang pang-kaisipan, upang magtamo tayo ng kaalaman ukol sa kaniya na totoo. At nagkakaisa tayo sa kaniya na totoo, sa pamamagitan ng kaniyang anak na si Jesucristo. Ito ang tunay na Diyos at ang buhay na walang hanggan."

At ayon kay A. Plummer (Epistles of St. John, pp. 171-172):

"Tyndale boldly turns second 'in' into 'through': 'we are in him that is true, THROUGH his son Jesus Christ.'"

Sa Pilipino:

"Si Tyndal ay buong tapang na ginawang 'through' ang ikalawang 'in,': 'tayo'y nasa kaniya na totoo, sa PAMAMAGITAN ng kaniyang Anak na si Jesucristo.'"

Ang paggamit ng THROUGH bilang katumbas ng EN sa Griego sa 1 Juan 5:20 ay masusumpungan din sa saling New Life Testament at sa salin ni Goodspeed:

"We know God's Son has come. He has given us the understanding to know him who is the true God. We are joined together with the true God THROUGH his Son, Jesus Christ. He is the true God and the life that lasts forever." (Alam nating naparito ang Anak ng Diyos. Binigyan niya tayo ng pagkaunawa upang makilala natin kung sino ang tunay na Diyos. Pinag-isa tayo sa tunay na Diyos sa PAMAMAGITAN ng kaniyang Anak, na si Jesucristo. Siya ang tunay na Diyos at ang buhay na tumatagal magpakailanman.) -- New Life Testament

"And we know that the Son of God has come, and has given us power to recognize him who is true: and we are in union with him who is true, THROUGH his Son, Jesus Christ. He is the true God and eternal life." (At alam natin ang Anak ng Diyos 

Sapagka't maraming magdaraya na nangagsilitaw sa sanglibutan, sa makatuwid ay ang mga hindi nangagpapahayag na si Jesucristo ay napariritong nasa laman. Ito ang magdaraya at ang anticristo.ay naparito, at binigyan niya tayo ng kapangyarihan upang makilala siya na totoo: at nagkakaisa tayo sa kaniya na totoo, sa PAMAMAGITAN ng kaniyang Anak, na si Jesucristo. Siya ang tunay na Diyos at ang buhay na walang hanggan.) -- Goodspeed

Kaya kung aalisin natin ang salitang EVEN na gaya nga ng nasabi na sa unahan ay SIYA NAMANG NARARAPAT GAWIN, ay hindi na mapalilitaw na si Cristo ang KANIYA na binanggit sa pariralang "tayo'y nasa kaniya na totoo", at tiyak nang HINDI KAY CRISTO MAPAPAUKOL ang banggit na "ito ang tunay na Dios." At kung tatanggapin na ang tamang salin dito ng EN ay THROUGH o BY MEANS OF (SA PAMAMAGITAN) ay LALONG LILINAW na KAYA TAYO NASA AMA at KAYA NATIN SIYA NAKILALA ay DAHIL SA o SA PAMAMAGITAN ng Kaniyang Anak na si Jesucristo.

Masasabi natin kung gayon na DAHIL SA MALING PAGKAKASALIN ng 1 Juan 5:20 NAIPAGKAMALI ng marami na si Cristo ang ipinakikilala doon na tunay na Diyos. Ito sana'y hindi dapat mangyari yayamang ang idinagdag na salita (EVEN) ng mga nagsalin ay INAAMIN nila at IPINAKITA (sa pamamagitan ng paglilimbag dito sa paraang ITALICS) na KARAGDAGAN lamang. Kung bakit dito sa idinagdag na salitang ito nagbatay ang mga nagtuturong si Cristo'y Diyos ay nagpapatunay lamang na lubhang napakahina ng kanilang saligan sapagkat hindi nagsalig sa tunay na salita ng Diyos.

Kinopya mula sa:
PASUGO • MAYO-HUNYO 1984 • PAHINA 31-36

MAY BABALA BAGO IGAWAD ANG HATOL

MAY BABALA BAGO IGAWAD ANG HATOL

Ang hatol ng Dios sa mga gumagawa ng masama ay hindi Niya kaagad iginagawad. Ito ang kahayagan ng malaking pag-ibig at pagpapahinuhod ng Diyos upang ang tao ay mabigyan ng pagkakataong magbago at hindi mapahamak:

"Hindi mapagpaliban ang Panginoon tungkol sa kaniyang pangako, na gaya ng pagpapalibang ipinalalagay ng iba; kundi mapagpahinuhod sa inyo, na hindi niya ibig na sinoman ay mapahamak, kundi ang lahat ay magsipagsisi." (II Pedro 3:9)

BABALA BAGO ANG BAHANG GUNAW 

Ang isa sa mga kahayagan ng pagpapahinuhod ng Diyos ay noong bago Niya gunawin ang unang sanglibutan sa pamamagitan ng baha:

"Na nang unang panahon ay mga suwail, na ang pagpapahinuhod ng Dios, ay nanatili noong mga araw ni Noe, samantalang inihahanda ang daong, na sa loob nito'y kakaunti, sa makatuwid ay walong kaluluwa, ang nangaligtas sa pamamagitan ng tubig." (I Pedro 3:20)

Ang bigat ng kasalanang ginawa ng tao sa panahon ni Noe (cf. Gen.6:1-5,7) ay sapat nang dahilan upang igawad ng Diyos ang kanyang parusa sa kanila. Ngunit hindi Niya ito ginawa kaagad, sa halip ay nagpahinuhod muna Siya at nagbigay ng pagkakataon upang ang mga tao ay magbago at ihindi mapahamak. Bilang katunayan, inutusan ng Diyos si Noe na ipangaral ang matuwid na pamumuhay samantalang inihanda ang daong:

"Dahil sa kasalanan ng tao noong unang panahon, ginunaw ng Diyos ang daigdig sa pamamagitan ng baha. Wala siyang iniligtas maliban kay Noe na nangaral tungkol sa matuwid na pamumuhay, at ang pito niyang kasama." (II Pedro 2:5, MB)

Samantalang inihanda ni Noe ang daong, hindi niya inilihim sa mga tao na may malaking kapahamakan o paglipol na magaganap at ang daong ang tanging kaparaanan upang sila ay maligtas sa kapahamakang iyon. Gayunman, hindi sila naniwala sa kaniyang ibinabala. Sa halip na tumugon, sila ay nagwalang-bahala. Hindi rin nila itinuwid ang kanilang buhay. Lahat ng nagwalang- bahala sa katotohanan ay napahamak. Walong tao lamang ang naligtas--si Noe at ang pito niyang kasama sa daong--dahil sa kanilang pakikinig sa babala ng Diyos at pagtalima sa Kaniyang utos.

PAGLIPOL SA SODOMA AT GOMORRA May isa pang pangyayari na inilalahad ang Biblia na ngapapatunay na bago igawad ng Diyos ang hatol ay nagbibigay muna Siya ng pagkakataon upang ang tao ay hindi maparusahan. Ito ay ang pangyayari sa mga bayan ng Sodoma at Gomorra.

Dahil sa kanilang kasamaan, ang mga bayan ng Sodoma at Gomorra ay itinakdang wasakin ng Diyos. Subalit sinabi ng Diyos na hindi Niya itutuloy ang parusang inilalaan Niya kung mayroon man lang Siyang makikitang kahit sampung taong matuwid.(cf. Gen. 18:16-32, MB). Samakatuwid, nagbigay ng malaking pagkakataon ang Diyos sa mga bayang yaon. Ngunit dahil sa hindi man lamang umabot sa sampu ang matuwid sa Sodoma at Gomorra, itinuloy ng Diyos ang Kaniyang parusa sa kanila.

Gayunman, si Lot na isang taong matuwid, kasama ang kaniyang sambahayan, ay hindi idinamay ng Diyos. Nag-utos ang Diyos ng mga anghel upang iligtas sila mula sa kaparusahan (cf. Gen.19:12-17).

Ano ang dapat maunawaan ng lahat sa ginawa ng Diyos sa paglipol sa bayan ng Sodoma at Gomorra?

"At pinarusahan niya ng pagkalipol ang mga bayan ng Sodoma at Gomorra na pinapaging abo, nang maging halimbawa sa mga magsisipamuhay na masama." (II Pedro 2:6) 

Ang paglipol na ginawa ng Diyos sa Sodoma at Gomorra ay isang malinaw na katunayang paparusahan Niya ang mga taong masama. Ito ang dapat na maunawaan at makatawag-pansin sa mga nawiwili sa paggawa ng kalikuan. Ang pagpapahinuhod ng Diyos ang dapat umakay sa kanila upang magsisi. Hindi nila dapat ipagwalang-bahala ang pagkakataong ibinibigay ng Diyos sapagkat magwawakas din ang Kaniyang pagpapahinuhod.

Bakit kahit ang Diyos ay pag-ibig at mapagpahinuhod ay magwawakas ang pagkakataong Kaniyang ibinibigay sa mga taong masama kung hindi sila magbago? Ano ba ang kahulugan para sa Diyos ng hindi pagtugon ng tao sa pagbabagong Kaniyang hinihingi?

"O hinahamak mo ang Diyos, sapagkat siya'y napakabuti, mapagpigil, at mapagpaumanhin? Hindi mo ba alam na binibigyan ka niya ng pagkakataong magsisi at magbagong-buhay kaya napakabuti niya sa iyo?

" Ngunit dahil sa katigasan ng iyong ulo at di pagsisisi, pinabibigat mo ang parusang ipapataw sa iyo sa paghahayag ng poot ng Diyos sa Araw ng kanyang paghatol." (Roma 2:4-5, MB)

BABALA SA PANAHONG CRISTIANO 

Kung paanong sa unang sanlibutan at sa mga bayan ng Sodoma at Gomorra ay nasumpungan ng Diyos ang labis na kasamaan ng tao, gayon ang patuloy Niyang nakikita maging sa ating panahon:

"Tandaan mo ito: mababatbat ng kahirapan ang mga huling araw. Ang mga tao'y magiging makasarili, gahaman sa salapi, palalo, mayabang, mapang-alipusta, suwail sa magulang, walang utang na loob at lapastangan sa Diyos.

"Bukod dito, magiging malupit sila, walang habag, mapanirang-puri, mapusok, marahas, at mamumuhi sa mabuti.

"Hindi lamang iyan, sila'y magiging taksil, walang taros, palalo, at mahilig sa kalayawan sa halip na sa mga bagay na ukol sa Diyos. Sila'y mgkukunwang may pananampalataya ngunit hindi naman makikita sa buhay nila ang kapangyarihan nito." (II Tim. 3:1-5, MB)

Tulad ng ipinagpauna ng Biblia, sa mga huling araw na ito ay magiging labis ang kasamaan ng tao. Ang katotohanang ito ay malinaw na natutupad. Katunayan, ang mga karumaldumal na krimen ay nagaganap sa iba't ibang panig ng daigdig. Kapansin-pansin ang malubhang pagsama at patuloy na paglala ng ugali ng tao sa kasalukuyan.

Subalit dapat nating tandaan na ang lahat ng masama at makasalanan ay walang bahagi sa kaharian ng Diyos (cf. I Cor.6:9-10). Bagkus, ang Diyos ay nagtakda ng araw kung kailan Kaniyang ihahayag ang Kaniyang poot at parusa sa lahat ng taong masama:

"Nguni't ang sangkalangitan ngayon, at ang lupa, sa pamamagitan ng gayon ding salita ay iningatang talaga sa apoy, na itinataan sa araw ng paghuhukom at ng paglipol sa mga taong masama.

 

"Datapuwa't darating ang araw ng Panginoon na gaya ng magnanakaw; na ang sangkalangitan sa araw na iyan ay mapaparam na kasabay ng malaking ugong, at ang mga bagay sa langit ay mapupugnaw sa matinding init, at ang lupa at ang mga gawang nasa lupa ay pawang masusunog." (II Pedro 3:7, 10)

Itinakda ng Diyos ang araw ng Paghuhukom, ang paglipol sa lahat ng taong masama. Ang araw na ito ay darating na gaya ng magnanakaw. Sa araw na ito magwawakas ang pagpapahinuhod ng Diyos sa lahat ng nagwalang-bahala sa ibinigay Niyang pagkakataong magsisi at magbago. Kaya bago dumating ang araw na ito, kailangan maisagawa na tao ang kaukulang paghahanda upang hindi makasama sa mga lilipulin at paparusahan.

ANG PARAAN SA IKALILIGTAS

Ang Diyos ay hindi  nagkukulang kailanman sa pagpapaalaala at pagbibigay ng babala bago Niya isagawa ang Paghuhukom. Sa pamamagitan ng Biblia ay itinuro Niya kung ano ang kailangan ng tao upang maligtas:

"Ngunit ipinadama ng Diyos ang kanyang pag-ibig sa atin nang mamatay si Cristo para sa atin noong tayo'y makasalanan pa. At ngayong napawalang-sala na tayo sa pamamagitan ng kanyang dugo, lalo nang tiyak na maliligtas tayo sa poot ng Diyos sa pamamagitan niya." (Roma 5:8-9, MB)

Ang kailangan ay mapawalang-sala ang tao sa pamamagitan ng dugo ni Cristo. Ito lamang ang tanging paraan upang makatiyak ang tao ng kaligtasan mula sa poot ng Diyos. Ang napawalang-sala o tinubos ng dugo ni Cristo na nakatitiyak ng kaligtasan ay ang Iglesia Ni Cristo (cf. Gawa 20:28, Lamsa).

Sa panahong Cristiano, ang kailangan gawin ng tao upang mailigtas siya ng Panginoong Jesucristo sa kaparusahan sa araw ng Paghuhukom ay ang pag-anib sa Iglesiang tinubos ng dugo ni Cristo--ang Iglesia Ni Cristo.

Habang may pagkakataon, dapat samantalahin ng tao ang panahong ito na ibinibigay ng Diyos para sa kaniyang ikaliligtas--at hindi kung kailan huli na ang lahat.

Source: Pasugo/July 1997 • Page 47-48

Emphasis: Admin.

Inaanyayahan po namin kayo sa aming mga pagsamba at mga dako ng doktrina.